വരാഹപുരാണമ്

ബഭൌ ദുര്വാസസാ സമ്യഗ്ബോധിതശ്ച വിശേഷതഃ

ദുർവാസൻ അവനെ പൂർണ്ണമായി ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അതിനാൽ പ്രകാശിച്ചു.

തസ്യാസ്തീരേ ശിലാ ദിവ്യാ നാമ്നാ ചിത്രശിലാ ധരേ

അവിടെ, അതിന്റെ കരയിൽ, ചിത്രശില എന്ന ദിവ്യശില കാണാം, ഭൂമിദേവി.

തത്ര സത്യതപാഃ സ്ഥിത്വാ തപഃ കുര്വന്മഹാതപാഃ

അവിടെ, മഹത്തായ തപസ്സോടെ, സത്യതപൻ തപസ്സ് ചെയ്തു നിന്നു.

ചിച്ഛേദ ചാംഗുലീമേകാം വാമതര്ജനികാം മുനിഃ

ആ മുനി തന്റെ ഇടതുകൈയുടെ സൂചിക വിരൽ ഒറ്റയായി വെട്ടി നീക്കി.

ന ലോഹിതം ന മാംസം തു ന മജ്ജാ തത്ര ദൃശ്യതേ

അവിടെ രക്തവും, മാംസവും, അസ്ഥിമജ്ജയും ഒന്നും കാണപ്പെട്ടില്ല.

തസ്മിന് ഭദ്രവടേ ചൈകം മിഥുനം കിന്നരം സ്ഥിതമ് ൯൮.

അവിടത്തെ ഭാഗ്യവടക്കു സമീപം, ഒരു കിന്നര ദമ്പതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രഭാതേ വിമലേ പ്രാപ്തമിന്ദ്രലോകമിതി സ്മൃതിഃ

പ്രഭാതത്തിൽ, ശുദ്ധമായ വെളിച്ചത്തിൽ, അവർ ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ചുവെന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നു.

പൃഷ്ടാഃ കിംചിദിഹാശ്ചര്യമപൂര്വം കഥ്യതാമിതി

അവരോടു ചോദിച്ചു: 'ഇവിടെ ഇതുവരെ കാണാത്ത അത്ഭുതം ഒന്നെങ്കിലും പറയൂ.'

സ്ഥിതം കിന്നരയോസ്തച്ച വാക്യം ചേദമുവാച ഹ

അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട്, ആ കിന്നരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

യദേതത്സത്യതപസഃ സമവോചത്തതഃ ശുഭേ

സത്യതപനെക്കുറിച്ച് അവർ പറഞ്ഞത്, ഭദ്രയായവളേ, ഇതാണ്:

പുഷ്യഭദ്രാനദീ തീരേ മഹദാശ്ചര്യമുത്തമമ്

പുഷ്യഭദ്രാ നദിയുടെ തീരത്ത് വലിയ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

സ്രവണം ഭസ്മനശ്ചൈവ ശ്രുതം സര്വം ശശംസ ഹ

അവിടെ ചാരത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് സംബന്ധിച്ചല്ലോ, അവർ കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞു.

ആഗച്ഛ വിഷ്ണോ ഗച്ഛാമോ ഹിമവത്പാര്ശ്വമുത്തമമ്

'വരിക, വിഷ്ണുവേ, നമുക്ക് ഹിമവാന്റെ അത്ഭുതകരമായ ഭാഗത്തേക്ക് പോകാം.'

ഏവമുക്തസ്തതോ വിഷ്ണുര്വാരാഹം രൂപമഗ്രഹീത്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വിഷ്ണു വാരാഹം എന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വിഷ്ണുര്വാരാഹരൂപേണ ഋഷിദൃഷ്ടിപഥേ സ്ഥിതഃ

വാരാഹം രൂപത്തിൽ വിഷ്ണു, ഋഷിമാരുടെ കാഴ്ചയിൽ നിലകൊണ്ടു.

താവദിന്ദ്രോ ധനുഷ്പാണിസ്തീക്ഷ്ണസായകധൃഗ്വനേ ൯൮.

അതിനിടെ, ഇന്ദ്രൻ വനംകഴിഞ്ഞ്, കൈയിൽ വില്ലും മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭഗവന്നിഹ ദൃഷ്ടസ്തേ വരാഹഃ പൃഥുലോ മഹാന്

ഭഗവൻ, ഇവിടെ നിങ്ങൾ വലിയതും ശക്തിയുള്ള വാരാഹം ആയി കാണപ്പെട്ടു.

ഏവമുക്തോ മുനിസ്തേന ചിന്തയാമാസ തത്ക്ഷണാത്

അങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞതോടെ, മുനി അതേक्षणം ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നോ ചേത്കുടുംബഃ ക്ഷുധയാ സീദത്യസ്യ ന സംശയഃ

അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ കുടുംബം വിശപ്പിൽ നശിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സശല്യശ്ച വരാഹോഽയം മമാശ്രമമുപാഗതഃ

ഈ വാരാഹം, കുന്തംകൊണ്ട് വേദനപ്പെട്ട്, എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി.

നാധ്യഗച്ഛത ബുദ്ധിശ്ച ക്ഷണാത്തസ്യ വ്യജായത

അവന് തീരുമാനത്തിൽ എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ചിന്ത അവനിൽ ഉദിച്ചു.

ദൃഷ്ടം ചക്ഷുര്നിഹിതം ജങ്ഗമേഷു ജിഹ്വാ വക്തും മൃഗയൌ തദ്വിസൃഷ്ടമ്

അവന്റെ കണ്ണ് ചലിക്കുന്ന ജീവികളിൽ പതിച്ചു, നാവു സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, വിട്ടയച്ചതിനെ അവൻ മോഹിച്ചു.

ന ചാതിരിക്തോഽസ്തി വരഃ പൃഥിവ്യാം യദ്ദൃഷ്ടോ മേ പുരതോ ദേവദേവാഃ

ഭൂമിയിൽ ഞാൻ നേരിൽ ദേവദേവനെ കണ്ടത് പോലെ വലിയ അനുഗ്രഹം ഒന്നുമില്ല.

മുക്തിം ചാഹം വ്രജാമീതി ദ്വിതീയോഽസ്തു വരോ മമ ൯൮.

മുക്തി ലഭിക്കട്ടെ — അതാണ് എന്റെ രണ്ടാമത്തെ അനുഗ്രഹം.

അദര്ശനം ഗതൌ ദേവോ സോഽപി തത്ര വ്യവസ്ഥിതഃ

ദേവൻ അദൃശ്യമാകുകയും, പോയതോടെ അവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

യാവദാസ്തേ ശുഭേ ദേശേ കൃതകൃത്യോ മഹാമുനിഃ

ആ മഹാമുനി ആ ശുഭദായകമായ സ്ഥലത്ത്, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, എത്രകാലം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പൃഥ്വീം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ തീര്ഥഹേതോര്വിചക്ഷണ

പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾക്കായി, ഭൂമിയെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, ജ്ഞാനിയേ.

പാദ്യാചമനഗോദാനേഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ

പാദപ്രക്ഷാലനം, ആചമനം, ഗോദാനം എന്നിവ ചെയ്ത ശേഷം, ആസനം സ്വീകരിച്ചു.

ഉവാച വിനയാപന്നം പ്രാഞ്ജലിം പുരതഃ സ്ഥിതമ് പുത്ര സിദ്ധോഽസി തപസാ ബ്രഹ്മഭൂതോഽസി സുവ്രത

വിനയത്തോടെ കൈകൂപ്പി മുന്നിൽ നിന്നവനോട് അവൻ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, നിന്റെ തപസ്സിലൂടെ നീ വിജയിച്ചു; നീ ബ്രഹ്മനുമായി ഒന്നായി, സുത്വരനായവനേ.'