വരാഹപുരാണമ്

അന്നം ദേഹി സദാ രാജന് സര്വകാലസുഖാവഹമ് 99.

രാജാവേ, എല്ലായ്പ്പോഴും ആഹാരം നൽകുക; അതാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും സന്തോഷം നൽകുന്നത്.

സര്വേഷാമേവ ദാനാനാമന്നദാനം വിശിഷ്യതേ

എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും ആഹാരദാനമാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന അന്നദാനം ദദസ്വ ഭോഃ

അതിനാൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും ആഹാരദാനം ചെയ്യുക, മഹാനേ.

രത്നവസ്ത്രമലംകാരാന് ശ്രീമന്തി നഗരാണി ച

രത്നങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ, ഭംഗിയുള്ള നഗരങ്ങൾ,

പ്രദത്തം ബ്രാഹ്മണസ്യാഥ കുംജരാനജിനാനി ച

ബ്രാഹ്മണന് നൽകിയ ആനകളും മയില്പ്പലകളും,

പുരോഹിതമുവാചേദം വസിഷ്ഠം ജപതാം വരമ്

അവൻ തന്റെ പുരോഹിതനായ ജപത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള വസിഷ്ഠനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സുവര്ണരൌപ്യതാമ്രാണി യാഗം കൃത്വാ ദ്വിജാതിഷു

സുവർണ്ണം, വെള്ളി, താമ്രം എന്നിവകൊണ്ട് ദ്വിജന്മാർക്കായി യാഗം നടത്തി,

വസ്തു സ്വല്പമിതി ജ്ഞാത്വാ പ്രഭുഃ സോഽന്നം തു നാദദത്

വസ്തു കുറവാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ആ പ്രഭു ആഹാരം നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല.

കാലധര്മവശാദ്ദേവി മൃത്യുഃ സമഭവത്തദാ

ദേവി, കാലധർമ്മത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അപ്പോൾ മരണവും വന്നു.

ക്ഷുധയാ പീഡിതോ ഹ്യാസീത്തൃഷയാ ച വിശേഷതഃ

അവൻ വിശപ്പിലും പ്രത്യേകിച്ച് ദാഹത്തിലും വലഞ്ഞു.

തത്ര പ്രാഗ്ജന്മമൂര്ത്തിശ്ച പുരാ ദഗ്ധാ മഹാത്മനഃ 99.

അവിടെ, മഹാത്മാവിന്റെ പഴയ ജന്മത്തിൽ ദഹിച്ച രൂപം വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പുനര്വിമാനമാരുഹ്യ ദിവമാചക്രമേ നൃപഃ

രാജാവ് വീണ്ടും ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി സ്വർഗത്തിൽ എത്തി.

താന്യസ്ഥീനി ലിഹന്ദൃഷ്ടോ വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ

വസിഷ്ഠൻ, മഹാത്മാവായവൻ, ആ അസ്ഥികൾ ചൂഷിക്കുന്നതും കണ്ടു.

ഏവമുക്തസ്തദാ രാജാ വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ

അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്ക്ഷുധിതശ്ചാസ്മി അന്നപാനം പുരാ മയാ

ഭഗവൻ, എനിക്ക് വിശപ്പാണ്. മുമ്പ് എനിക്ക് ഭക്ഷണവും പാനീയവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജ്ഞാ വസിഷ്ഠോ മുനിപുംഗവഃ

അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മഹർഷിയായ വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു.

കിം തേ കരോമി രാജേംദ്ര ക്ഷുധിതസ്യ വിശേഷതഃ

രാജാധിരാജാ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശപ്പുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്കു വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യണം?

രത്നഹേമപ്രദാനേന ഭോഗവാന് ജായതേ നരഃ

രത്നവും പൊന്നും നൽകുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ സമ്പന്നനാകും.

തന്ന ദത്തം ത്വയാ രാജന് സ്തോകം മത്വാ നരാധിപ അദത്തസ്യ ച സമ്പ്രാപ്തിസ്തന്മമാചക്ഷ്വ പൃച്ഛതഃ

രാജാവേ, നീ അതിന് വിലകുറവാണെന്ന് കരുതി ഒന്നും പോലും നൽകിയിട്ടില്ല; ഇപ്പോൾ ഒന്നും നൽകാതെയാണ് നീ വന്നത്. ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ കാര്യം പറയൂ.

തച്ഛൃണുഷ്വ നരവ്യാഘ്ര കഥ്യമാനം മയാഽനഘ 99.

മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ പറയുന്നത് നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

സ സര്വമേധമാരേഭേ സ്വയം ക്രതുവരം നൃപഃ

അവൻ, ആ രാജാവ്, സ്വയം സർവമേധയാഗം നടത്തി.

നാന്നം തേന തദാ ദത്തം സ്വല്പം മത്വാ യഥാ ത്വയാ

പക്ഷേ, അപ്പോൾ പോലും അവൻ ഭക്ഷണം കൊടുത്തില്ല, നീ ചെയ്തതുപോലെ അതിന് വിലകുറവാണെന്ന് കരുതി.

കൃത്വാ പുണ്യം വിനീതാശ്വഃ സാര്വഭൌമോ നൃപോത്തമഃ

പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്ത ശേഷം വിനീതാശ്വൻ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, ഭൂമിയിലെ സാമ്രാജ്യാധിപതിയായി.

അസാവപി ക്ഷുധാവിഷ്ട ഏവമേവ ഗതോ നൃപഃ

എന്നിരുന്നാലും, അവനും വിശപ്പാൽ ബാധിച്ച് അങ്ങനെ തന്നെ യാത്രയായി.

വിമാനേനാര്കവര്ണേന ഭാസ്വതാ ദേവവന്നൃപഃ

ആ രാജാവ് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ദിവ്യവിമാനത്തിൽ യാത്ര ചെയ്തു.

പുരോഹിതം ദദര്ശാഥ ഹോതാരം ജാഹ്നവീതടേ

അവിടെ, ജാഹ്നവീതീരത്ത്, അവൻ തന്റെ പുരോഹിതനായ ഹോതാരനെ കണ്ടു.

ക്ഷുധായാഃ കാരണം കിം മേ സ ഹോതാ തമുവാച ഹ

എന്റെ വിശപ്പിന് കാരണമെന്താണെന്ന് അവൻ ആ പുരോഹിതനോടു ചോദിച്ചു.

ഘൃതധേനും ച ധേനും ച രസധേനും ച പാര്ഥിവ

രാജാവേ, നെയ്യ് നൽകുന്ന പശു, ഒരു പശു, രസം നൽകുന്ന പശു —

തപതേ യാവദാദിത്യസ്തപതേ വാപി ചന്ദ്രമാഃ

സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രൻ പ്രകാശിക്കുന്നതോ ഉള്ളവരെക്കാൾ നീണ്ടുനിൽക്കും.