വരാഹപുരാണമ്

ബ്രഹ്മാ സ്വസൂനവേ പ്രാദാത്പുലസ്ത്യായ മഹാത്മനേ

ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മകനായ മഹാത്മാവായ പുലസ്ത്യന് ഈ ഗ്രന്ഥം നൽകി.

അസാവപി സ്വശിഷ്യായ പ്രാദാദുഗ്രായ ധാരിണി 112.

അവൻ തന്റെ ശിഷ്യനായ ഉഗ്രന് ഈ ഗ്രന്ഥം നൽകി.

സമ്ബന്ധഃ പൂര്വകല്പീയോ ദ്വിതീയം ശൃണു സാമ്പ്രതമ്

ഈ ബന്ധം പഴയ യುಗത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്; ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തേത് കേൾക്കൂ.

ത്വത്തശ്ച തപസാ സിദ്ധാ വേത്സ്യന്തേ കപിലാദയഃ

നിന്റെ തപസ്സിലൂടെ കപിലനും മറ്റു മഹന്മാരും സിദ്ധിയും ജ്ഞാനവും നേടും.

തസ്യാപി ശിഷ്യോ ഭവിതാ നാമ്നാ വൈ രോമഹര്ഷണിഃ

അവന്റെ ശിഷ്യന് രോമഹർഷണൻ എന്ന പേരായിരിക്കും.

അഷ്ടാദശ പുരാണാനി വേദ ദ്വൈപായനോ ഗുരുഃ

ദ്വൈപായനൻ ഗുരു പതിനെട്ട് പുരാണങ്ങളും വേദവും വിഭജിച്ചു.

തഥാന്യം നാരദീയം ച മാര്കണ്ഡേയം ച സപ്തമമ്

അങ്ങനെ തന്നെ നാരദപുരാണവും ഏഴാമത്തേത് മാർകണ്ഡേയപുരാണവുമാണ്.

ദശമം ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത ലൈങ്ഗമേകാദശം സ്മൃതമ്

പത്താമത്തേത് ബ്രഹ്മവൈവർത്തപുരാണം; പതിനൊന്നാമത്തേത് ലൈംഗപുരാണം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ചതുര്ദശം വാമനകം കൌര്മം പംചദശം സ്മൃതമ്

പതിനാലാമത്തേത് വാമനപുരാണം; പതിനഞ്ചാമത്തേത് കൂർമപുരാണം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

യ ഏതത്പാഠയേദ്ഭക്ത്യാ കാര്തിക്യാം ദ്വാദശീദിനേ

കാർത്തിക മാസത്തിലെ ദ്വാദശി ദിവസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഇതു വായിക്കുന്നവൻ,

യസ്യേദം തിഷ്ഠതേ ഗേഹേ ലിഖിതം പൂജ്യതേ സദാ

ഇത് എഴുതി വീട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ച് എപ്പോഴും ആദരിക്കുന്നവന്റെ വീട്ടിൽ,

യശ്ചൈതച്ഛൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ നൈരന്തര്യേണ മാനവഃ 112.

ഇതിനെ ഭക്തിയോടെ നിരന്തരമായി കേൾക്കുന്നവനും,

ശ്രുത്വാ തു പൂജയേച്ഛാസ്ത്രം തഥാ വിഷ്ണും സനാതനമ്

കേട്ടശേഷം ആ ശാസ്ത്രത്തെയും അതുപോലെ ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെയും ആരാധിക്കണം.

യഥാശക്ത്യാ നൃപോ ഗ്രാമൈഃ പൂജയേദ്വത്സകം ധരേ

തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് രാജാവ് ഗ്രാമങ്ങളോടൊപ്പം കാളകുട്ടിയെ ആരാധിക്കണം.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ശ്വേതവിനീതാശ്വോപാഖ്യാനേ ഉഭയതോമുഖീഗോദാന ഹേമകുമ്ഭദാന പുരാണപ്രശംസനംനാമ ദ്വാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ ശ്വേതനും വിനീതാശ്വനും സംബന്ധിച്ച കഥയിൽ, 'പുരാണപ്രശംസയും ഇരുവശത്തുനിന്നുള്ള പശുദാനവും പൊൻകുടം ദാനവും' എന്ന പേരിലുള്ള നൂറിനിരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ഭഗവത്സ്തുതിഃ

ഇപ്പോൾ ഭഗവാന്റെ സ്തുതി ആരംഭിക്കുന്നു.

നമസ്തസ്മൈ വരാഹായ ലീലയോദ്ധരതേ മഹീമ്

ലീലാപൂർവ്വം ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ വരാഹനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

ദംഷ്ട്രാഗ്രേണോദ്ധൃതാ ഗോരുദധിപരിവൃതാ പര്വതൈര്നിമ്നഗാഭിര്ഭക്താനാം ഭീതിഹാനൌ സുരനരകദശാസ്യാന്തകഃ ക്രോഡരൂപീ

കണ്ണിയിലൂടെ പർവതങ്ങളും നദികളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ നിലയിൽ, സർപ്പങ്ങൾ ചുറ്റിയ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, ഭക്തരുടെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റാൻ, പത്തു തലയുള്ള അസുരനെ സംഹരിച്ച കുരുമുരി രൂപനായ ഭഗവാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

യസ്മിന്കാലേ ക്ഷിതിഃ പൂര്വകല്പേ വാരാഹ മൂര്തിനാ

അന്നേരം, പഴയ കാലഘട്ടത്തിൽ, കുരുമുരി രൂപത്തിൽ ഭൂമി രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

ധരണ്യുവാച ന ബാഹുശ്ചേഷ്ടതേ മൂര്തിര്മാദൃശീം ഗാം ച കേശവ

ഭൂമി പറഞ്ഞു: കേശവാ, എനിക്ക് പോലുള്ളവളെയും ഈ ഭൂമിയെയും ചുമക്കാൻ മറ്റേതെങ്കിലും രൂപത്തിനോ ഭുജത്തിനോ കഴിയില്ല.

സ തേന സാന്ത്വിതായാം വൈ പൃഥിവ്യാം യഃ സമാഗതഃ

അവൻ അങ്ങനെ ഭൂമിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം അവിടെ എത്തിയവൻ—

സ്വസ്തി വാച്യാഹ പുണ്യാഗ്രേ പ്രത്യുവാച വസുന്ധരാമ് യം ദൃഷ്ട്വാ വര്ദ്ധസേ ദേവി ത്വം ച യസ്യാസി മാധവി

പുണ്യഭൂമിയിൽ ആശീർവാദവാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, ഭൂമിദേവിയെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ അവനെ കണ്ടാൽ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു; നീ അവന്റെ പ്രിയയാണല്ലോ.'

വിഷ്ണുനാ ധാര്യമാണാ ച കിം ത്വയാ ദൃഷ്ടമദ്ഭുതമ്

വിഷ്ണു നിന്നെ ചുമക്കുമ്പോൾ, നീ എന്ത് അത്ഭുതം കണ്ടു?

ബ്രഹ്മപുത്രവചഃ ശ്രുത്വാ പൃഥിവീ വാക്യമബ്രവീത് യദ്ഗുഹ്യം സ മയാ പൃഷ്ടോ യച്ച മേ സമ്പ്രഭാഷിതമ്

ബ്രഹ്മാപുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'അവൻ എന്നോട് രഹസ്യം ചോദിച്ചു, ഞാൻ അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു—'

ശൃണു തത്ത്വേന വിപ്രേന്ദ്ര ഗുഹ്യം ധര്മം മഹൌജസമ് 113.

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ സത്യമായും മഹത്തായ ശക്തിയുള്ള ഈ രഹസ്യമായ ധർമ്മം ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.

തേന മേ കഥിതം ഹ്യേതത്സംസാരാത്തു വിമോക്ഷണമ്

ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ഈ മാർഗം തന്നെയാണ് അവൻ എനിക്ക് പറഞ്ഞത്.

ഉവാച പരമം ഗുഹ്യം ധര്മാണാം വ്യാപ്തനിശ്ചയമ്

അവൻ പരമരഹസ്യമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിന്റെ സത്യസന്ധത പറഞ്ഞു.

തതോ മഹീവചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹാതപാഃ

അപ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മഹത്തായ തപസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാപുത്രൻ—

താന്സര്വാനാനയാമാസ യത്ര ദേവീ വ്യവസ്ഥിതാ

അവൻ അവരെല്ലാവരെയും, ദേവി നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.