വരാഹപുരാണമ്

സ തേന സാന്ത്വിതായാം വൈ പൃഥിവ്യാം യഃ സമാഗതഃ

അവൻ അങ്ങനെ ഭൂമിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം അവിടെ എത്തിയവൻ—

സ്വസ്തി വാച്യാഹ പുണ്യാഗ്രേ പ്രത്യുവാച വസുന്ധരാമ് യം ദൃഷ്ട്വാ വര്ദ്ധസേ ദേവി ത്വം ച യസ്യാസി മാധവി

പുണ്യഭൂമിയിൽ ആശീർവാദവാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, ഭൂമിദേവിയെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ അവനെ കണ്ടാൽ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു; നീ അവന്റെ പ്രിയയാണല്ലോ.'

വിഷ്ണുനാ ധാര്യമാണാ ച കിം ത്വയാ ദൃഷ്ടമദ്ഭുതമ്

വിഷ്ണു നിന്നെ ചുമക്കുമ്പോൾ, നീ എന്ത് അത്ഭുതം കണ്ടു?

ബ്രഹ്മപുത്രവചഃ ശ്രുത്വാ പൃഥിവീ വാക്യമബ്രവീത് യദ്ഗുഹ്യം സ മയാ പൃഷ്ടോ യച്ച മേ സമ്പ്രഭാഷിതമ്

ബ്രഹ്മാപുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'അവൻ എന്നോട് രഹസ്യം ചോദിച്ചു, ഞാൻ അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു—'

ശൃണു തത്ത്വേന വിപ്രേന്ദ്ര ഗുഹ്യം ധര്മം മഹൌജസമ് 113.

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ സത്യമായും മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള ഈ രഹസ്യമായ ധർമ്മം ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.

തേന മേ കഥിതം ഹ്യേതത്സംസാരാത്തു വിമോക്ഷണമ്

ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ഈ മാർഗം തന്നെയാണ് അവൻ എനിക്ക് പറഞ്ഞത്.

ഉവാച പരമം ഗുഹ്യം ധര്മാണാം വ്യാപ്തനിശ്ചയമ്

അവൻ പരമരഹസ്യമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിന്റെ സത്യസന്ധത പറഞ്ഞു.

തതോ മഹീവചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹാതപാഃ

അപ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മഹത്തായ തപസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാപുത്രൻ—

താന്സര്വാനാനയാമാസ യത്ര ദേവീ വ്യവസ്ഥിതാ

അവൻ അവരെല്ലാവരെയും, ദേവി നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

സനത്കുമാര ഉവാച അപ്രമേയഗതിം ചൈവ ധര്മമാചക്ഷ്വ തത്ത്വതഃ

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: 'അളവുകിട്ടാത്ത ഗതിയുള്ള ധർമ്മത്തെ സത്യമായി വിശദീകരിക്കൂ.'

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രണമ്യ ഋഷിപുംഗവമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഋഷിശ്രേഷ്ഠനോട് നമസ്കരിച്ച്—

ധരണ്യുവാച ബാഢമിത്യേവ താം ദേവി സ്വസ്തി ബ്രൂഹീതി സോഽബ്രവീത്

ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'ശരി,' എന്നിട്ട് ദേവിയോട്, 'ആശീർവാദവാക്കുകൾ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

നഷ്ടചന്ദ്രാനിലേ ലോകേ നഷ്ടഭാസ്കരതാരകേ

ലോകത്ത് ചന്ദ്രനും കാറ്റും ഇല്ലാതായി, സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ—

ന വാതി പവനസ്തത്ര നൈവ ചാഗ്നിര്ന വിദ്യുതഃ

അവിടെ കാറ്റ് വീശിയില്ല, അഗ്നിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മിന്നലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വേദേഷു ചൈവ നഷ്ടേഷു മത്സ്യോ ഭൂത്വാ രസാതലമ് 113.

വേദങ്ങൾ പോലും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അവൻ മീനമായി രൂപം ധരിച്ച് പാതാളജലങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അന്യദ്ദേവഃ കൂര്മരൂപസ്ത്വം സമുദ്രസ്യ മന്ഥനേ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, സമുദ്രം കയ്പ്പിച്ചപ്പോൾ നീ ആമയുടെ രൂപം ധരിച്ചു.

പുനര്വരാഹരൂപേണ മാം ഗച്ഛന്തീം രസാതലേ

പിന്നീട്, വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ ഞാൻ അടിയിലേക്ക് മുങ്ങുമ്പോൾ നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.

അന്യദ്ധിരണ്യകശിപുര്വരദാനേന ദര്പിതഃ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, ഹിരണ്യകശിപു ലഭിച്ച വരത്താൽ അഹങ്കാരത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പുനര്നിഃക്ഷത്രരൂപേണ ത്വയാഽഹം വികൃതാ പുരാ

പിന്നീട്, നരസിംഹസ്വരൂപത്തിൽ നീ എന്നെ പണ്ടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.

പുനശ്ച രാവണോ രക്ഷഃ ക്ഷയിതം സ്വേന തേജസാ

പിന്നെയും, രാവണൻ എന്ന അസുരൻ നിന്റെ ശക്തിയാൽ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു.

ന ച ജാനാമ്യഹം ദേവ തവ കിംചിദ്വിചേഷ്ടിതമ്

ദേവാ, നിന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല.

സൃഷ്ട്വാ കിമാദിശഃ സര്വാം ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന

നീ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം എന്ത് കല്പിച്ചു എന്നതും ആരും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

അംശവശ്ചന വിദ്യന്തേ ന നക്ഷത്രാ ന വാ ഗ്രഹാഃ

അവിടെ പ്രകാശകിരണങ്ങളോ നക്ഷത്രങ്ങളോ ഗ്രഹങ്ങളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശനൈശ്ചരോ ബുധോ നാത്ര ന ചേന്ദ്രോ ധനദോ യമഃ

ശനിദേവൻ, ബുധൻ, ഇന്ദ്രൻ, കുബേരൻ, യമൻ ഇവിടെയില്ലായിരുന്നു.

വര്ജയിത്വാത്ര ത്രീന്ദേവാന് ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാന് 113.

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഒഴികെ മറ്റാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഗത്വാ ച ശരണം ദേവീ ദൈന്യം വദതി മാധവീ

ശരണം തേടി, മാധവിയുടെ ദേവി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സപര്വതവനൈഃ സാര്ദ്ധം മാം താരയ പിതാമഹ

പിതാമഹാ, പർവ്വതങ്ങളോടും വനങ്ങളോടും കൂടെ എന്നെയും രക്ഷിക്കണേ.

മുഹുര്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ പൃഥിവീം താമുവാച ഹ

ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, അവൻ ഭൂമിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ലോകനാഥം സുരശ്രേഷ്ഠമാദികര്ത്താരമഞ്ജസാ

അവൻ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആദികർത്താവും ആകുന്നു.