വരാഹപുരാണമ്

രൈഭ്യ ഉവാച । ഗതിം മേ ദേഹി ദേവേശ യത്ര തേ സനകാദയഃ । വസേയം തത്ര യേനാഹം ത്വത്പ്രസാദാദ് ഗദാധര ।। ൭.

റൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: "ദേവേശാ, സനകാദിമുനിമാർ വസിക്കുന്ന ഗതിയിലേക്ക് എന്നെ നയിക്കണമേ, ഗദാധരാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ അവിടെ വസിക്കട്ടെ."

ദേവ ഉവാച । ഏവമസ്ത്വിതി തേ ബ്രഹ്മന്നിത്യുക്ത്വാഽന്തരധീയത । ഭഗവാനപി രൈഭ്യസ്തു ദിവ്യജ്ഞാനസമന്വിതഃ ।। ൭.

ദേവൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അദൃശ്യനായി; ദിവ്യജ്ഞാനത്തോടെ റൈഭ്യനും അപ്രത്യക്ഷനായി.

ക്ഷണാദ് ബഭൂവ ദേവേന പരിതുഷ്ടേന ചക്രിണാ । ജഗാമ യത്ര തേ സിദ്ധാഃ സനകാദ്യാ മഹര്ഷയഃ ।। ൭.

ചക്രധാരിയായ ദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് റൈഭ്യൻ സനകാദിമഹർഷിമാർ വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി.

ഏതച്ച രൈഭ്യനിര്ദ്ദിഷ്ടം സ്തോത്രം വിഷ്ണോര്ഗദാഭൃതഃ । യഃ പഠേത് സ ഗയാം ഗത്വാ പിണ്ഡദാനാദ് വിശിഷ്യതേ ।। ൭.

റൈഭ്യൻ നിർദ്ദേശിച്ച ഈ വിഷ്ണുസ്തോത്രം ഗയയിൽ പോയി പിണ്ഡദാനം ചെയ്തശേഷം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാളും ശ്രേഷ്ഠനാകും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । യോഽസൌ വസോഃ ശരീരേ തുവ്യാധോ ഭൂത്വാ നൃപസ്യ ഹ । സ സ്വവൃത്ത്യാം സ്ഥിതഃ കാലം ചതുര്വര്ഷസഹസ്ത്രികമ് ।। ൮.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: വസുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ രോഗമായി വന്നവൻ, തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, മനുഷ്യരുടെ നാലായിരം വർഷം അവിടെ കഴിഞ്ഞു.

ഏകൈകം സ്വകുടുമ്ബാര്ഥേ ഹത്വാ വനചരം മൃഗമ് । ഭൃത്യാതിഥിഹുതാശാനാം പ്രീണനം കുരുതേ സദാ ।। ൮.

തന്റെ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഓരോ പ്രാവശ്യം കാടിൽ ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടി, ഭൃത്യന്മാരെയും അതിഥികളെയും ഹോമാഗ്നിയെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മിഥിലായാം വരാരോഹേ സദാ പര്വണി പര്വണി । പിതൄണാം കുരുതേ ശ്രാദ്ധം സ്വാചാരേണ വിചക്ഷണഃ ।। ൮.

മിഥിലയിൽ, സുന്ദരിയേ, എല്ലാ ഉത്സവദിവസങ്ങളിലും, ആ ജ്ഞാനി തന്റെ ആചാരപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു.

അഗ്നിം പരിചരന് നിത്യം വദന് സത്യം സുഭാഷിതമ് । പ്രാണയാത്രാനുസക്തസ്തു യോഽസൌ ജീവം ന പാതയേത് ।। ൮.

അവൻ എപ്പോഴും അഗ്നിയെ ആരാധിച്ചു, സത്യം മനോഹരമായി സംസാരിച്ചു, ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, ഒരുപോലും ജീവിയെ കൊല്ലാറില്ലായിരുന്നു.

ഏവം തു വസതസ്തസ്യ ധര്മബുദ്ധിര്മഹാതപാഃ । പുത്രസ്ത്വര്ജുനകോ നാമ ബഭൂവ മുനിവദ്വശീ ।। ൮.

അങ്ങനെ ധർമ്മബുദ്ധിയോടെ, മഹത്തായ തപസ്സോടെ അവൻ അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ, മുനിപോലെ ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള അർജ്ജുനക എന്നൊരു മകൻ അവനു ജനിച്ചു.

തസ്യ കാലേന മഹതാ ചാരിത്രേണ ച ധീമതഃ । ബഭൂവാര്ജ്ജുനകീ നാമ കന്യാ ച വരവര്ണിനീ ।। ൮.

കാലക്രമേണ, നല്ല സ്വഭാവത്താൽ, അർജ്ജുനകി എന്ന മനോഹരവർണ്ണമുള്ള ഒരു മകളും അവനു ജനിച്ചു.

തസ്യാ യൌവനകാലേ തു ചിന്തയാമാസ ധര്മവിത് । കസ്യേയം ദീയതേ കന്യാ കോ വാ യോഗ്യശ്ച വൈ പുമാന് ।। ൮.

അവൾ യൗവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ധർമ്മജ്ഞനായ അവൻ ചിന്തിച്ചു: ഈ പെൺകുട്ടിയെ ആര്ക്കാണ് നൽകേണ്ടത്? ആരാണ് യോഗ്യനായ പുരുഷൻ?

ഇതി ചിന്തയതസ്തസ്യ മതങ്ഗസ്യ സുതം പ്രതി । ധര്മവ്യാധസ്യ സുവ്യക്തം പ്രസന്നാഖ്യം പ്രതി ബ്രുവന് ।। ൮.

അങ്ങനെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, മതംഗന്റെ മകനായ ധർമ്മവ്യാധനായ പ്രസന്നനെക്കുറിച്ച് അവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

ഏവം സംചിന്ത്യ മാതങ്ഗഃ പ്രസന്നം പ്രതി സോദ്യതഃ । ഉവാച തസ്യ പിതരം പ്രസന്നായാര്ജ്ജുനീം ഭവാന് । ഗൃഹാണ തപതാം ശ്രേഷ്ഠ സ്വയം ദത്താം മഹാത്മനേ ।। ൮.

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, പ്രസന്നനെ മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട് മതംഗൻ അവന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: "തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, മഹാത്മാവായ പ്രസന്നനു അർജ്ജുനിയെ സ്വയം സമ്മാനമായി നൽകുക."

മതങ്ഗ ഉവാച । പ്രസന്നോഽയം മമ സുതഃ സര്വശാസ്ത്രവിശാരദഃ । ഗൃഹ്ണാമ്യര്ജുനകീം കന്യാം ത്വത്സുതാം വ്യാധസത്തമ ।। ൮.

മതംഗൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ മകൻ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും നന്നായി പഠിച്ചവൻ ആണ്; ഞാൻ അർജുനകി എന്ന നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്വീകരിക്കുന്നു, വേട്ടക്കാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ.

ഏവമുക്തേ തദാ കന്യാം ധര്മവ്യാധോ മഹാതപാഃ । മതങ്ഗപുത്രായ ദദൌ പ്രസന്നായ ച ധീമതേ ।। ൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാതപസ്സുള്ള ധർമ്മവ്യാധൻ, സന്തോഷവും ബുദ്ധിയും ഉള്ള മതംഗൻ്റെ മകനോട് തന്റെ മകളെ നൽകി.

ധര്മവ്യാധസ്തദാ കന്യാം ദത്വാ സ്വഗൃഹമീയിവാന് । സാഽപി ശ്വശുരയോര്ഭര്തുഃ ശുശ്രീഷണപരാഽഭവത് ।। ൮.

ധർമ്മവ്യാധൻ തന്റെ മകളെ നൽകി, പിന്നെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി; അവൾ ഭർത്താവിനെയും ശ്വശുരന്മാരെയും സേവിക്കാൻ സമർപ്പിതയായി.

അഥ കാലേന മഹതാ സാ കന്യാഽര്ജുനകീ ശുഭാ । ഉക്താ ശ്വശ്രുവാ സുതാ പുത്രി ജീവഹന്തുസ്ത്വമീദൃശീ । ന ജാനാസി തപശ്ചര്തും ഭര്ത്തുരാരാധനം തഥാ ।। ൮.

നാളുകൾ കഴിഞ്ഞ്, അർജുനകി എന്ന ആ ശുഭമായ യുവതിയെ ശ്വശുരമ്മ പറഞ്ഞു: 'മകളേ, നീ ജീവഹന്തുവാണെന്ന പോലെ ആണ്; ഭർത്താവിനെ ആദരിക്കാനും തപസ്സ് ചെയ്യാനും അറിയുന്നില്ല.'

സാഽപി സ്വല്പാപരാധേന ഭര്ത്സിതാ തനുമധ്യമാ । പിതുര്വേശ്മഗതാ ബാലാ രോദമാനാ മുഹുര്മുഹുഃ ।। ൮.

ചെറുതായുള്ള ഒരു തെറ്റിനാൽ ശ്വശുരമ്മയുടെ ഭർത്സനയോടെ, ആ സുന്ദരിയായ ബാല, പലതവണ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

പിത്രാ പൃഷ്ടാ കിമേതത് തേ പുത്രി രോദനകാരണമ് । ഏവമുക്താ തദാ സാ തു കഥയാമാസ ഭാമിനീ ।। ൮.

പിതാവ് ചോദിച്ചു: 'മകളേ, എന്താണ് ഈ കരച്ചിലിന്റെ കാര്യം?' അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ ഭാമിനി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ശ്വശ്വ്രാഽഹമുക്താ തീവ്രേണ കോപേന മഹതാ പിതഃ । ജീവഹന്തുഃ സുതേത്യുച്ചൈരസകൃദ് വ്യാധജേതി ച ।। ൮.

അവൾ പറഞ്ഞു: 'പിതാവേ, എന്റെ ശ്വശുരമ്മ വലിയ കോപത്തോടും ശക്തമായ ദ്വേഷത്തോടും കൂടി, എന്നെ ജീവഹന്തുവിന്റെ മകളെന്നും, പലതവണ വേട്ടക്കാരിയുടെ മകളെന്നും വിളിച്ചു.'

ഏതച്ഛ്രുത്വാ സ ധര്മാത്മാ ധര്മവ്യാധോ രുഷാന്വിതഃ । മതങ്ഗസ്യ ഗൃഹം സോഽഥ ഗത്വാ ജനപദൈര്വൃതമ് ।। ൮.

ഇത് കേട്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, കോപം നിറഞ്ഞ്, ജനപദവാസികളോടൊപ്പം മതംഗൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

തസ്യാഗതസ്യ സംബന്ധീ മതങ്ഗോ ജയതാം വരഃ । ആസനാദ്യര്ധ്യപാദ്യേന പൂജയിത്വേദമബ്രവീത് । കിമാഗമനകൃത്യം തേ കിം കരോമ്യാഗതക്രിയാമ് ।। ൮.

അവൻ എത്തിയപ്പോൾ, ജയത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ ആയ മതംഗൻ, ബന്ധുവായ ധർമ്മവ്യാധനെ ആസനം, പാദപ്രക്ഷാലനം തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിച്ചു; പിന്നെ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?'

വ്യാധ ഉവാച । ഭോജനം കിംചിദിച്ഛാമി ഭോക്തും ചൈതന്യവര്ജിതമ് । കൌതൂഹലേന യേനാഹമാഗതോ ഭവതോ ഗൃഹമ് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബോധമില്ലാത്ത ആഹാരം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൗതുകം കൊണ്ടാണ് വന്നത്.'

മതങ്ഗ ഉവാച । ഗോധൂമാ വ്രീമയശ്ചൈവ സംസ്കൃതാ മമ വേശ്മനി । ഭുജ്യതാം ധര്മവിച്ഛ്രേഷ്ഠ യഥാകാമം തപോധന ।। ൮.

മതംഗൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വീട്ടിൽ ഗോതുമ, അരി, യവം എന്നിവ നന്നായി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, തപസ്സുകാരനേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ കഴിക്കാം.'

വ്യാധ ഉവാച । പശ്യാമി കീദൃശാസ്തേ ഹി ഗോധൂമാ വ്രീഹയോ യവാഃ । സ്വരൂപേണ ച സന്ത്യേതേ യേന വോ വേദ്മി സത്തമ ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഗോതുമ, അരി, യവം എങ്ങിനെയാണ് എന്ന് ഞാൻ കാണട്ടെ. അവയുടെ സ്വഭാവം നോക്കി ഞാൻ അറിയാം, മഹാനായവനേ.'

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്തേ മതങ്ഗേന ശൂര്പം ഗോധൂമപൂരിതമ് । അപരം തത്ര വ്രീഹീണാം ധര്മവ്യാധായ ദര്ശിതമ് ।। ൮.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: മതംഗൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോതുമ നിറഞ്ഞ ഒരു ചുരപ്പും, അരി നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ചുരപ്പും ധർമ്മവ്യാധന് കാണിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ വ്രീഹീന് സഗോധൂമാന് ധര്മവ്യാധോ വരാസനാത് । ഉത്ഥായ ഗന്തുമാരേഭേ മതങ്ഗേന നിവാരിതഃ ।। ൮.

അരി, ഗോതുമ എന്നിവ കണ്ട ധർമ്മവ്യാധൻ, മികച്ച ആസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു; മതംഗൻ അവനെ തടഞ്ഞു.

കിമര്ഥം ഗന്തുമാരബ്ധം ത്വയാ വദ മഹാമതേ । അഭുക്തേനൈവ സംസിദ്ധം മദ്ഗൃഹേ ചാന്നമുത്തമമ് । പാചയിത്വാ സ്വയം ചൈവ കസ്മാത് ത്വം നാദ്യ ഭുഞ്ജസേ ।। ൮.

മതംഗൻ ചോദിച്ചു: 'മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് പോകാൻ തുടങ്ങിയത്? എന്റെ വീട്ടിൽ ഉത്തമമായ ആഹാരം തയ്യാറായിരിക്കുന്നു, ഞാൻ തന്നെ പാചകം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് കഴിക്കാതെ പോകുന്നു?'

വ്യാധ ഉവാച । സഹസ്ത്രശഃ കോടിശശ്ച ജീവാന് ഹംസി ദിനേ ദിനേ । അഥേദൃശസ്യ പാപസ്യ കോഽന്നം ഭുഞ്ജതി സത്പുമാന് ।। ൮.

വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് ജീവികളെ കൊല്ലുന്നു; ഇത്ര പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ ആഹാരം സദാചാരമുള്ളവൻ ആരാണ് കഴിക്കുന്നത്?