വരാഹപുരാണമ്

പുഷ്യഭദ്രാനദീ തീരേ മഹദാശ്ചര്യമുത്തമമ്

പുഷ്യഭദ്രാ നദിയുടെ തീരത്ത് വലിയ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

സ്രവണം ഭസ്മനശ്ചൈവ ശ്രുതം സര്വം ശശംസ ഹ

അവിടെ ചാരത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് സംബന്ധിച്ചല്ലോ, അവർ കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞു.

ആഗച്ഛ വിഷ്ണോ ഗച്ഛാമോ ഹിമവത്പാര്ശ്വമുത്തമമ്

'വരിക, വിഷ്ണുവേ, നമുക്ക് ഹിമവാന്റെ അത്ഭുതകരമായ ഭാഗത്തേക്ക് പോകാം.'

ഏവമുക്തസ്തതോ വിഷ്ണുര്വാരാഹം രൂപമഗ്രഹീത്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വിഷ്ണു വാരാഹം എന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വിഷ്ണുര്വാരാഹരൂപേണ ഋഷിദൃഷ്ടിപഥേ സ്ഥിതഃ

വാരാഹം രൂപത്തിൽ വിഷ്ണു, ഋഷിമാരുടെ കാഴ്ചയിൽ നിലകൊണ്ടു.

താവദിന്ദ്രോ ധനുഷ്പാണിസ്തീക്ഷ്ണസായകധൃഗ്വനേ ൯൮.

അതിനിടെ, ഇന്ദ്രൻ വനംകഴിഞ്ഞ്, കൈയിൽ വില്ലും മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭഗവന്നിഹ ദൃഷ്ടസ്തേ വരാഹഃ പൃഥുലോ മഹാന്

ഭഗവൻ, ഇവിടെ നിങ്ങൾ വലിയതും ശക്തിയുള്ള വാരാഹം ആയി കാണപ്പെട്ടു.

ഏവമുക്തോ മുനിസ്തേന ചിന്തയാമാസ തത്ക്ഷണാത്

അങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞതോടെ, മുനി അതേक्षणം ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നോ ചേത്കുടുംബഃ ക്ഷുധയാ സീദത്യസ്യ ന സംശയഃ

അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ കുടുംബം വിശപ്പിൽ നശിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സശല്യശ്ച വരാഹോഽയം മമാശ്രമമുപാഗതഃ

ഈ വാരാഹം, കുന്തംകൊണ്ട് വേദനപ്പെട്ട്, എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി.

നാധ്യഗച്ഛത ബുദ്ധിശ്ച ക്ഷണാത്തസ്യ വ്യജായത

അവന് തീരുമാനത്തിൽ എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ചിന്ത അവനിൽ ഉദിച്ചു.

ദൃഷ്ടം ചക്ഷുര്നിഹിതം ജങ്ഗമേഷു ജിഹ്വാ വക്തും മൃഗയൌ തദ്വിസൃഷ്ടമ്

അവന്റെ കണ്ണ് ചലിക്കുന്ന ജീവികളിൽ പതിച്ചു, നാവു സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, വിട്ടയച്ചതിനെ അവൻ മോഹിച്ചു.

ന ചാതിരിക്തോഽസ്തി വരഃ പൃഥിവ്യാം യദ്ദൃഷ്ടോ മേ പുരതോ ദേവദേവാഃ

ഭൂമിയിൽ ഞാൻ നേരിൽ ദേവദേവനെ കണ്ടത് പോലെ വലിയ അനുഗ്രഹം ഒന്നുമില്ല.

മുക്തിം ചാഹം വ്രജാമീതി ദ്വിതീയോഽസ്തു വരോ മമ ൯൮.

മുക്തി ലഭിക്കട്ടെ — അതാണ് എന്റെ രണ്ടാമത്തെ അനുഗ്രഹം.

അദര്ശനം ഗതൌ ദേവോ സോഽപി തത്ര വ്യവസ്ഥിതഃ

ദേവൻ അദൃശ്യമാകുകയും, പോയതോടെ അവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

യാവദാസ്തേ ശുഭേ ദേശേ കൃതകൃത്യോ മഹാമുനിഃ

ആ മഹാമുനി ആ ശുഭദായകമായ സ്ഥലത്ത്, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, എത്രകാലം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പൃഥ്വീം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ തീര്ഥഹേതോര്വിചക്ഷണ

പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾക്കായി, ഭൂമിയെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, ജ്ഞാനിയേ.

പാദ്യാചമനഗോദാനേഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ

പാദപ്രക്ഷാലനം, ആചമനം, ഗോദാനം എന്നിവ ചെയ്ത ശേഷം, ആസനം സ്വീകരിച്ചു.

ഉവാച വിനയാപന്നം പ്രാഞ്ജലിം പുരതഃ സ്ഥിതമ് പുത്ര സിദ്ധോഽസി തപസാ ബ്രഹ്മഭൂതോഽസി സുവ്രത

വിനയത്തോടെ കൈകൂപ്പി മുന്നിൽ നിന്നവനോട് അവൻ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, നിന്റെ തപസ്സിലൂടെ നീ വിജയിച്ചു; നീ ബ്രഹ്മനുമായി ഒന്നായി, സുത്വരനായവനേ.'

ഇദാനീമാത്മനാ സാര്ദ്ധം മുക്തികാലോ മതോഽസ്തി തേ

ഇപ്പോൾ, ആത്മാവിനൊപ്പം മുക്തിയുടെ സമയം നിനക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.

യദ്ഗത്വാ ന പുനര്ജന്മ ഭവതീതി ന സംശയഃ

അവിടെ ചെന്നാൽ, വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ധ്യാത്വാ നാരായണം ദേവം തദ്ദേഹേ തൌ ലയം ഗതൌ

നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച്, അവരിരുവരും ആ ദേഹത്തിൽ ലയിച്ചു.

ശ്രാവയേദ്വാപി സ നരോ ഗതിമിഷ്ടാമവാപ്നുയാത്

ഇതിനെ മറ്റുള്ളവർക്കു കേൾപ്പിച്ചാലും ആ പുരുഷൻ തനിക്കിഷ്ടമായ ഗതി നേടും.

അഥ തിലധേനുമാഹാത്മ്യമ് യാ സാ മായാ ശരീരാത്തു ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ

ഇപ്പോൾ തിലയിടയയുടെ മഹത്വം: ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മായയാണ് അതു.

സൈവ നന്ദാ ഭവേദ്ദേവീ ദേവകാര്യചികീര്ഷയാ

അവളാണ് ദേവീ നന്ദാ, ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്.

വൈഷ്ണവ്യാഖ്യാ തതോ ദേവ കഥമേതദ്ധി ശംസ മേ ദ്വയം ജഗദ്ധിതാ ദേവീ ഗങ്ഗാ ശങ്കരസുപ്രിയാ

ദേവാ, ഇതിന്റെ വൈഷ്ണവ അർത്ഥം എങ്ങനെയാണെന്ന് ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ. ശങ്കരന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗംഗാ ദേവി ലോകഹിതത്തിനാണ്.

ക്വചിത്കിംചിദ്ഭവേദ്ദത്തം സ്വപദം വേദ സര്വവിത്

എപ്പോഴോ എന്തോ കൊടുക്കപ്പെടാം; എല്ലാം അറിയുന്നവൻ തന്റെ സ്ഥാനം അറിയുന്നു.

മഹിഷാഖ്യഃ പരഃ പശ്ചാത്സ വൈ ചൈത്രാസുരോ ഹതഃ

പിന്നെ മഹിഷ എന്ന പേരിലുള്ള മഹാസുരൻ അവൻകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു.

അഥവാ ജ്ഞാനശക്തിഃ സാ മഹിഷോഽജ്ഞാനമൂര്ത്തിമാന്

അല്ലെങ്കിൽ, ജ്ഞാനശക്തിയാണ് മഹിഷൻ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ.