വരാഹപുരാണമ്

ഗമനാഗമനം ചൈവ ത്വത്പ്രസന്നേന മാധവ

മാധവാ, നിന്റെ കൃപയാല്‍ ജീവികളുടെ വരവും പോകലും എങ്ങനെയാണെന്ന്?

അതസ്ത്വയൈവ വക്തവ്യോ യോഗസാങ്ഖ്യവിനിശ്ചയഃ 114.

അതുകൊണ്ട് യോഗവും സാംഖ്യവും സംബന്ധിച്ച അന്തിമ സത്യം നീയേ പറയണം.

ഭസ്മാകുലേഷു നിഃക്ഷിപ്യ കഥം ചാഗ്നൌ പ്രപദ്യതേ

ചിതാഭസ്മത്തില്‍ വച്ച്, പിന്നെ അഗ്നിയിലേക്കു അതു എങ്ങനെ പ്രവേശിക്കുന്നു?

ത്വത്ക്ഷേത്രസംസ്ഥിതോ വാപി തന്മമാചക്ഷ്വ പൃച്ഛതഃ

നിന്റെ തിരുനാടിൽ ആയാലും മറ്റെവിടെയായാലും, ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ദയവായി പറയൂ.

നമോ നാരായണേത്യുക്ത്വാ തേഷാം വൈ കാ ഗതിര്ഭവേത്

'നമോ നാരായണ' എന്നു ഉച്ചരിച്ചാൽ, അവർക്ക് എങ്ങോട്ട് പോകാനാകും?

നാമപ്രകീര്തനാത്തേഷാം കീദൃശീ തു ഗതിര്ഭവേത്

നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ മാത്രം, അവർക്കു എങ്ങനെയൊരു ഗതി ലഭിക്കും?

രഹസ്യം ധര്മസംയുക്തം തന്മമാചക്ഷ്വ മാധവ

ധർമ്മത്തോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്ന ആ രഹസ്യം ദയവായി പറയൂ, മാധവാ.

സംചിന്ത്യ ലോകധര്മാര്ഥം തദ്ഭവാന് വക്തുമര്ഹതി

ലോകത്തിന്റെ ഭാവിയും നന്മയും ചിന്തിച്ചു, അതിനെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടത് നിനക്കാണ്.

അഥ വിവിധധര്മോത്പത്തിഃ കഥയിഷ്യാമി തേ ദേവി കര്മ സ്വര്ഗസുഖാവഹമ്

ഇനി ഞാൻ നിനക്കു വിവിധ ധർമ്മങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവം പറയാം, സ്വർഗ്ഗസുഖം നൽകുന്ന കർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ഇത്, ദേവി.

യത്ത്വയാ പൃച്ഛ്യതേ ദേവി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറയാം, വസുന്ധരേ, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

നാഹം ദാനസഹസ്രേണ നാഹം യജ്ഞശതൈരപി

ആയിരം ദാനങ്ങൾകൊണ്ടോ, നൂറു യാഗങ്ങൾകൊണ്ടോ എന്നെ ലഭിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഏകചിത്തം സമാധായ യോ മാം ജാനാതി മാധവി

എന്നാൽ, ഒരേ മനസ്സോടെ എന്നെ അറിയുന്നവളാണ്, മാധവിയേ.

യച്ച പൃച്ഛസി മാം ഭദ്രേ കര്മ സ്വര്ഗസുഖാവഹമ്

നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വർഗ്ഗസുഖം നൽകുന്ന കർമ്മങ്ങളാണ്, ഭദ്രേ.

യേ നമസ്യതി മാം നിത്യം പുരുഷാ ബഹുചേതസഃ

എന്നെ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ പലതായാലും,

യസ്യ ചിത്തം ന നശ്യേത മമ ഭക്തിവ്യവസ്ഥിതമ്

എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ മനസ്സ് അചഞ്ചലമായി നിലനിൽക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും തളരില്ല.

തേ മാമേവ പ്രപശ്യന്തി മയി ഭക്തിപരായണാഃ

എന്നിൽ പരമഭക്തിയുള്ളവർ മാത്രമാണ് എന്നെ സത്യത്തിൽ കാണുന്നത്.

ഇച്ഛയാഽപി ഭവേദ്ഭദ്രേ സ്വര്ഗേ വസതി സുന്ദരി

മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചാലും, സുന്ദരിയേ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാസം നേടാം.

യാനി കര്മാണി കുര്വന്തു മാം പ്രപശ്യന്തി മാധവി 115.

അവർ എങ്ങനെയൊരു കർമ്മം ചെയ്താലും, മാധവിയേ, അതിൽ എന്നെ കാണുന്നു.

ദ്വാദശ്യാമുപവാസം തു യേ ച കുര്വന്തി തേ നരാഃ

ദ്വാദശി ദിവസത്തിൽ ഉപവാസം ചെയ്യുന്ന പുരുഷന്മാർ

കൃത്വാ ചൈവോപവാസം പ്രഗൃഹ്യ ചൈവ ജലാഞ്ജലിമ്

ഉപവാസം കഴിഞ്ഞ് വെള്ളം കൈയിൽ എടുത്ത്,

യാവന്തോ ബിന്ദവഃ കിംചിത്പതന്ത്യേവാഞ്ജലേര്ജലാത്

അഞ്ചലിൽ നിന്നു വെള്ളത്തിന്റെ എത്ര തുള്ളികൾ വീഴുന്നുവോ,

അഥ ചൈവ തു ദ്വാദശ്യാം പുരുഷാ ധര്മവാദകാഃ

പിന്നീട്, പന്ത്രണ്ടാം തിയതി, ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായ പുരുഷന്മാർ—

പാണ്ഡുരൈശ്ചൈവ പുഷ്പൈശ്ച മൃഷ്ടൈര്ധൂപൈസ്തു ധൂപയേത്

പാണ്ടുരം നിറമുള്ള, നന്നായി കഴുകിയ പൂക്കളും സുഗന്ധമുള്ള ധൂപവും അർപ്പിക്കണം.

ദത്ത്വാ ശിരസി പുഷ്പാണി ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്

പൂക്കൾ തലയിൽ വെച്ചശേഷം, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം:

സുമാന്യഃ സുമനാ ഗൃഹ്യ പ്രീയതാം ഭഗവാന്ഹരിഃ

സുന്ദരമായ പൂക്കളും ശുദ്ധമായ മനസ്സും ഭഗവാൻ ഹരിക്ക് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കണമേ.

നമോഽസ്തു വിഷ്ണവേ വ്യക്താവ്യക്തഗന്ധിഗന്ധാന്സുഗന്ധാന്വാ ഗൃഹ്ണ ഗൃഹ്ണ നമോ ഭഗവതേ വിഷ്ണവേ ശ്രുത്വാ പ്രത്യാഗതമാധാരസവനം പതയേ ഭവം പ്രവിഷ്ടം മേ ധൂപ ധൂപനം ഗൃഹ്ണാതു മേ ഭഗവാനച്യുതഃ

വിഷ്ണുവിന് നമസ്കാരം! പ്രകടമായതും അപ്രകടമായതുമായ ഈ സുഗന്ധങ്ങൾ, ദൈവമേ, സ്വീകരിക്കണമേ. ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന് വീണ്ടും നമസ്കാരം! കേട്ടു തിരികെ വന്ന്, സോമയാഗത്തിന്റെ ഉടമയായ ഭഗവാൻ എന്റെ ധൂപം സ്വീകരിക്കണമേ.

ശ്രുത്വാ ചൈവം ച ശാസ്ത്രാണി യോ മാമേവ തു കാരയേത്

ഈ ശാസ്ത്രങ്ങൾ കേട്ട്, അവയെ എന്റെ പേരിൽ നടപ്പിലാക്കുന്നവൻ—

ഏതത്തേ കഥിതം ദേവി ശ്രേഷ്ഠം ചൈവ മമ പ്രിയമ് 115.

ദേവി, ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്—എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയവും ഉത്തമവുമായ ഉപദേശം.

ശ്യാമാകം സ്വസ്തികം ചൈവ ഗോധൂമം മുദ്ഗകം തഥാ

ശ്യാമാകം, സ്വസ്തികം, ഗോതമ്പ്, കൂടാതെ പയർ ഇവ—all—