വരാഹപുരാണമ്

ഏതച്ഛ്രുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മവ്യാധോ രുഷാന്വിതഃ । മതങ്ഗസ്യ ഗൃഹം സോഽഥ ഗത്വാ ജനപദൈര്വൃതമ് ।। ൮.

ഇത് കേട്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, കോപം നിറഞ്ഞ്, ജനപദവാസികളോടൊപ്പം മതംഗൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

തസ്യാഗതസ്യ സംബന്ധീ മതങ്ഗോ ജയതാം വരഃ । ആസനാദ്യര്ധ്യപാദ്യേന പൂജയിത്വേദമബ്രവീത് । കിമാഗമനകൃത്യം തേ കിം കരോമ്യാഗതക്രിയാമ് ।। ൮.

അവൻ എത്തിയപ്പോൾ, ജയത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ ആയ മതംഗൻ, ബന്ധുവായ ധർമ്മവ്യാധനെ ആസനം, പാദപ്രക്ഷാലനം തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിച്ചു; പിന്നെ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?'

വ്യാധ ഉവാച । ഭോജനം കിംചിദിച്ഛാമി ഭോക്തും ചൈതന്യവര്ജിതമ് । കൌതൂഹലേന യേനാഹമാഗതോ ഭവതോ ഗൃഹമ് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബോധമില്ലാത്ത ആഹാരം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൗതുകം കൊണ്ടാണ് വന്നത്.'

മതങ്ഗ ഉവാച । ഗോധൂമാ വ്രീമയശ്ചൈവ സംസ്കൃതാ മമ വേശ്മനി । ഭുജ്യതാം ധര്മവിച്ഛ്രേഷ്ഠ യഥാകാമം തപോധന ।। ൮.

മതംഗൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വീട്ടിൽ ഗോതുമ, അരി, യവം എന്നിവ നന്നായി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, തപസ്സുകാരനേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ കഴിക്കാം.'

വ്യാധ ഉവാച । പശ്യാമി കീദൃശാസ്തേ ഹി ഗോധൂമാ വ്രീഹയോ യവാഃ । സ്വരൂപേണ ച സന്ത്യേതേ യേന വോ വേദ്മി സത്തമ ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഗോതുമ, അരി, യവം എങ്ങിനെയാണ് എന്ന് ഞാൻ കാണട്ടെ. അവയുടെ സ്വഭാവം നോക്കി ഞാൻ അറിയാം, മഹാനായവനേ.'

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്തേ മതങ്ഗേന ശൂര്പം ഗോധൂമപൂരിതമ് । അപരം തത്ര വ്രീഹീണാം ധര്മവ്യാധായ ദര്ശിതമ് ।। ൮.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: മതംഗൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോതുമ നിറഞ്ഞ ഒരു ചുരപ്പും, അരി നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ചുരപ്പും ധർമ്മവ്യാധന് കാണിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ വ്രീഹീന് സഗോധൂമാന് ധര്മവ്യാധോ വരാസനാത് । ഉത്ഥായ ഗന്തുമാരേഭേ മതങ്ഗേന നിവാരിതഃ ।। ൮.

അരി, ഗോതുമ എന്നിവ കണ്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, മികച്ച ആസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു; മതംഗൻ അവനെ തടഞ്ഞു.

കിമര്ഥം ഗന്തുമാരബ്ധം ത്വയാ വദ മഹാമതേ । അഭുക്തേനൈവ സംസിദ്ധം മദ്ഗൃഹേ ചാന്നമുത്തമമ് । പാചയിത്വാ സ്വയം ചൈവ കസ്മാത് ത്വം നാദ്യ ഭുഞ്ജസേ ।। ൮.

മതംഗൻ ചോദിച്ചു: 'മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് പോകാൻ തുടങ്ങിയത്? എന്റെ വീട്ടിൽ ഉത്തമമായ ആഹാരം തയ്യാറായിരിക്കുന്നു, ഞാൻ തന്നെ പാചകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് കഴിക്കാതെ പോകുന്നു?'

വ്യാധ ഉവാച । സഹസ്ത്രശഃ കോടിശശ്ച ജീവാന് ഹംസി ദിനേ ദിനേ । അഥേദൃശസ്യ പാപസ്യ കോഽന്നം ഭുഞ്ജതി സത്പുമാന് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് ജീവികളെ കൊല്ലുന്നു; ഇത്ര പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ ആഹാരം സദാചാരമുള്ളവൻ ആരാണ് കഴിക്കുന്നത്?

അചൈതന്യം യദി ഗൃഹേ വിദ്യതേഽന്നം സുസംസ്കൃതമ് । ഇദാനീമത്ര സംദൃഷ്ടാ ഏതേ തു ജലജന്തവഃ ।। ൮.

നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ബോധമില്ലാത്ത, നന്നായി തയ്യാറാക്കിയ ആഹാരം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ജലജീവികൾ കാണുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

(ഉപ്താഃ സഹസ്ത്രതാം യാന്തി പ്രതിസംവത്സരം മുനേ ।) ।। ൮.൨൬ (൧)।। അഹമേകം കുടുമ്ബാര്ഥേ ഹന്മ്യരണ്യേ പശും ദിനേ । തം ചേത് പിതൃഭ്യഃ സംസ്കൃത്യ ദത്ത്വാ ഭുഞ്ജാമി സാനുഗഃ ।। ൮.

പ്രതിവർഷം ആയിരക്കണക്കിന് വളർത്തപ്പെടുന്നു, മഹർഷിയേ. ഞാൻ കുടുംബത്തിനായി, കാടിൽ ദിവസേന ഒരു മൃഗം കൊല്ലുന്നു; അതിനെ പിതാക്കന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ച്, നന്നായി തയ്യാറാക്കി, കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിക്കുന്നു.

ത്വം തു ജീവാന് ബഹൂന് ഹത്വാ സ്വകുടുമ്ബേന സാനുഗഃ । ഭുഞ്ജന്നേതേന സതതമഭോജ്യം തന്മതം മമ ।। ൮.

നീയും നിന്റെ കുടുംബവും അനുയായികളും ഒരുപാട് ജീവികളെ കൊല്ലുകയും, എപ്പോഴും ഭക്ഷിക്കരുതായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

ബ്രഹ്മണാ തു പുരാ സൃഷ്ടാ ഓഷധ്യഃ സര്വവീരുധഃ । യജ്ഞാര്ഥം തത്തു ഭൂതാനാം ഭക്ഷ്യമിത്യേവ വൈ ശ്രുതിഃ ।। ൮.

ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് എല്ലാ ഔഷധികളും സസ്യങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു; യജ്ഞത്തിനായി ഇവ ജീവികൾക്ക് ഭക്ഷ്യമായി വേണമെന്ന് വേദം പറയുന്നു.

ദിവ്യോ ഭൌതസ്തഥാ പൈത്രോ മാനുഷോ ബ്രാഹ്മ ഏവ ച । ഏതേ പഞ്ച മഹായജ്ഞാ ബ്രഹ്മണാ നിര്മിതാഃ പുരാ ।। ൮.

ദൈവം, ഭൂതം, പിതൃ, മനുഷ്യൻ, ബ്രാഹ്മണൻ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.

ബ്രാഹ്മണാനാം ഹിതാര്ഥായ ഇതരേഷാം ച തന്മുഖമ് । ഇതരേഷാം തു വര്ണാനാം ബ്രാഹ്മണൈഃ കാരിതാഃ ശുഭാഃ ।। ൮.

ഇവ ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമത്തിനും, അവരിലൂടെ മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും ഉപകാരത്തിനും സ്ഥാപിതമായതാണ്; മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കുള്ള ശുഭമായ കർമ്മങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ നിർവഹിക്കുന്നു.

ഏവം യദി വിഭാഗഃ സ്യാദ് വരാന്നം തദ് വിശുധ്യതി । അന്യഥാ വ്രീഹയോഽപ്യേതേ ഏകൈകേ മൃഗപക്ഷിണഃ । മന്തവ്യാ ദാതൃഭോക്തൃണാം മഹാമാംസം തു തത് സ്മൃതമ് ।। ൮.

ഈ ക്രമം പാലിച്ചാൽ അന്നം ശുദ്ധമാകും; അല്ലെങ്കിൽ ഈ നെല്ലും മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും മാംസം പോലെ തന്നെയാണ്, ദാനവും ഭക്ഷണവും ചെയ്യുന്നവർക്ക് — അതിനെ മഹാമാംസം എന്ന് കരുതണം.

മയാ തേ ദുഹിതാ ദത്താ പുത്രാര്ഥേ ദേവരൂപിണീ । സാ ച ത്വദ്ഭാര്യയാ പ്രോക്താ ദുഹിതാ ജന്തുഘാതിനഃ ।। ൮.

പുത്രനായി ദൈവരൂപമായ എന്റെ മകളെ ഞാൻ നിന്നെ നൽകിയിരുന്നു; അവൾ, നിന്റെ ഭാര്യ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൾ, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവന്റെ മകളാണ്.

അതോഽര്ഥമാഗതോഽഹം തേ ഗൃഹം പ്രതി സമീക്ഷിതുമ് । ആചാരം ദേവപൂജാം ച അതിഥീനാം ച തര്പണമ് ।। ൮.

അതിനാൽ, ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്, നിന്റെ ആചാരവും, ദേവപൂജയും, അതിഥികൾക്ക് അർപ്പണവും കാണാനാണ്.

ഏതേഷാമേകമപ്യത്ര കുര്വന്നപി ന ദൃശ്യതേ । തദ് ഗൃഹം ഗന്തുമിച്ഛാമി പിതൄണാം ശ്രാദ്ധകാമ്യയാ ।। ൮.

ഇവയിൽ ഒന്നും ഇവിടെ നടക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ഈ വീടുവിട്ട് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പിതൃക്കൾക്കായി ശ്രാദ്ധം ചെയ്യാൻ.

സ്വഗൃഹേ നൈവ ഭുഞ്ജാമി പിതൄണാം കാര്യമിത്യുത । അഹം വ്യാധോ ജീവഘാതീ ന തു ത്വം ലോകഹിംസകഃ ।। ൮.

പിതൃക്കാർക്കായി എന്നിങ്ങനെ എന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാറില്ല; ഞാൻ ഒരു വ്യാധൻ, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവൻ, പക്ഷേ നീ ലോകത്തെ ഹിംസിക്കുന്നവൻ അല്ല.

മത്സുതാ ജീവഘാതസ്യ യദോഢാ ത്വത്സുതേന ച । തന്മഹത്ത്വം ച സംജാതം പ്രായശ്ചിതം തപോധന ।। ൮.

ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവന്റെ ഭാര്യയായ എന്റെ മകൾ, നിന്റെ മകനുമായി വിവാഹം ചെയ്തു; അതുകൊണ്ട് വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു, തപസ്സുകാരാ.

ഏവമുക്ത്വാ സ ചോത്ഥായ ശപ്ത്വാ നാരീം തദാ ധരേ । മാ സ്നുഷാഭിഃ സമം ശ്വശ്ര്വാ വിശ്വാസോ ഭവതു ക്വചിത് ।। ൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ എഴുന്നേറ്റു, ആ സ്ത്രീയെ ശപിച്ചു: "ശ്വശ്രുവും സ്നുഷകളും ഒരിക്കലും തമ്മിൽ വിശ്വാസം പുലർത്തരുത്."

മാ ച സ്നുഷാ കദാചിത് സ്യാദ് യാ ശ്വശ്രൂം ജീവതീമിഷേത് । ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ വ്യാധഃ സ്വഗൃഹം പ്രതി ഭാമിനി ।। ൮.

"ജീവിക്കുന്ന ശ്വശ്രുവിനെ സ്നുഷ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കരുത്." എന്ന് പറഞ്ഞ്, വ്യാധൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി, ഭാമിനി.

തതോ ദേവാന് പിതൄന് ഭക്തയാ പൂജയിത്വാ വിചക്ഷണഃ । പുത്രം ചാര്ജുനകം സ്ഥാപ്യ സ്വസന്താനേ മഹാതപാഃ ।। ൮.

അതിനുശേഷം, ഭക്തിയോടെ ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും പൂജിച്ചു, തന്റെ മകൻ അർജുനകനെ വംശത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, മഹാതപസ്സുകാരൻ—

ധര്മവ്യാധോ ജഗാമാശു തീര്ഥം ത്രൈലോക്യവിശ്രുതമ് । പുരുഷോത്തമാഖ്യം ച പരം തത്ര ഗത്വാ സമാഹിതഃ । തപശ്ചചാര നിയതഃ പഠന് സ്തോത്രമിദം ധരേ ।। ൮.

ധർമ്മവ്യാധൻ വേഗത്തിൽ ത്രിലോകത്തിൽ പ്രശസ്തമായ തീർത്ഥമായ പുരുഷോത്തമം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; അവിടെ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഈ സ്തോത്രം ഭൂമിക്ക് അർപ്പിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു.

നമാമി വിഷ്ണും ത്രിദശാരിനാശനം വിശാലവക്ഷസ്ഥലസംശ്രിതശ്രിയമ് । സുശാസനം നീതിമതാം പരാം ഗതിം ത്രിവിക്രമം മന്ദരധാരിണം സദാ ।। ൮.

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന, വിശാലമായ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ലക്ഷ്മി വസിക്കുന്ന, നല്ല ഭരണാധികാരി, നീതിമാന്മാർക്ക് പരമഗതി, ത്രിവിക്രമൻ, മന്ദരപർവ്വതം ഉയർത്തിയവൻ എന്ന വിശ്ണുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ദാമോദരം രഞ്ജിതഭൂതലം ധിയാ യശോംശുശുഭ്രം ഭ്രമരാങ്ഗസപ്രഭമ് । ധരാധരം നരകരിപും പുരുഷ്ടുതം നമാമി വിഷ്ണും ശരണം ജനാര്ദനമ് ।। ൮.

ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച ദാമോദരൻ, whose glory shines like moonbeams, whose limbs glow like bees, earth-supporter, hell's enemy, noble-praised, refuge of all, ജനാർദനൻ എന്ന വിശ്ണുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

(നരം നൃസിംഹം ഹരിമീശ്വരം പ്രഭും ത്രിധാമനാമാനമനന്തവര്ചസമ് । സുസംസ്കൃതാസ്യം ശരണം നരോത്തമം വ്രജാമി ദേവം സതതം തമച്യുതമ് ।। ൮.൪൩ (൧)) ത്രിധാ സ്ഥിതം തിഗ്മരഥാങ്ഗപാണിനം നയസ്ഥിതം തൃപ്തമനുത്തമൈര്ഗുണൈഃ । നിഃശ്രേയസാഖ്യം ക്ഷപിതേതരം ഗുരും നമാമി വിഷ്ണും പുരുഷോത്തമം ത്വഹമ് ।। ൮.

നരസിംഹൻ, ഹരി, ഈശ്വരൻ, പ്രഭു, മൂന്ന് ഭവനങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന, അനന്തം മഹത്വമുള്ള, നല്ല വാക്കുള്ള, മനുഷ്യരുടെ പരമാശ്രയം, അച്യുതൻ എന്ന ദേവനെ ഞാൻ എപ്പോഴും സമീപിക്കുന്നു. മൂന്ന് രൂപങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, തീപോലുള്ള ചക്രം കൈയിൽ പിടിച്ച, നീതിയിൽ ഉറച്ച, matchless virtues, supreme good, others destroyed, great teacher—വിശ്ണുവിനെ, പുരുഷോത്തമനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

(ഹതൌ പുരാണൌ മധുകൈടഭാവുഭൌ ബിഭര്ത്തി ച ക്ഷ്മാം ശിരസാ സദാ ഹി സഃ । യഥാ സ്തുതോ മേ പ്രസഭം സനാതനോ ദധാതു വിഷ്ണുഃ സുഖമൂര്ജിതം മമ ।। ൮.൪൪ (൧)) മഹാവരാഹോ ഹവിഷാമ്ബുഭോജനോ ജനാര്ദനോ മേ ഹിതകൃച്ചിതീമുഖഃ । ക്ഷിതീധരോ മാമുദധിക്ഷയോ മഹാന് സ പാതു വിഷ്ണുഃ ശരണാര്ഥിനം തു മാമ് ।। ൮.