വരാഹപുരാണമ്

അനന്തശ്ചാസി നാഗാനാം സര്പാണാമസി തക്ഷകഃ

നാഗങ്ങളിൽ അനന്തൻ നീയാണ്; പാമ്പുകളിൽ തക്ഷകൻ നീയാണ്.

ക്രീഡാവിക്ഷേപണശ്ചാസി ഗൃഹേഷു ഗൃഹദേവതാഃ

വീടുകളിൽ നടക്കുന്ന കളിയിലും, വീടിന്റെ ദേവതകളായും നീ തന്നെ.

സാങ്ഗസ്ത്വം വിദ്യുതീനാം ച വൈദ്യുതാനാം മഹാദ്യുതിഃ

മിന്നലിന്റെ ശരീരവും, വൈദ്യുതിയിലൊക്കെയും ഏറ്റവും വലിയ പ്രകാശവും നീ തന്നെയാണ്.

ശ്രദ്ധാസി ത്വം ച ദേവേശ ദോഷഹന്താസി മാധവ 113.

വിശ്വാസം നീയാണു ദേവാദിദേവാ, ദോഷങ്ങൾ നീയാണു മാറ്റുന്നത്, മാധവാ.

ഗരുഡോഽസി മഹാത്മാനം വഹസി ത്വം പരായണഃ

നീയാണ് ഗരുഡൻ, മഹാത്മാക്കളെ നീ വഹിക്കുന്നു, പരമാശ്രയവും നീ തന്നെയാണ്.

ജയശ്ച വിജയശ്ചാസി ഗൃഹേഷു ഗൃഹദേവതാഃ

വിജയവും ജയവും നീയാണു, വീടുകളിൽ വീടിന്റെ ദേവതകളായും നീ തന്നെ.

ഭഗസ്ത്വം വിഷലിങ്ഗശ്ച പരസ്ത്വം പരമാത്മകഃ

നീയാണ് ഭാഗൻ, വിഷത്തിന്റെ അടയാളവും, പരമാത്മാവായ പരമൻ നീ തന്നെയാണ്.

മാം ത്വം മഗ്നാമസി ത്രാതും ലോകനാഥ ഇഹാര്ഹസി

ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ഞാൻ മുങ്ങിപ്പോയവളെ രക്ഷിക്കാൻ നീ അർഹനാണ്.

യ ഇദം പഠതേ സ്തോത്രം കേശവസ്യ ദൃഢവ്രതഃ

ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഈ കേശവസ്തോത്രം ആരെങ്കിലും ജപിച്ചാൽ—

അപുത്രോ ലഭതേ പുത്രം ദരിദ്രോ ധനമാപ്നുയാത്

മകനില്ലാത്തവന് മകൻ ലഭിക്കും, ദരിദ്രന് സമ്പത്ത് ലഭിക്കും.

ഉഭേ സന്ധ്യേ പഠേത്സ്തോത്രം മാധവസ്യ മഹാത്മനഃ

രാവിലും വൈകുന്നേരത്തിലും മഹാത്മാവായ മാധവന്റെ ഈ സ്തോത്രം ജപിക്കണം.

ഏവം തു അക്ഷരോക്തോഽപി ഭവേത്തു പരികല്പനാ

ഇങ്ങനെ, അക്ഷരം അക്ഷരമായി ജപിച്ചാലും, അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ വിഷ്ണുസ്തവനം നാമ ത്രയോദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ വിഷ്ണുസ്തവനമെന്ന പേരിലുള്ള നൂറ്റിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അഥ ശ്രീവരാഹാവതാരഃ സംസ്തൂയമാനോ ഭഗവാന്മുനിഭിര്മന്ത്രവാദിഭിഃ

ശേഷം, ശ്രീവരാഹാവതാരമായ ഭഗവാൻ, മന്ത്രജ്ഞരായ മുനികൾക്കാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടു.

തതോ ധ്യാനം സമാസ്ഥായ ദിവ്യം യോഗ്യം ച മാധവഃ

അതിനു ശേഷം, മാധവൻ ദിവ്യവും യോഗ്യവുമായ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

തവ ദേവി പ്രിയാര്ഥായ ഭക്ത്യാ യം ത്വം വ്യവസ്ഥിതാ

ദേവി, നിന്നെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട്, ഭക്തിയോടെ നീ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അഹം ത്വാം ധാരയിഷ്യാമി സശൈലവനകാനനാമ്

പർവ്വതങ്ങളും കാടുകളും വനങ്ങളും അടങ്ങുന്ന നിന്നെ ഞാൻ ധരിക്കും.

ഏവമാശ്വാസയിത്വാ തു വസുധാം സ ച മാധവഃ

ഇങ്ങനെ വസുധയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, മാധവൻ—

ഷട് സഹസ്രാണി ചോച്ഛ്രായോ വിസ്താരേണ പുനസ്ത്രയഃ

ആയിരം ആറു ഉയരവും, വീതിയിൽ വീണ്ടും മൂന്നു ആയിരവും.

വാമയാ ദംഷ്ട്രയാ ഗൃഹ്യ ഉജ്ജഹാര ച മേദിനീമ്

വലതുകോമ്പിൽ ഭൂമിയെ പിടിച്ചു, അവൻ അവളെ ഉയർത്തി.

നഗാ വിലഗ്നാഃ പതിതാഃ കേചിദ്വിജ്ഞാനസംശ്രിതാഃ

ചില വൃക്ഷങ്ങൾ അവളിൽ ചേർന്ന് നിലത്തുവീണു, മറ്റുചില വേരോടെ തന്നെ അവളിൽ ചേർന്നുനിന്നു.

ചന്ദ്രനിര്മലസങ്കാശാ വരാഹമുഖസംസ്ഥിതാഃ

ചന്ദ്രന്റെ ശുദ്ധപ്രഭയപോലെയുള്ള അവൾ, വരാഹന്റെ വായ്ക്കടുത്ത് വിശ്രമിച്ചു.

ഏവം ഹി ധാര്യമാണാ സാ പൃഥിവീ സാഗരാന്വിതാ 114.

ഇങ്ങനെ, സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമിയെ അവൻ ചുമന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

തസ്യാമേവ തു കാലസ്യ പരിമാണം യുഗേഷു ച

അവളിൽ തന്നെയാണ് കാലത്തിന്റെ അളവും, യുക്തികളുടെ വിഭജനവും ഉള്ളത്.

തതഃ പൃഥിവ്യാ ദേവശ്ച ഭഗവാന്വിഷ്ണുരവ്യയഃ

അതിനുശേഷം, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അക്ഷയനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ഉദിച്ചുവന്നു.

സാ ഗൌഃ സ്തുവതി തം ചൈവ പുരാണം പരമവ്യയമ്

ആ പശു, പുരാതനനും പരമാവ്യയനും ആയ അവനെ സ്തുതിച്ചു.

ആധാരഃ കീദൃശോ ദേവ ഉപയോഗശ്ച കീദൃശഃ

ദേവാ, ആധാരത്തിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? അതിന്റെ ശരിയായ ഉപയോഗം എന്താണ്?

കീദൃശാ പശ്ചിമാ സംധ്യാ കീദൃശീ ഹ്യര്ധബാഹ്യതഃ

സന്ധ്യാകാലം എങ്ങനെയാണ്? അതിൽ പകുതിയായി പുറത്തുള്ളത് എങ്ങനെയാണ്?

കിന്നു സംസ്ഥാപനേ ദേവ ആവാഹനവിസര്ജനേ

ദേവാ, സ്ഥാപനം, ആവാഹനം, വിസർജ്ജനം എന്നിവയിൽ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?