വരാഹപുരാണമ്

തസ്യാ യൌവനകാലേ തു ചിന്തയാമാസ ധര്മവിത് । കസ്യേയം ദീയതേ കന്യാ കോ വാ യോഗ്യശ്ച വൈ പുമാന് ।। ൮.

അവൾ യൗവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ധർമ്മജ്ഞനായ അവൻ ചിന്തിച്ചു: ഈ പെൺകുട്ടിയെ ആര്ക്കാണ് നൽകേണ്ടത്? ആരാണ് യോഗ്യനായ പുരുഷൻ?

ഇതി ചിന്തയതസ്തസ്യ മതങ്ഗസ്യ സുതം പ്രതി । ധര്മവ്യാധസ്യ സുവ്യക്തം പ്രസന്നാഖ്യം പ്രതി ബ്രുവന് ।। ൮.

അങ്ങനെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, മതംഗന്റെ മകനായ ധർമ്മവ്യാധനായ പ്രസന്നനെക്കുറിച്ച് അവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

ഏവം സംചിന്ത്യ മാതങ്ഗഃ പ്രസന്നം പ്രതി സോദ്യതഃ । ഉവാച തസ്യ പിതരം പ്രസന്നായാര്ജ്ജുനീം ഭവാന് । ഗൃഹാണ തപതാം ശ്രേഷ്ഠ സ്വയം ദത്താം മഹാത്മനേ ।। ൮.

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, പ്രസന്നനെ മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട് മതംഗൻ അവന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: "തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, മഹാത്മാവായ പ്രസന്നനു അർജ്ജുനിയെ സ്വയം സമ്മാനമായി നൽകുക."

മതങ്ഗ ഉവാച । പ്രസന്നോഽയം മമ സുതഃ സര്വശാസ്ത്രവിശാരദഃ । ഗൃഹ്ണാമ്യര്ജുനകീം കന്യാം ത്വത്സുതാം വ്യാധസത്തമ ।। ൮.

മതംഗൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ മകൻ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും നന്നായി പഠിച്ചവൻ ആണ്; ഞാൻ അർജുനകി എന്ന നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്വീകരിക്കുന്നു, വേട്ടക്കാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ.

ഏവമുക്തേ തദാ കന്യാം ധര്മവ്യാധോ മഹാതപാഃ । മതങ്ഗപുത്രായ ദദൌ പ്രസന്നായ ച ധീമതേ ।। ൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാതപസ്സുള്ള ധർമ്മവ്യാധൻ, സന്തോഷവും ബുദ്ധിയും ഉള്ള മതംഗൻ്റെ മകനോട് തന്റെ മകളെ നൽകി.

ധര്മവ്യാധസ്തദാ കന്യാം ദത്വാ സ്വഗൃഹമീയിവാന് । സാഽപി ശ്വശുരയോര്ഭര്തുഃ ശുശ്രീഷണപരാഽഭവത് ।। ൮.

ധർമ്മവ്യാധൻ തന്റെ മകളെ നൽകി, പിന്നെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി; അവൾ ഭർത്താവിനെയും ശ്വശുരന്മാരെയും സേവിക്കാൻ സമർപ്പിതയായി.

അഥ കാലേന മഹതാ സാ കന്യാഽര്ജുനകീ ശുഭാ । ഉക്താ ശ്വശ്രുവാ സുതാ പുത്രി ജീവഹന്തുസ്ത്വമീദൃശീ । ന ജാനാസി തപശ്ചര്തും ഭര്ത്തുരാരാധനം തഥാ ।। ൮.

നാളുകൾ കഴിഞ്ഞ്, അർജുനകി എന്ന ആ ശുഭമായ യുവതിയെ ശ്വശുരമ്മ പറഞ്ഞു: 'മകളേ, നീ ജീവഹന്തുവാണെന്ന പോലെ ആണ്; ഭർത്താവിനെ ആദരിക്കാനും തപസ്സ് ചെയ്യാനും അറിയുന്നില്ല.'

സാഽപി സ്വല്പാപരാധേന ഭര്ത്സിതാ തനുമധ്യമാ । പിതുര്വേശ്മഗതാ ബാലാ രോദമാനാ മുഹുര്മുഹുഃ ।। ൮.

ചെറുതായുള്ള ഒരു തെറ്റിനാൽ ശ്വശുരമ്മയുടെ ഭർത്സനയോടെ, ആ സുന്ദരിയായ ബാല, പലതവണ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

പിത്രാ പൃഷ്ടാ കിമേതത് തേ പുത്രി രോദനകാരണമ് । ഏവമുക്താ തദാ സാ തു കഥയാമാസ ഭാമിനീ ।। ൮.

പിതാവ് ചോദിച്ചു: 'മകളേ, എന്താണ് ഈ കരച്ചിലിന്റെ കാര്യം?' അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ ഭാമിനി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്വശ്വ്രാഽഹമുക്താ തീവ്രേണ കോപേന മഹതാ പിതഃ । ജീവഹന്തുഃ സുതേത്യുച്ചൈരസകൃദ് വ്യാധജേതി ച ।। ൮.

അവൾ പറഞ്ഞു: 'പിതാവേ, എന്റെ ശ്വശുരമ്മ വലിയ കോപത്തോടും ശക്തമായ ദ്വേഷത്തോടും കൂടി, എന്നെ ജീവഹന്തുവിന്റെ മകളെന്നും, പലതവണ വേട്ടക്കാരിയുടെ മകളെന്നും വിളിച്ചു.'

ഏതച്ഛ്രുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മവ്യാധോ രുഷാന്വിതഃ । മതങ്ഗസ്യ ഗൃഹം സോഽഥ ഗത്വാ ജനപദൈര്വൃതമ് ।। ൮.

ഇത് കേട്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, കോപം നിറഞ്ഞ്, ജനപദവാസികളോടൊപ്പം മതംഗൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

തസ്യാഗതസ്യ സംബന്ധീ മതങ്ഗോ ജയതാം വരഃ । ആസനാദ്യര്ധ്യപാദ്യേന പൂജയിത്വേദമബ്രവീത് । കിമാഗമനകൃത്യം തേ കിം കരോമ്യാഗതക്രിയാമ് ।। ൮.

അവൻ എത്തിയപ്പോൾ, ജയത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ ആയ മതംഗൻ, ബന്ധുവായ ധർമ്മവ്യാധനെ ആസനം, പാദപ്രക്ഷാലനം തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിച്ചു; പിന്നെ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?'

വ്യാധ ഉവാച । ഭോജനം കിംചിദിച്ഛാമി ഭോക്തും ചൈതന്യവര്ജിതമ് । കൌതൂഹലേന യേനാഹമാഗതോ ഭവതോ ഗൃഹമ് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബോധമില്ലാത്ത ആഹാരം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൗതുകം കൊണ്ടാണ് വന്നത്.'

മതങ്ഗ ഉവാച । ഗോധൂമാ വ്രീമയശ്ചൈവ സംസ്കൃതാ മമ വേശ്മനി । ഭുജ്യതാം ധര്മവിച്ഛ്രേഷ്ഠ യഥാകാമം തപോധന ।। ൮.

മതംഗൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വീട്ടിൽ ഗോതുമ, അരി, യവം എന്നിവ നന്നായി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, തപസ്സുകാരനേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ കഴിക്കാം.'

വ്യാധ ഉവാച । പശ്യാമി കീദൃശാസ്തേ ഹി ഗോധൂമാ വ്രീഹയോ യവാഃ । സ്വരൂപേണ ച സന്ത്യേതേ യേന വോ വേദ്മി സത്തമ ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഗോതുമ, അരി, യവം എങ്ങിനെയാണ് എന്ന് ഞാൻ കാണട്ടെ. അവയുടെ സ്വഭാവം നോക്കി ഞാൻ അറിയാം, മഹാനായവനേ.'

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്തേ മതങ്ഗേന ശൂര്പം ഗോധൂമപൂരിതമ് । അപരം തത്ര വ്രീഹീണാം ധര്മവ്യാധായ ദര്ശിതമ് ।। ൮.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: മതംഗൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോതുമ നിറഞ്ഞ ഒരു ചുരപ്പും, അരി നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ചുരപ്പും ധർമ്മവ്യാധന് കാണിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ വ്രീഹീന് സഗോധൂമാന് ധര്മവ്യാധോ വരാസനാത് । ഉത്ഥായ ഗന്തുമാരേഭേ മതങ്ഗേന നിവാരിതഃ ।। ൮.

അരി, ഗോതുമ എന്നിവ കണ്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, മികച്ച ആസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു; മതംഗൻ അവനെ തടഞ്ഞു.

കിമര്ഥം ഗന്തുമാരബ്ധം ത്വയാ വദ മഹാമതേ । അഭുക്തേനൈവ സംസിദ്ധം മദ്ഗൃഹേ ചാന്നമുത്തമമ് । പാചയിത്വാ സ്വയം ചൈവ കസ്മാത് ത്വം നാദ്യ ഭുഞ്ജസേ ।। ൮.

മതംഗൻ ചോദിച്ചു: 'മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് പോകാൻ തുടങ്ങിയത്? എന്റെ വീട്ടിൽ ഉത്തമമായ ആഹാരം തയ്യാറായിരിക്കുന്നു, ഞാൻ തന്നെ പാചകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് കഴിക്കാതെ പോകുന്നു?'

വ്യാധ ഉവാച । സഹസ്ത്രശഃ കോടിശശ്ച ജീവാന് ഹംസി ദിനേ ദിനേ । അഥേദൃശസ്യ പാപസ്യ കോഽന്നം ഭുഞ്ജതി സത്പുമാന് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് ജീവികളെ കൊല്ലുന്നു; ഇത്ര പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ ആഹാരം സദാചാരമുള്ളവൻ ആരാണ് കഴിക്കുന്നത്?

അചൈതന്യം യദി ഗൃഹേ വിദ്യതേഽന്നം സുസംസ്കൃതമ് । ഇദാനീമത്ര സംദൃഷ്ടാ ഏതേ തു ജലജന്തവഃ ।। ൮.

നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ബോധമില്ലാത്ത, നന്നായി തയ്യാറാക്കിയ ആഹാരം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ജലജീവികൾ കാണുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

(ഉപ്താഃ സഹസ്ത്രതാം യാന്തി പ്രതിസംവത്സരം മുനേ ।) ।। ൮.൨൬ (൧)।। അഹമേകം കുടുമ്ബാര്ഥേ ഹന്മ്യരണ്യേ പശും ദിനേ । തം ചേത് പിതൃഭ്യഃ സംസ്കൃത്യ ദത്ത്വാ ഭുഞ്ജാമി സാനുഗഃ ।। ൮.

പ്രതിവർഷം ആയിരക്കണക്കിന് വളർത്തപ്പെടുന്നു, മഹർഷിയേ. ഞാൻ കുടുംബത്തിനായി, കാടിൽ ദിവസേന ഒരു മൃഗം കൊല്ലുന്നു; അതിനെ പിതാക്കന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ച്, നന്നായി തയ്യാറാക്കി, കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിക്കുന്നു.

ത്വം തു ജീവാന് ബഹൂന് ഹത്വാ സ്വകുടുമ്ബേന സാനുഗഃ । ഭുഞ്ജന്നേതേന സതതമഭോജ്യം തന്മതം മമ ।। ൮.

നീയും നിന്റെ കുടുംബവും അനുയായികളും ഒരുപാട് ജീവികളെ കൊല്ലുകയും, എപ്പോഴും ഭക്ഷിക്കരുതായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

ബ്രഹ്മണാ തു പുരാ സൃഷ്ടാ ഓഷധ്യഃ സര്വവീരുധഃ । യജ്ഞാര്ഥം തത്തു ഭൂതാനാം ഭക്ഷ്യമിത്യേവ വൈ ശ്രുതിഃ ।। ൮.

ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് എല്ലാ ഔഷധികളും സസ്യങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു; യജ്ഞത്തിനായി ഇവ ജീവികൾക്ക് ഭക്ഷ്യമായി വേണമെന്ന് വേദം പറയുന്നു.

ദിവ്യോ ഭൌതസ്തഥാ പൈത്രോ മാനുഷോ ബ്രാഹ്മ ഏവ ച । ഏതേ പഞ്ച മഹായജ്ഞാ ബ്രഹ്മണാ നിര്മിതാഃ പുരാ ।। ൮.

ദൈവം, ഭൂതം, പിതൃ, മനുഷ്യൻ, ബ്രാഹ്മണൻ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.

ബ്രാഹ്മണാനാം ഹിതാര്ഥായ ഇതരേഷാം ച തന്മുഖമ് । ഇതരേഷാം തു വര്ണാനാം ബ്രാഹ്മണൈഃ കാരിതാഃ ശുഭാഃ ।। ൮.

ഇവ ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമത്തിനും, അവരിലൂടെ മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും ഉപകാരത്തിനും സ്ഥാപിതമായതാണ്; മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കുള്ള ശുഭമായ കർമ്മങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ നിർവഹിക്കുന്നു.

ഏവം യദി വിഭാഗഃ സ്യാദ് വരാന്നം തദ് വിശുധ്യതി । അന്യഥാ വ്രീഹയോഽപ്യേതേ ഏകൈകേ മൃഗപക്ഷിണഃ । മന്തവ്യാ ദാതൃഭോക്തൃണാം മഹാമാംസം തു തത് സ്മൃതമ് ।। ൮.

ഈ ക്രമം പാലിച്ചാൽ അന്നം ശുദ്ധമാകും; അല്ലെങ്കിൽ ഈ നെല്ലും മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും മാംസം പോലെ തന്നെയാണ്, ദാനവും ഭക്ഷണവും ചെയ്യുന്നവർക്ക് — അതിനെ മഹാമാംസം എന്ന് കരുതണം.

മയാ തേ ദുഹിതാ ദത്താ പുത്രാര്ഥേ ദേവരൂപിണീ । സാ ച ത്വദ്ഭാര്യയാ പ്രോക്താ ദുഹിതാ ജന്തുഘാതിനഃ ।। ൮.

പുത്രനായി ദൈവരൂപമായ എന്റെ മകളെ ഞാൻ നിന്നെ നൽകിയിരുന്നു; അവൾ, നിന്റെ ഭാര്യ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൾ, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവന്റെ മകളാണ്.

അതോഽര്ഥമാഗതോഽഹം തേ ഗൃഹം പ്രതി സമീക്ഷിതുമ് । ആചാരം ദേവപൂജാം ച അതിഥീനാം ച തര്പണമ് ।। ൮.

അതിനാൽ, ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്, നിന്റെ ആചാരവും, ദേവപൂജയും, അതിഥികൾക്ക് അർപ്പണവും കാണാനാണ്.

ഏതേഷാമേകമപ്യത്ര കുര്വന്നപി ന ദൃശ്യതേ । തദ് ഗൃഹം ഗന്തുമിച്ഛാമി പിതൄണാം ശ്രാദ്ധകാമ്യയാ ।। ൮.

ഇവയിൽ ഒന്നും ഇവിടെ നടക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ഈ വീടുവിട്ട് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പിതൃക്കൾക്കായി ശ്രാദ്ധം ചെയ്യാൻ.