വരാഹപുരാണമ്

അത്ര പിണ്ഡപ്രദാനേന ഏതൌ തവ പിതാമഹൌ । ദുര്ഗതാവപി സംസിദ്ധൌ പാപകൃദ്വികൃതിം ഗതൌ ।। ൭.

ഇവിടെ നീ പിണ്ടം അർപ്പിച്ചതിനാൽ, നിന്റെ ഈ രണ്ട് പിതാമഹന്മാർ ദുർഗതിയിൽ ആയിരുന്നാലും, പാപം ചെയ്തിട്ടും, മോക്ഷം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തീര്ഥപ്രഭാവ ഏഷോഽസ്മിന് ബ്രഹ്മഘ്നസ്യാപി തത്സുതഃ । പുതഃ പിണ്ഡപ്രദാനേന കുര്യാദുദ്ധരണം പുനഃ ।। ൭.

ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്: ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവന്റെ മകനായാലും, ഇവിടെ പിണ്ടം അർപ്പിച്ചാൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും; വീണ്ടും ഉദ്ധരിക്കപ്പെടാനും കഴിയും.

ഏതസ്മാത് കാരണാത് പുത്ര അഹമേതൌ വിഗൃഹ്യ വൈ । ആഗതോഽസ്മി ഭവന്തം വൈ ദ്രഷ്ടും യാസ്യാമി സാമ്പ്രതമ് । ഏതസ്മാത് കാരണാദ് രൈഭ്യ ഭവാന് ധന്യോ മയോച്യതേ ।। ൭.

ഈ കാരണത്താലാണ്, മകനേ, ഞാൻ ഇവരെ വേർതിരിച്ച് നിന്നെ കാണാൻ വന്നത്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നു. ഈ കാരണത്താലാണ്, രൈഭ്യ, നിന്നെ ഞാൻ ഭാഗ്യവാൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

സകൃദ് ഗയാഭിഗമനം സകൃത്പിണ്ഡപ്രദാപനമ് । ദുര്ലഭം ത്വം പുനര്നിത്യമസ്മിന്നേവ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൭.

ഗയയിലേക്ക് ഒരിക്കൽ പോകുകയും, ഒരിക്കൽ പിണ്ടം അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വളരെ ദുർലഭമാണ്; പക്ഷേ നീ ഇതിൽ എപ്പോഴും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

കിമനു പ്രോച്യതേ രൈഭ്യ തവ പുണ്യമിദം പ്രഭോ । യേന സാക്ഷാദ് ഗദാപാണിര്ദൃഷ്ടോ നാരായണഃ സ്വയമ് ।। ൭.

നിന്റെ പുണ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്ത് പറയാനുണ്ട്, രൈഭ്യ? നീ നേരിട്ട് ഗദാപാണിയായ നാരായണനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.

തതോ ഗദാധരഃ സാക്ഷാദസ്മിംസ്തീര്ഥേ വ്യവസ്ഥിതഃ । അതോഽതിവിഖ്യാതതമം തീര്ഥമേതദ് ദ്വിജോത്തമ ।। ൭.

അതുകൊണ്ട് ഗദാധരൻ തന്നെയാണ് ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സാക്ഷാൽ നിലകൊള്ളുന്നത്; അതിനാലാണ് ഈ തീർത്ഥം അത്യന്തം പ്രശസ്തമായിരിക്കുന്നത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്ത്വാ മഹായോഗീ തത്രൈവാന്തരധീയത । രൈഭ്യോഽപി ച ഗദാപാണേര്ഹരേഃ സ്തോത്രമഥാകരോത് ।। ൭.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹായോഗി അവിടെയെവിടെയും അദൃശ്യമായി; രൈഭ്യനും ഗദാപാണിയായ ഹരിയെ സ്തുതിക്കുന്ന ഒരു സ്തോത്രം രചിച്ചു.

രൈഭ്യ ഉവാച । ഗദാധരം വിബുധജനൈരഭിഷ്ടുതം ധൃതക്ഷമം ക്ഷുധിതജനാര്ത്തിനാശനമ് । ശിവം വിശാലാസുരസൈന്യമര്ദനം നമാമ്യഹം ഹതസകലാശുഭം സ്മൃതൌ ।। ൭.

രൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും, ക്ഷമയുള്ളവനും, വിശപ്പുള്ളവരുടെ ദു:ഖം അകറ്റുന്നവനും, മംഗളസ്വരൂപനുമായവനും, അസുരസേനകളെ തകർക്കുന്നവനും, ഓർക്കുമ്പോൾ എല്ലാ അശുഭങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആയ ഗദാധരനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പുരാണപൂര്വം പുരുഷം പുരുഷ്ടൃതം പുരാതനം വിമലമലം നൃണാം ഗതിമ് । ത്രിവിക്രമം ധൃതധരണിം ബലേര്ഹം ഗദാധരം രഹസി നമാമി കേശവമ് ।। ൭.

പുരാതനനായ പുരുഷനും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ആദികാലത്തേത്, നിർമലനും പാപരഹിതനുമായ ജനങ്ങളുടെ ആശ്രയവും, ബലിക്ക് വേണ്ടി ഭൂമിയെ ചുമന്ന ത്രിവിക്രമനും, ഗദാധരനും ആയ കേശവനെ ഞാൻ രഹസ്യമായി നമസ്കരിക്കുന്നു.

സുശുദ്ധഭാവം വിഭവൈരുപാവൃതം ശ്രിയാവൃതം വിഗതമലം വിചക്ഷണമ് । ക്ഷിതീശ്വരൈരപഗതകില്ബിഷൈഃ സ്തുതം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനും, സമ്പത്തുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടവനും, ശ്രീയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനും, പാപരഹിതനും, വിവേകശാലിയും, പാപമില്ലാത്ത ഭൂഭൃതുകൾ സ്തുതിക്കുന്നവനും ആയ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

സുരാസുരൈരര്ച്ചിതപാദപങ്കജം കേയൂരഹാരാങ്ഗദമൌലിധാരിണമ് । അബ്ധൌ ശയാനം ച രഥാങ്ഗപാണിനം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പാദപങ്കജങ്ങൾ പൂജിക്കുന്നവനും, കൈവള, മാല, അങ്കദം, കിരീടം എന്നിവ ധരിക്കുന്നവനും, സമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവനും, ചക്രം കൈവശമുള്ളവനും ആയ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

സിതം കൃതേ ത്രേതായുഗേഽരുണം വിഭും തഥാ തൃതീയേ പീതവര്ണമച്യുതമ് । കലൌ ഘനാലിപ്രതിമം മഹേശ്വരം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

കൃതയുഗത്തിൽ വെള്ളയണിയും, ത്രേതായുഗത്തിൽ ചുവപ്പ് നിറവും, ദ്വാപരത്തിൽ മഞ്ഞ നിറവും, കലിയുഗത്തിൽ മേഘംപോലെയുള്ള കറുപ്പ് നിറവും ഉള്ള മഹേശ്വരനായ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

ബീജോദ്ഭവോ യഃ സൃജതേ ചതുര്മുഖ- സ്തഥൈവ നാരായണരൂപതോ ജഗത് । പ്രപാലയേദ് രുദ്രവപുസ്തഥാന്തകൃദ് ഗദാധരോ ജയതു ഷഡര്ദ്ധമൂര്തിമാന് ।। ൭.

ബീജത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിലൂടെ, നാരായണസ്വരൂപത്തിൽ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, രുദ്രസ്വരൂപത്തിൽ സംരക്ഷിക്കുകയും സംഹാരം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനും, ആറു മുഖങ്ങളുള്ള ഗദാധരൻ ജയിക്കട്ടെ.

സത്ത്വം രജശ്ചൈവ തമോ ഗുണാസ്ത്രയ- സ്ത്വേതേഷു നാന്യസ്യ സമുദ്ഭവഃ കില । സ ചൈക ഏവ ത്രിവിധോ ഗദാധരോ ദധാതു ധൈര്യം മമ ധര്മമോക്ഷയോഃ ।। ൭.

സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; മറ്റൊന്നിൽ നിന്നല്ല. ആ ത്രിവിധസ്വരൂപനായ ഗദാധരൻ എനിക്ക് ധർമ്മത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ദൈര്യം നൽകട്ടെ.

സംസാരതോയാര്ണവദുഃഖതന്തുഭി- ര്വിയോഗനക്രക്രമണൈഃ സുഭീഷണൈഃ । മജ്ജന്തമുച്ചൈഃ സുതരാം മഹാപ്ലവേ ഗദാധരോ മാമു ദധാതു പോതവത് ।। ൭.

സംസാരസമുദ്രത്തിൽ ദു:ഖത്തിന്റെ നൂലുകൾ കൊണ്ടും, വേർപാടെന്ന ഭയാനകമായ मगरങ്ങളാൽ ഞാൻ മുങ്ങുമ്പോൾ, മഹാപ്ലവംപോലെ ഗദാധരൻ എന്നെ കരയിൽ എത്തിക്കട്ടെ.

സ്വയം ത്രിമൂര്തിഃ സ്വമിവാത്മനാത്മനി സ്വശക്തിതശ്ചാണ്ഡമിദം സസര്ജ്ജ ഹ । തസ്മിഞ്ജലോത്ഥാസനമാര്യതേജസം സസര്ജ്ജ യസ്തം പ്രണതോഽസ്മി ഭൂധരമ് ।। ൭.

സ്വയം ത്രിമൂർത്തിയായവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെ നിന്നു ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഉജ്ജ്വലമായ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂധരനായി നിലകൊണ്ടവനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

മത്സ്യാദിനാമാനി ജഗത്സു കേവലം സുരാദിസംരക്ഷണതോ വൃഷാകപിഃ । മുഖ്യസ്വരൂപേണ സമന്തതോ വിഭു- ര്ഗദാധരോ മേ വിദധാതു സദ്ഗതിമ് ।। ൭.

ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും രക്ഷിക്കാൻ മത്സ്യാദി എന്നിങ്ങനെയുള്ള പല രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നവൻ, പ്രധാനരൂപത്തിൽ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, ഗദാധാരിയായവൻ എനിക്ക് ഉത്തമഗതിയെ നൽകട്ടെ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവം സ്തുതസ്തദാ വിഷ്ണുര്ഭക്ത്യാ രൈഭ്യേണ ധീമതാ । പ്രാദുര്ബഭൂവ സഹസാ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ ।। ൭.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ റൈഭ്യൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണുവായ ജനാർദ്ദനൻ പീതാംബരം ധരിച്ച് പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷനായി.

ശങ്ഖചക്രഗദാപാണിര്ഗരുഡസ്ഥോ വിയദ്ഗതഃ । ഉവാച മേഘഗമ്ഭീരധീരവാക് പുരുഷോത്തമഃ ।। ൭.

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, ഗരുഡനിൽ ഇരുന്നു, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്, മേഘംപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തോടും ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകളോടും കൂടിയാണ് പുരുഷോത്തമൻ സംസാരിച്ചത്.

തുഷ്ടോഽസ്മി രൈഭ്യ ഭക്ത്യാ തേ സ്തുത്യാ ച ദ്വിജസത്തമ । തീര്ഥസ്നാനേന ച വിഭോ ബ്രൂഹി യത്തേഽഭിവാഞ്ഛിതമ് ।। ൭.

"റൈഭ്യ, നിന്റെ ഭക്തിയിലും സ്തുതിയിലും, ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തതിലും ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. മഹാനുഭാവാ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പറയൂ."

രൈഭ്യ ഉവാച । ഗതിം മേ ദേഹി ദേവേശ യത്ര തേ സനകാദയഃ । വസേയം തത്ര യേനാഹം ത്വത്പ്രസാദാദ് ഗദാധര ।। ൭.

റൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: "ദേവേശാ, സനകാദിമുനിമാർ വസിക്കുന്ന ഗതിയിലേക്ക് എന്നെ നയിക്കണമേ, ഗദാധരാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ അവിടെ വസിക്കട്ടെ."

ദേവ ഉവാച । ഏവമസ്ത്വിതി തേ ബ്രഹ്മന്നിത്യുക്ത്വാഽന്തരധീയത । ഭഗവാനപി രൈഭ്യസ്തു ദിവ്യജ്ഞാനസമന്വിതഃ ।। ൭.

ദേവൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അദൃശ്യനായി; ദിവ്യജ്ഞാനത്തോടെ റൈഭ്യനും അപ്രത്യക്ഷനായി.

ക്ഷണാദ് ബഭൂവ ദേവേന പരിതുഷ്ടേന ചക്രിണാ । ജഗാമ യത്ര തേ സിദ്ധാഃ സനകാദ്യാ മഹര്ഷയഃ ।। ൭.

ചക്രധാരിയായ ദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് റൈഭ്യൻ സനകാദിമഹർഷിമാർ വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി.

ഏതച്ച രൈഭ്യനിര്ദ്ദിഷ്ടം സ്തോത്രം വിഷ്ണോര്ഗദാഭൃതഃ । യഃ പഠേത് സ ഗയാം ഗത്വാ പിണ്ഡദാനാദ് വിശിഷ്യതേ ।। ൭.

റൈഭ്യൻ നിർദ്ദേശിച്ച ഈ വിഷ്ണുസ്തോത്രം ഗയയിൽ പോയി പിണ്ഡദാനം ചെയ്തശേഷം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാളും ശ്രേഷ്ഠനാകും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । യോഽസൌ വസോഃ ശരീരേ തുവ്യാധോ ഭൂത്വാ നൃപസ്യ ഹ । സ സ്വവൃത്ത്യാം സ്ഥിതഃ കാലം ചതുര്വര്ഷസഹസ്ത്രികമ് ।। ൮.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: വസുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ രോഗമായി വന്നവൻ, തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, മനുഷ്യരുടെ നാലായിരം വർഷം അവിടെ കഴിഞ്ഞു.

ഏകൈകം സ്വകുടുമ്ബാര്ഥേ ഹത്വാ വനചരം മൃഗമ് । ഭൃത്യാതിഥിഹുതാശാനാം പ്രീണനം കുരുതേ സദാ ।। ൮.

തന്റെ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഓരോ പ്രാവശ്യം കാടിൽ ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടി, ഭൃത്യന്മാരെയും അതിഥികളെയും ഹോമാഗ്നിയെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മിഥിലായാം വരാരോഹേ സദാ പര്വണി പര്വണി । പിതൄണാം കുരുതേ ശ്രാദ്ധം സ്വാചാരേണ വിചക്ഷണഃ ।। ൮.

മിഥിലയിൽ, സുന്ദരിയേ, എല്ലാ ഉത്സവദിവസങ്ങളിലും, ആ ജ്ഞാനി തന്റെ ആചാരപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു.

അഗ്നിം പരിചരന് നിത്യം വദന് സത്യം സുഭാഷിതമ് । പ്രാണയാത്രാനുസക്തസ്തു യോഽസൌ ജീവം ന പാതയേത് ।। ൮.

അവൻ എപ്പോഴും അഗ്നിയെ ആരാധിച്ചു, സത്യം മനോഹരമായി സംസാരിച്ചു, ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, ഒരുപോലും ജീവിയെ കൊല്ലാറില്ലായിരുന്നു.

ഏവം തു വസതസ്തസ്യ ധര്മബുദ്ധിര്മഹാതപാഃ । പുത്രസ്ത്വര്ജുനകോ നാമ ബഭൂവ മുനിവദ്വശീ ।। ൮.

അങ്ങനെ ധർമ്മബുദ്ധിയോടെ, മഹത്തായ തപസ്സോടെ അവൻ അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ, മുനിപോലെ ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള അർജ്ജുനക എന്നൊരു മകൻ അവനു ജനിച്ചു.