വരാഹപുരാണമ്

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രണമ്യ ഋഷിപുംഗവമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഋഷിശ്രേഷ്ഠനോട് നമസ്കരിച്ച്—

ധരണ്യുവാച ബാഢമിത്യേവ താം ദേവി സ്വസ്തി ബ്രൂഹീതി സോഽബ്രവീത്

ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'ശരി,' എന്നിട്ട് ദേവിയോട്, 'ആശീർവാദവാക്കുകൾ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

നഷ്ടചന്ദ്രാനിലേ ലോകേ നഷ്ടഭാസ്കരതാരകേ

ലോകത്ത് ചന്ദ്രനും കാറ്റും ഇല്ലാതായി, സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ—

ന വാതി പവനസ്തത്ര നൈവ ചാഗ്നിര്ന വിദ്യുതഃ

അവിടെ കാറ്റ് വീശിയില്ല, അഗ്നിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മിന്നലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വേദേഷു ചൈവ നഷ്ടേഷു മത്സ്യോ ഭൂത്വാ രസാതലമ് 113.

വേദങ്ങൾ പോലും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അവൻ മീനമായി രൂപം ധരിച്ച് പാതാളജലങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അന്യദ്ദേവഃ കൂര്മരൂപസ്ത്വം സമുദ്രസ്യ മന്ഥനേ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, സമുദ്രം കയ്പ്പിച്ചപ്പോൾ നീ ആമയുടെ രൂപം ധരിച്ചു.

പുനര്വരാഹരൂപേണ മാം ഗച്ഛന്തീം രസാതലേ

പിന്നീട്, വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ ഞാൻ അടിയിലേക്ക് മുങ്ങുമ്പോൾ നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.

അന്യദ്ധിരണ്യകശിപുര്വരദാനേന ദര്പിതഃ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, ഹിരണ്യകശിപു ലഭിച്ച വരത്താൽ അഹങ്കാരത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പുനര്നിഃക്ഷത്രരൂപേണ ത്വയാഽഹം വികൃതാ പുരാ

പിന്നീട്, നരസിംഹസ്വരൂപത്തിൽ നീ എന്നെ പണ്ടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.

പുനശ്ച രാവണോ രക്ഷഃ ക്ഷയിതം സ്വേന തേജസാ

പിന്നെയും, രാവണൻ എന്ന അസുരൻ നിന്റെ ശക്തിയാൽ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു.

ന ച ജാനാമ്യഹം ദേവ തവ കിംചിദ്വിചേഷ്ടിതമ്

ദേവാ, നിന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല.

സൃഷ്ട്വാ കിമാദിശഃ സര്വാം ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന

നീ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം എന്ത് കല്പിച്ചു എന്നതും ആരും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

അംശവശ്ചന വിദ്യന്തേ ന നക്ഷത്രാ ന വാ ഗ്രഹാഃ

അവിടെ പ്രകാശകിരണങ്ങളോ നക്ഷത്രങ്ങളോ ഗ്രഹങ്ങളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശനൈശ്ചരോ ബുധോ നാത്ര ന ചേന്ദ്രോ ധനദോ യമഃ

ശനിദേവൻ, ബുധൻ, ഇന്ദ്രൻ, കുബേരൻ, യമൻ ഇവിടെയില്ലായിരുന്നു.

വര്ജയിത്വാത്ര ത്രീന്ദേവാന് ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാന് 113.

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഒഴികെ മറ്റാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഗത്വാ ച ശരണം ദേവീ ദൈന്യം വദതി മാധവീ

ശരണം തേടി, മാധവിയുടെ ദേവി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സപര്വതവനൈഃ സാര്ദ്ധം മാം താരയ പിതാമഹ

പിതാമഹാ, പർവ്വതങ്ങളോടും വനങ്ങളോടും കൂടെ എന്നെയും രക്ഷിക്കണേ.

മുഹുര്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ പൃഥിവീം താമുവാച ഹ

ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, അവൻ ഭൂമിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ലോകനാഥം സുരശ്രേഷ്ഠമാദികര്ത്താരമഞ്ജസാ

അവൻ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആദികർത്താവും ആകുന്നു.

സര്വേഷാമേവ നഃ കാര്യം യച്ച കിഞ്ചിത്പ്രവര്ത്തതേ

നമ്മിൽ ഏവർക്കും ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തി അവന്റെതാണ്.

അനന്തശയനേ ദേവം ശയാനം യോഗശായിനമ്

അനന്തൻമേൽ യോഗനിദ്രയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദേവൻ.

കൃതാഞ്ജലിപുടാ ദേവീ പ്രസാദയതി മാധവമ് അഹം ഭാരസമായുക്താ ബ്രഹ്മാണം ശരണങ്ഗതാ

കൈകൂപ്പി ദേവി മാധവനോട് കൃപയോടെ അപേക്ഷിച്ചു: 'ഞാൻ ഭാരഭാരിതയായി ബ്രഹ്മാവിൽ ശരണം തേടുന്നു.'

പ്രത്യാഖ്യാതാ ഭഗവതാ തേനാപ്യുക്തമിദം വചഃ

ഭഗവാൻ അവളെ നിരസിച്ചു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സ ത്വാം താരയിതും ശക്തോ മഗ്നാസി യദി സാഗരേ

നീ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു.

ഭക്ത്യാ ത്വാം ശരണം യാമി പ്രസീദ മമ മാധവ 113.

ഭക്തിയോടെ ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു; ദയവായി എന്നോട് കരുണ കാണിക്കണം, മാധവാ.

വാസവോ വരുണശ്ചാസി ഹ്യഗ്നിര്മാരുത ഏവ ച

നീയാണ് ഇന്ദ്രൻ, നീയാണ് വരുണൻ, നീയാണ് അഗ്നി, നീയാണ് വായു.

മത്സ്യഃ കൂര്മ്മോ വരാഹശ്ച നരസിംഹോഽസി വാമനഃ

നീയാണ് മീൻ, നീയാണ് ആമ, നീയാണ് വരാഹം, നീയാണ് നരസിംഹൻ, നീയാണ് വാമനൻ.

ഏവം പശ്യസി യോഗേന ശ്രൂയതേ ത്വം മഹായശാഃ

ഇങ്ങനെ യോഗം വഴി നിന്നെ കാണാം; മഹാപ്രശസ്തനായവനേ, നിന്നെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നു.

പൃഥിവീ വായുരാകാശമാപോജ്യോതിശ്ച പഞ്ചമമ്

നീയാണ് ഭൂമി, വായു, ആകാശം, വെള്ളം, അഗ്നി—ഈ അഞ്ചും.