വരാഹപുരാണമ്

യസ്യേദം തിഷ്ഠതേ ഗേഹേ ലിഖിതം പൂജ്യതേ സദാ

ഇത് എഴുതി വീട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ച് എപ്പോഴും ആദരിക്കുന്നവന്റെ വീട്ടിൽ,

യശ്ചൈതച്ഛൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ നൈരന്തര്യേണ മാനവഃ 112.

ഇതിനെ ഭക്തിയോടെ നിരന്തരമായി കേൾക്കുന്നവനും,

ശ്രുത്വാ തു പൂജയേച്ഛാസ്ത്രം തഥാ വിഷ്ണും സനാതനമ്

കേട്ടശേഷം ആ ശാസ്ത്രത്തെയും അതുപോലെ ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെയും ആരാധിക്കണം.

യഥാശക്ത്യാ നൃപോ ഗ്രാമൈഃ പൂജയേദ്വത്സകം ധരേ

തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് രാജാവ് ഗ്രാമങ്ങളോടൊപ്പം കാളകുട്ടിയെ ആരാധിക്കണം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ശ്വേതവിനീതാശ്വോപാഖ്യാനേ ഉഭയതോമുഖീഗോദാന ഹേമകുമ്ഭദാന പുരാണപ്രശംസനംനാമ ദ്വാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ ശ്വേതനും വിനീതാശ്വനും സംബന്ധിച്ച കഥയിൽ, 'പുരാണപ്രശംസയും ഇരുവശത്തുനിന്നുള്ള പശുദാനവും പൊൻകുടം ദാനവും' എന്ന പേരിലുള്ള നൂറിനിരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഭഗവത്സ്തുതിഃ

ഇപ്പോൾ ഭഗവാന്റെ സ്തുതി ആരംഭിക്കുന്നു.

നമസ്തസ്മൈ വരാഹായ ലീലയോദ്ധരതേ മഹീമ്

ലീലാപൂർവ്വം ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ വരാഹനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

ദംഷ്ട്രാഗ്രേണോദ്ധൃതാ ഗോരുദധിപരിവൃതാ പര്വതൈര്നിമ്നഗാഭിര്ഭക്താനാം ഭീതിഹാനൌ സുരനരകദശാസ്യാന്തകഃ ക്രോഡരൂപീ

കണ്ണിയിലൂടെ പർവതങ്ങളും നദികളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ നിലയിൽ, സർപ്പങ്ങൾ ചുറ്റിയ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, ഭക്തരുടെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റാൻ, പത്തു തലയുള്ള അസുരനെ സംഹരിച്ച കുരുമുരി രൂപനായ ഭഗവാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

യസ്മിന്കാലേ ക്ഷിതിഃ പൂര്വകല്പേ വാരാഹ മൂര്തിനാ

അന്നേരം, പഴയ കാലഘട്ടത്തിൽ, കുരുമുരി രൂപത്തിൽ ഭൂമി രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

ധരണ്യുവാച ന ബാഹുശ്ചേഷ്ടതേ മൂര്തിര്മാദൃശീം ഗാം ച കേശവ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: കേശവാ, എനിക്ക് പോലുള്ളവളെയും ഈ ഭൂമിയെയും ചുമക്കാൻ മറ്റേതെങ്കിലും രൂപത്തിനോ ഭുജത്തിനോ കഴിയില്ല.

സ തേന സാന്ത്വിതായാം വൈ പൃഥിവ്യാം യഃ സമാഗതഃ

അവൻ അങ്ങനെ ഭൂമിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം അവിടെ എത്തിയവൻ—

സ്വസ്തി വാച്യാഹ പുണ്യാഗ്രേ പ്രത്യുവാച വസുന്ധരാമ് യം ദൃഷ്ട്വാ വര്ദ്ധസേ ദേവി ത്വം ച യസ്യാസി മാധവി

പുണ്യഭൂമിയിൽ ആശീർവാദവാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, ഭൂമിദേവിയെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ അവനെ കണ്ടാൽ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു; നീ അവന്റെ പ്രിയയാണല്ലോ.'

വിഷ്ണുനാ ധാര്യമാണാ ച കിം ത്വയാ ദൃഷ്ടമദ്ഭുതമ്

വിഷ്ണു നിന്നെ ചുമക്കുമ്പോൾ, നീ എന്ത് അത്ഭുതം കണ്ടു?

ബ്രഹ്മപുത്രവചഃ ശ്രുത്വാ പൃഥിവീ വാക്യമബ്രവീത് യദ്ഗുഹ്യം സ മയാ പൃഷ്ടോ യച്ച മേ സമ്പ്രഭാഷിതമ്

ബ്രഹ്മാപുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'അവൻ എന്നോട് രഹസ്യം ചോദിച്ചു, ഞാൻ അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു—'

ശൃണു തത്ത്വേന വിപ്രേന്ദ്ര ഗുഹ്യം ധര്മം മഹൌജസമ് 113.

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ സത്യമായും മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള ഈ രഹസ്യമായ ധർമ്മം ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.

തേന മേ കഥിതം ഹ്യേതത്സംസാരാത്തു വിമോക്ഷണമ്

ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ഈ മാർഗം തന്നെയാണ് അവൻ എനിക്ക് പറഞ്ഞത്.

ഉവാച പരമം ഗുഹ്യം ധര്മാണാം വ്യാപ്തനിശ്ചയമ്

അവൻ പരമരഹസ്യമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിന്റെ സത്യസന്ധത പറഞ്ഞു.

തതോ മഹീവചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹാതപാഃ

അപ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മഹത്തായ തപസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാപുത്രൻ—

താന്സര്വാനാനയാമാസ യത്ര ദേവീ വ്യവസ്ഥിതാ

അവൻ അവരെല്ലാവരെയും, ദേവി നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

സനത്കുമാര ഉവാച അപ്രമേയഗതിം ചൈവ ധര്മമാചക്ഷ്വ തത്ത്വതഃ

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: 'അളവുകിട്ടാത്ത ഗതിയുള്ള ധർമ്മത്തെ സത്യമായി വിശദീകരിക്കൂ.'

തതസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രണമ്യ ഋഷിപുംഗവമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഋഷിശ്രേഷ്ഠനോട് നമസ്കരിച്ച്—

ധരണ്യുവാച ബാഢമിത്യേവ താം ദേവി സ്വസ്തി ബ്രൂഹീതി സോഽബ്രവീത്

ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'ശരി,' എന്നിട്ട് ദേവിയോട്, 'ആശീർവാദവാക്കുകൾ പറയൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

നഷ്ടചന്ദ്രാനിലേ ലോകേ നഷ്ടഭാസ്കരതാരകേ

ലോകത്ത് ചന്ദ്രനും കാറ്റും ഇല്ലാതായി, സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ—

ന വാതി പവനസ്തത്ര നൈവ ചാഗ്നിര്ന വിദ്യുതഃ

അവിടെ കാറ്റ് വീശിയില്ല, അഗ്നിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മിന്നലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വേദേഷു ചൈവ നഷ്ടേഷു മത്സ്യോ ഭൂത്വാ രസാതലമ് 113.

വേദങ്ങൾ പോലും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അവൻ മീനമായി രൂപം ധരിച്ച് പാതാളജലങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അന്യദ്ദേവഃ കൂര്മരൂപസ്ത്വം സമുദ്രസ്യ മന്ഥനേ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, സമുദ്രം കയ്പ്പിച്ചപ്പോൾ നീ ആമയുടെ രൂപം ധരിച്ചു.

പുനര്വരാഹരൂപേണ മാം ഗച്ഛന്തീം രസാതലേ

പിന്നീട്, വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ ഞാൻ അടിയിലേക്ക് മുങ്ങുമ്പോൾ നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.

അന്യദ്ധിരണ്യകശിപുര്വരദാനേന ദര്പിതഃ

മറ്റൊരു സമയത്ത്, ഹിരണ്യകശിപു ലഭിച്ച വരത്താൽ അഹങ്കാരത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പുനര്നിഃക്ഷത്രരൂപേണ ത്വയാഽഹം വികൃതാ പുരാ

പിന്നീട്, നരസിംഹസ്വരൂപത്തിൽ നീ എന്നെ പണ്ടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.