വരാഹപുരാണമ്

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । സര്ഗശ്ച പ്രതിസര്ഗശ്ച വംശോ മന്വന്തരാണി ച । വംശാനുചരിതം ചൈവ പുരാണം പഞ്ചലക്ഷണമ് ।। ൨.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടി, പ്രതിസൃഷ്ടി, വംശങ്ങൾ, മന്വന്തരങ്ങൾ, വംശചരിതങ്ങൾ — ഈ അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളാണ് ഒരു പുരാണത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നത്.

ആദിസര്ഗമഹം താവത് കഥയാമി വരാനനേ । യസ്മാദാരഭ്യ ദേവാനാം രാജ്ഞാം ചരിതമേവ ച । ജ്ഞായതേ ചതുരംശശ്ച പരമാത്മാ സനാതനഃ ।। ൨.

പ്രഭാമയമായ മുഖമുള്ളവളേ, ആദിസൃഷ്ടി ഞാൻ ആദ്യം പറയാം; അതിൽ നിന്നാണ് ദേവന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും കഥകൾ അറിയപ്പെടുന്നത്, ചതുരംശമായി സനാതനപരമാത്മാവിനെ മനസ്സിലാക്കാം.

ആദാവഹം വ്യോമ മഹത് തതോഽണും- രേകൈവ മത്തഃ പ്രബഭൂവ ബുദ്ധിഃ । ത്രിധാ തു സാ സത്ത്വരജസ്തമോഭിഃ പൃഥക്പൃഥക്തത്ത്വരൂപൈരുപേതാ ।। ൨.

ആദിയിൽ ഞാൻ ആകാശമായിരുന്നു; അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായ ഘടകം ഉദിച്ചു — ബുദ്ധി ഏകമായിത്തന്നെ ജനിച്ചു; ആ ബുദ്ധി സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു, അവ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഘടകങ്ങളായി രൂപം കൊണ്ടു.

തസ്മിംസ്ത്രികേഽഹം തമസോ മഹാന് സ സദോച്യതേ സര്വവിദാം പ്രധാനഃ । ഉതസ്മാദപി ക്ഷേത്രവിദൂര്ജിതോഽഭൂദ് ബഭൂവ വുദ്ധിസ്തു തതോ ബഭൂവ ।। ൨.

ആ ത്രയത്തിൽ ഞാൻ 'മഹത്' എന്ന ഇരുട്ടാണ്, അതാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവർ പ്രധാനമെന്ന് പറയുന്നത്; അതിൽ നിന്ന് 'ക്ഷേത്രവിദ്' എന്നത് ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി ജനിച്ചു.

തസ്മാത്തു തേഭ്യോ ശ്രവണാദിഹേതവസ് തതോഽക്ഷമാലാ ജഗതോ വ്യവസ്ഥിതാ । ഭൂതൈര്ഗതൈരേവ ച പിണ്ഡമൂര്തി- ര്മയാ ഭദ്രേ വിഹിതാ ത്വാത്മനൈവ ।। ൨.

അവയിൽ നിന്ന് കേൾവി തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ ഉദിച്ചു; പിന്നെ ലോകത്തിനായി ഇന്ദ്രിയമാല സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ആ ഘടകങ്ങൾകൊണ്ട്, ഭദ്രേ, ഞാൻ തന്നെ എന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ഈ ശരീരം സൃഷ്ടിച്ചു.

ശൂന്യം ത്വാസീത് തത്ര ശബ്ദസ്തു ഖം ച തസ്മാദ് വായുസ്തത ഏവാനു തേജഃ । തസ്മാദാപസ്തത ഏവാനു ദേവി മയാ സൃഷ്ടാ ഭവതീ ഭൂതധാത്രീ ।। ൨.

അവിടെ ആദ്യം ശൂന്യതയും ശബ്ദവും ആകാശവും മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നു വായു ഉല്പത്തി, വായുവിൽ നിന്നു പ്രകാശം, പ്രകാശത്തിൽ നിന്നു വെള്ളം, വെള്ളത്തിൽ നിന്നു, ദേവിയെ, ഞാൻ നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു, നീ സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ആധാരമായിത്തീർന്നു.

യോഗേ പൃഥിവ്യാ ജലവത് തതോഽപി സബുദ്ബുദം കലലം ത്വണ്ഡമേവ । തസ്മിന് പ്രവൃത്തേ ദ്വിഗതേഽഹമാസീ- ദാപോമയശ്ചാത്മനാത്മാനമാദൌ ।। ൨.

ഭൂമിയിൽ വെള്ളത്തിൽ പോലെ ആദ്യം നുരയും, പിന്നെ ഒരു കട്ടയും, പിന്നെ ഒരു മുട്ടയും ഉണ്ടായി. അതു രൂപം കൊണ്ടു രണ്ടായി പിളർന്നപ്പോൾ, ഞാൻ അതിൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്നുള്ളവനായി, ആദിയിൽ തന്നെ സ്വയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സൃഷ്ട്വാ നാരാസ്താ അഥോ തത്ര ചാഹം യേന സ്യാന്മേ നാമ നാരായണേതി । കല്പേ കല്പേ തത്ര സംയാമി ഭൂയഃ സുപ്തസ്യ മേ നാഭിജഃ സ്യാദ് യഥാദ്യഃ ।। ൨.

വെള്ളങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ഞാൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പേര് നാരായണൻ എന്നായത്, കാരണം ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ഓരോ കാലചക്രത്തിലും ഞാൻ വീണ്ടും അവിടെ എത്തുന്നു; എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു, ആദ്യമായി പോലെ, ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഒരാൾ ഉദിക്കുന്നു.

ഏവംഭൂതസ്യ മേ ദേവി നാഭിപദ്മേ ചതുര്മുഖഃ । ഉത്തസ്ഥൌ സ മയാ പ്രോക്തഃ പ്രജാഃ സൃജ മഹാമതേ ।। ൨.

ദേവിയെ, അങ്ങനെ ഞാൻ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ നാഭിപദ്മത്തിൽ നിന്ന് നാലുമുഖനായവൻ ഉദിച്ചു. ഞാൻ അവനോട്, 'മഹാമതിയായവനേ, ജനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കു,' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്ത്വാ തിരോഭാവം ഗതോഽഹം സോഽപി ചിന്തയന് । ആസ്തേ യാവജ്ജഗദ്ധാത്രി നാധ്യഗച്ഛത കിംചന ।। ൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ഞാൻ അദൃശ്യനായി. അവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നു, പക്ഷേ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനായി ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.

താവത് തസ്യ മഹാരോഷോ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ। സംഭൂയ തേന ബാലഃ സ്യാദങ്കേ രോഷാത്മസംഭവഃ ।। ൨.

അപ്പോൾ, അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ വലിയ കോപം ഉദിച്ചു. ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ മടിയിൽ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു, കോപത്തിൽ നിന്നുള്ളവൻ.

യോ രുദന് വാരിതസ്തേന ബ്രഹ്മണാഽവ്യക്തമൂര്ത്തിനാ । ബ്രവീതി നാമ മേ ദേഹി തസ്യ രുദ്രേതി സോ ദദൌ ।। ൨.

അവൻ കരയുമ്പോൾ, അവ്യക്തരൂപനായ ബ്രഹ്മാവ് അവനെ ശമിപ്പിച്ചു. അവൻ, 'എനിക്ക് ഒരു പേര് തരിക,' എന്നു പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് അവനു 'രുദ്രൻ' എന്ന പേര് നൽകി.

സോഽപി തേന സൃജസ്വേതി പ്രോക്തോ ലോകമിമം ശുഭേ । അശക്തഃ സോഽഥ സലിലേ മമജ്ജ തപസേ ധൃതഃ ।। ൨.

അവനോടും, 'ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കു, ശുഭദയേ,' എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൻ അതിനു കഴിയാതെ, തപസ്സിനായി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.

തസ്മിന് സലിലമഗ്നേ തു പുനരന്യം പ്രജാപതിമ് । ബ്രഹ്മാ സസര്ജ്ജ ഭൂതേഷു ദക്ഷിണാങ്ഗുഷ്ഠതോ വരമ് । വാമേ ചൈവ തഥാഽങ്ഗുഷ്ഠേ തസ്യ പത്നീമഥാസൃജത് ।। ൨.

അവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വലതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പ്രജാപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ഇടതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ തസ്യാം ജനയാമാസ മനും സ്വായംഭുവം പ്രഭുഃ । തസ്മാത് സംഭാവിതാ സൃഷ്ടിഃ പ്രജാനാം ബ്രഹ്മണാ പുരാ ।। ൨.

അവളിൽ ആ പ്രഭു സ്വായംഭുവമനുവിനെ ജനിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവ് ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ധരണ്യുവാച । വിസ്തരേണ മമാചക്ഷ്വ ആദിസര്ഗം സുരേശ്വര । ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യോഽയം കല്പാദൌ ചാഭവദ് യഥാ ।। ൨.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ദേവാധിപനേ, ആദിസൃഷ്ടിയെ വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. ബ്രഹ്മാവ് നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ എങ്ങനെ കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉദിച്ചുവെന്നതും പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । സസര്ജ സര്വഭൂതാനി യഥാ നാരായണാത്മകഃ । കഥ്യമാനം മയാ ദേവി തദശേഷം ക്ഷിതേ ശ്രൃണു ।। ൨.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നാരായണൻ സ്വരൂപമായവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവിയെ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം നീക്കമില്ലാതെ പറയാം, ഭൂമിയേ, നീ കേൾക്കൂ.

ഗതകല്പാവസാനേ തു നിശി സുപ്തോത്ഥിതഃ ശുഭേ । സത്ത്വോദ്രിക്തസ്തഥാ ബ്രഹ്മാ ശൂന്യം ലോകമവൈക്ഷത ।। ൨.

കഴിഞ്ഞ കല്പം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ് ഉണർന്ന ബ്രഹ്മാവ്, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനായി, ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു.

നാരായണഃ പരോഽചിന്ത്യഃ പരാണാമപി പൂര്വജഃ । ബ്രഹ്മസ്വരൂപീ ഭഗവാനനാദിഃ സര്വസംഭവഃ ।। ൨.

നാരായണൻ പരമനും, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതനും, പരമന്മാരുടെ പൂർവ്വജന്മാവും ആണു. ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാസ്വരൂപിയായവനും, ആദിയില്ലാത്തവനും, എല്ലാറ്റിനും കാരണമാണു.

ഇദം ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി । ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണം ദേവം ജഗതഃ പ്രഭവാപ്യയമ് ।। ൨.

ഇവിടെ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഒരു ശ്ലോകം പറയുന്നു: ബ്രഹ്മാസ്വരൂപിയായ ദേവൻ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആകുന്നു.

ആപോ നാരാ ഇതി പ്രോക്താ ആപോ വൈ നരസൂനവഃ । അയനം തസ്യ താഃ പൂര്വം തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ ।। ൨.

'നാര' എന്നു വെള്ളങ്ങൾക്കു പേരാണ്. വെള്ളങ്ങൾ നരന്റെ സന്താനങ്ങളാണ്. അവയുടെ വാസസ്ഥലം ആദ്യം അവനായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടിം ചിന്തയതസ്തസ്യ കല്പാദിഷു യഥാ പുരാ । അബുദ്ധിപൂര്വകസ്തസ്യ പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ ।। ൨.

സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവൻ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, മുമ്പുപോലെ, അവനിൽ അറിയാതെ തന്നെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രൂപം ഉദിച്ചു.

തമോ മോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്ത്രോ ഹ്യന്ധസംജ്ഞിതഃ । അവിദ്യാ പഞ്ചപര്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ ।। ൨.

ഇരുട്ട്, മായ, മഹാമായ, താമിസ്രം, അന്ധം എന്നിങ്ങനെ അജ്ഞാനം അഞ്ചു രൂപത്തിൽ ആ മഹാത്മാവിൽ ഉദിച്ചു.

പഞ്ചധാഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതോഽപ്രതിബോധവാന് । ബഹിരന്തോഽപ്രകാശശ്ച സംവൃതാത്മാ നഗാത്മകഃ । സ മുഖ്യസര്ഗോ വിജ്ഞേയഃ സര്ഗവിദ്ഭിര്വിചക്ഷണൈഃ ।। ൨.

അവൻ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരിക്കുമ്പോൾ, സൃഷ്ടി അഞ്ചു വിധത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അപ്പോൾ അവനിൽ ബോധം ഉണരാതെ, അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമില്ലാതെ, അതിന്റെ സ്വഭാവം മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന, ചലനമില്ലാത്ത ജീവികളാൽ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഇതാണ് പ്രധാന സൃഷ്ടി എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയണം.

പുനരന്യദഭൂത് തസ്യ ധ്യായതഃ സര്ഗമുത്തമമ്। തിര്യക്സ്ത്രോതസ്തു വൈ യസ്മാത് തിര്യക്സ്ത്രോതസ്തു വൈ സ്മൃതഃ ।। ൨.

അവൻ വീണ്ടും ധ്യാനത്തിൽ ആഴപ്പെട്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു ഉന്നതമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതിന്റെ പ്രവാഹം വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നതിനാൽ അതിനെ 'തിര്യക് സ്രോതസ്' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

പശ്വാദയസ്തേ വിഖ്യാതാ ഉത്പഥഗ്രാഹിണസ്തു തേ। തമപ്യസാധകം മത്വാ തിര്യക്സ്ത്രോതം ചതുര്മുഖഃ ।। ൨.

മൃഗങ്ങൾ തുടങ്ങി ഇവർ എല്ലാവരും പ്രസിദ്ധരാണ്; ഇവർ ശരിയായ വഴിയിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നവരാണ്. ഈ 'തിര്യക് സ്രോതസ്' സൃഷ്ടിയും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് ചതുരാനനൻ കരുതി.

ഊര്ധ്വസ്ത്രോതസ്ത്രിധാ യസ്തു സാത്ത്വികോ ധര്മവര്ത്തനഃ । തതോര്ധ്വചാരിണോ ദേവാഃ സര്വഗര്ഭസമുദ്ഭവാഃ ।। ൨.

'ഊർദ്ധ്വ സ്രോതസ്' എന്നത് മൂന്നു വിധത്തിൽ ഉള്ളതും സത്ത്വഗുണവും ധർമ്മപാലനവും ഉള്ളതുമാണ്; അതിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ ഗർഭങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ദേവന്മാർ ഉത്ഭവിച്ചത്.

തദാ സൃഷ്ട്വാഽന്യസര്ഗം തു തദാ ദധ്യൌ പ്രജാപതിഃ । അസാധകാംസ്തു താന് മത്വാ മുഖ്യസര്ഗാദിസംഭവാന് ।। ൨.

അപ്പോൾ, മറ്റൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, പ്രജാപതി വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു; പ്രധാന സൃഷ്ടിയിലും മറ്റുള്ളവരിലും നിന്നുള്ളവരെ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കരുതി.

തതഃ സ ചിന്തയാമാസ അര്വാക്സ്ത്രോതസ്തു സ പ്രഭുഃ । അര്വാക്സ്ത്രോതസി ചോത്പന്നാ മനുഷ്യാഃ സാധകാ മതാഃ ।। ൨.

അതിനുശേഷം ആ പ്രഭു 'അർവാക് സ്രോതസ്' എന്നതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു; അതിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യർ ജനിച്ചത്, ഇവരെ ഫലപ്രദരായി കരുതുന്നു.