വരാഹപുരാണമ്

ന ച ജാനാമ്യഹം ദേവ തവ കിംചിദ്വിചേഷ്ടിതമ്

ദേവാ, നിന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല.

സൃഷ്ട്വാ കിമാദിശഃ സര്വാം ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന

നീ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം എന്ത് കല്പിച്ചു എന്നതും ആരും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

അംശവശ്ചന വിദ്യന്തേ ന നക്ഷത്രാ ന വാ ഗ്രഹാഃ

അവിടെ പ്രകാശകിരണങ്ങളോ നക്ഷത്രങ്ങളോ ഗ്രഹങ്ങളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശനൈശ്ചരോ ബുധോ നാത്ര ന ചേന്ദ്രോ ധനദോ യമഃ

ശനിദേവൻ, ബുധൻ, ഇന്ദ്രൻ, കുബേരൻ, യമൻ ഇവിടെയില്ലായിരുന്നു.

വര്ജയിത്വാത്ര ത്രീന്ദേവാന് ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാന് 113.

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഒഴികെ മറ്റാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഗത്വാ ച ശരണം ദേവീ ദൈന്യം വദതി മാധവീ

ശരണം തേടി, മാധവിയുടെ ദേവി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സപര്വതവനൈഃ സാര്ദ്ധം മാം താരയ പിതാമഹ

പിതാമഹാ, പർവ്വതങ്ങളോടും വനങ്ങളോടും കൂടെ എന്നെയും രക്ഷിക്കണേ.

മുഹുര്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ പൃഥിവീം താമുവാച ഹ

ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, അവൻ ഭൂമിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ലോകനാഥം സുരശ്രേഷ്ഠമാദികര്ത്താരമഞ്ജസാ

അവൻ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആദികർത്താവും ആകുന്നു.

സര്വേഷാമേവ നഃ കാര്യം യച്ച കിഞ്ചിത്പ്രവര്ത്തതേ

നമ്മിൽ ഏവർക്കും ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തി അവന്റെതാണ്.

അനന്തശയനേ ദേവം ശയാനം യോഗശായിനമ്

അനന്തൻമേൽ യോഗനിദ്രയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദേവൻ.

കൃതാഞ്ജലിപുടാ ദേവീ പ്രസാദയതി മാധവമ് അഹം ഭാരസമായുക്താ ബ്രഹ്മാണം ശരണങ്ഗതാ

കൈകൂപ്പി ദേവി മാധവനോട് കൃപയോടെ അപേക്ഷിച്ചു: 'ഞാൻ ഭാരഭാരിതയായി ബ്രഹ്മാവിൽ ശരണം തേടുന്നു.'

പ്രത്യാഖ്യാതാ ഭഗവതാ തേനാപ്യുക്തമിദം വചഃ

ഭഗവാൻ അവളെ നിരസിച്ചു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സ ത്വാം താരയിതും ശക്തോ മഗ്നാസി യദി സാഗരേ

നീ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു.

ഭക്ത്യാ ത്വാം ശരണം യാമി പ്രസീദ മമ മാധവ 113.

ഭക്തിയോടെ ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു; ദയവായി എന്നോട് കരുണ കാണിക്കണം, മാധവാ.

വാസവോ വരുണശ്ചാസി ഹ്യഗ്നിര്മാരുത ഏവ ച

നീയാണ് ഇന്ദ്രൻ, നീയാണ് വരുണൻ, നീയാണ് അഗ്നി, നീയാണ് വായു.

മത്സ്യഃ കൂര്മ്മോ വരാഹശ്ച നരസിംഹോഽസി വാമനഃ

നീയാണ് മീൻ, നീയാണ് ആമ, നീയാണ് വരാഹം, നീയാണ് നരസിംഹൻ, നീയാണ് വാമനൻ.

ഏവം പശ്യസി യോഗേന ശ്രൂയതേ ത്വം മഹായശാഃ

ഇങ്ങനെ യോഗം വഴി നിന്നെ കാണാം; മഹാപ്രശസ്തനായവനേ, നിന്നെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നു.

പൃഥിവീ വായുരാകാശമാപോജ്യോതിശ്ച പഞ്ചമമ്

നീയാണ് ഭൂമി, വായു, ആകാശം, വെള്ളം, അഗ്നി—ഈ അഞ്ചും.

സഗ്രഹാണി ച ഋക്ഷാണി കലാകാഷ്ഠാമുഹൂര്ത്തകാഃ

ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും, കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ—കല, കഷ്ട, മുഹൂർത്തങ്ങൾ—എല്ലാം.

സഗ്രഹാ യേ ച നക്ഷത്രാ കലാ കാലമുഹൂര്ത്തകാഃ

ഗ്രഹങ്ങളോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടിയ കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ—കല, കാലം, മുഹൂർത്തം—എല്ലാം.

മാസഃ പക്ഷമഹോരാത്രമൃതുഃ സംവത്സരാണ്യപി

മാസം, പക്ഷം, പകലും രാത്രിയും, ഋതുക്കൾ, വർഷങ്ങൾ—ഇവയും.

കലാ കാഷ്ഠാപി ഷണ്മാസാഃ ഷഡ്രസാശ്ചാപി സംയമഃ

കല, കഷ്ട, ആറുമാസങ്ങൾ, ആറു ঋതുക്കൾ—ഇവയെല്ലാം നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

ത്വം മേരുര്മന്ദരോ വിന്ധ്യോ മലയോ ദര്ദുരോ ഭവാന്

നീയാണ് മേരു, മന്ദര, വിന്ധ്യ, മലയം, ദർദുരം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പർവതങ്ങൾ.

ധനുഷാം ച പിനാകോഽസി സാംഖ്യയോഗോഽസി ചോത്തമഃ 113.

വില്ലുകളിൽ പിനാകം നീയാണ്; സംഖ്യയും യോഗവും നീയാണ്, അതിൽ ഉന്നതൻ.

സംക്ഷിപ്തശ്ചൈവ വിസ്താരോ ഗോപ്താ യജ്ഞശ്ച ശശ്വതഃ

ചുരുക്കവും വ്യാപ്തിയും നീയാണ്; രക്ഷകനും ശാശ്വതമായ യജ്ഞവും നീയാണ്.

വേദാനാം സാമവേദോഽസി സാങ്ഗോപാങ്ഗോ മഹാവ്രതഃ

വേദങ്ങളിൽ സാമവേദം നീയാണ്, അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളോടും കൂടിയ മഹാവ്രതനും.

അമൃതം സൃജസേ വിഷ്ണോ യേന ലോകാനധാരയത്

ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ നീ അമൃതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവേ.

ധേയാധേയം ജഗത്സര്വം യച്ച കിംചിത് പ്രവര്ത്തതേ

ധ്യേയമായതും അല്ലാത്തതും, സകല ജഗത്തും, ചലിക്കുന്നതൊക്കെയും—ഇത് എല്ലാം.