വരാഹപുരാണമ്

ശ്രൃണുഷ്വ ചാന്യം നൃപതിര്ബഭൂവ വിശാലനാമാ സ പുരീം വിശാലാമ് । ഉവാസ ധന്യോ ധൃതിമാനപുത്രഃ സ്വയം വിശാലാധിപതിര്ദ്വിജാഗ്ര്യാന് । പപ്രച്ഛ പുത്രാര്ഥമമിത്രസാഹ - സ്തേ ബ്രാഹ്മണാശ്ചോചുരദീനസത്ത്വാഃ ।। ൭.

കൂടാതെ കേൾക്കൂ: വിശാലൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു, വിശാല എന്ന മഹാനഗരത്തിൽ വസിച്ചിരുന്നതും ഭാഗ്യവാനും ധൈര്യശാലിയും ആയിരുന്നു. അവന് പുത്രന്മാർ ഇല്ലായിരുന്നു. വിശാലയുടെ രാജാവായിരുന്ന അവൻ, ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് പുത്രാർത്ഥം ചോദിച്ചു. ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ക്ഷീണശക്തിയുള്ളവർ, അവനോട് പറഞ്ഞു.

ര്ഗത്വാ ഗയാമന്നദാനൈരനേകൈഃ । ധ്രുവം സുതസ്തേ ഭവിതാ നൃപേശ സുസംപ്രദാതാ സകലക്ഷിതീശഃ ।। ൭.

രാജാവേ, ഗയയിൽ പോയി പലവിധത്തിൽ അന്നദാനം ചെയ്താൽ, നിശ്ചയമായും നിനക്ക് ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും; അവൻ സകലഭൂമിയുടെയും ദാനശീലനായ ഭരണാധികാരി ആയിരിക്കും.

ഇതീരിതോ ബ്രാഹ്മണൈഃ സ പ്രഹൃഷ്ടോ രാജാ വിശാലാധിപതിഃ പ്രയത്നാത് । ആഗത്യ തേന പ്രവരേണ തീര്ഥേ മഘാസു ഭക്ത്യാഽഥ കൃതം പിതൄണാമ് ।। ൭.

ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വിശാലയുടെ രാജാവായ അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ, ആ ശ്രേഷ്ഠമായ തീർഥത്തിൽ, മാഘമാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ പിതാക്കൾക്കായി കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു.

പിണ്ഡപ്രദാനം വിധിനാ പ്രയത്നാ- ദദദ്വിയത്യുത്തമമൂര്തയസ്താന് । പശ്യന് സ പുംസഃ സിതപീതകൃഷ്ണാ- നുവാച രാജാ കിമിദം ഭവദ്ഭിഃ । ഉപേക്ഷ്യതേ ശംസത സര്വമേവ കൌതൂഹലം മേ മനസി പ്രവൃത്തമ് ।। ൭.

അവൻ നിയമപ്രകാരവും പരിശ്രമത്തോടെയും പിതാക്കൾക്കായി പിണ്ടം അർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ വെള്ള, മഞ്ഞ, കറുപ്പ് നിറമുള്ള പുരുഷന്മാരെ കണ്ട രാജാവ് ചോദിച്ചു: "ഭവാന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഇതെന്തിന് അവഗണിക്കുന്നു? ദയവായി എല്ലാം പറയൂ, എന്റെ മനസ്സിൽ കൗതുകം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു."

സിത ഉവാച । അഹം സിതസ്തേ ജനകോഽസ്മി താത നാമ്നാ ച വൃത്തേന ച കര്മണാ ച । അയം ച മേ ജനകോ രക്തവര്ണോ നൃശംസകൃദ് ബ്രഹ്മഹാ പാപകാരീ ।। ൭.

വെള്ളനിറക്കാരൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ സിതൻ, നിന്റെ പിതാവ്, പേരിലും പ്രവർത്തിയിലും കർമ്മത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെ. ഈ ചുവപ്പൻ എന്റെ പിതാവാണ്; ക്രൂരനും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും പാപകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തവനുമാണ്."

അധീശ്വരോ നാമ പരഃ പിതാഽസ്യ കൃഷ്ണോ വൃത്ത്യാ കര്മണാ ചാപി കൃഷ്ണഃ । ഏതേന കൃഷ്ണേന ഹതാഃ പുരാ വൈ ജന്മന്യനേകേ ഋഷയഃ പുരാണാഃ ।। ൭.

അടുത്തവൻ അദീഷ്വരൻ എന്ന പേരുള്ളവൻ, ഈ ചുവപ്പന്റെ പിതാവാണ്; കറുപ്പ് നിറത്തിലും പ്രവർത്തിയിലും കറുപ്പാണ്. ഈ കറുപ്പൻ മുമ്പ് അനേകം പുരാതന ഋഷികളെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.

ഏതൌ മൃതൌ ദ്വാവപി പുത്ര രൌദ്ര- മവീചിസംജ്ഞം നരകം പ്രപന്നൌ । അധീശ്വരോ മേ ജനകഃ പരോഽസ്യ കൃഷ്ണഃ പിതാ ദ്വാവപി ദീര്ഘകാലമ് । അഹം ച ശുദ്ധേന നിജേന കര്മണാ ശക്രാസനം പ്രാപിതോ ദുര്ലഭം തതഃ ।। ൭.

മകനേ, ഇവർ ഇരുവരും മരിച്ചശേഷം, രൗദ്രം, അവീചി എന്ന നരകങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. അദീഷ്വരൻ എന്റെ പിതാവും, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ പിതാവും, ഇരുവരും ദീർഘകാലം അവിടെ കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഞാൻ എന്റെ ശുദ്ധമായ കർമ്മം കൊണ്ടു, പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുർലഭമായ ഇന്ദ്രാസനം നേടി."

ത്വയാ പുനര്മന്ത്രവിദാ ഗയായാം പിണ്ഡപ്രദാനേന ബലാദിമൌ ച । മേലാപിതൌ തീര്ഥപിണ്ഡപ്രദാന - പ്രഭാവതോ മേ നരകാശ്രിതാവപി ।। ൭.

മന്ത്രജ്ഞനായ നീ ഗയയിൽ പിണ്ടം അർപ്പിച്ചതിനാൽ, ബാലനും മറ്റൊരാളും തമ്മിൽ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഈ തീർത്ഥത്തിൽ പിണ്ടം അർപ്പിച്ച അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ്, അവർ നരകത്തിൽ കഴിയുകയായിരുന്നാലും ഇതു സംഭവിച്ചത്.

പിതൄന് പിതാമഹാംസ്തത്ര തഥൈവ പ്രപിതാമഹാന് । പ്രീണയാമീതി തത്തോയം ത്വയാ ദത്തമരിംദമ ।। ൭.

ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ, നീ അവിടെ അർപ്പിച്ച വെള്ളംകൊണ്ട് പിതാക്കന്മാരെയും പിതാമഹന്മാരെയും പ്രപിതാമഹന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

തേനാസ്മദ്യുഗപദ്യോഗോ ജാതോ വാക്യേന സത്തമ । തീര്ഥപ്രഭാവാദ് ഗച്ഛാമഃ പിതൃലോകം ന സംശയഃ ।। ൭.

അതുകൊണ്ട് മഹാനായവനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ഉടൻ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞങ്ങൾ പിതൃലോകത്തിലേക്ക് പോകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

അത്ര പിണ്ഡപ്രദാനേന ഏതൌ തവ പിതാമഹൌ । ദുര്ഗതാവപി സംസിദ്ധൌ പാപകൃദ്വികൃതിം ഗതൌ ।। ൭.

ഇവിടെ നീ പിണ്ടം അർപ്പിച്ചതിനാൽ, നിന്റെ ഈ രണ്ട് പിതാമഹന്മാർ ദുർഗതിയിൽ ആയിരുന്നാലും, പാപം ചെയ്തിട്ടും, മോക്ഷം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തീര്ഥപ്രഭാവ ഏഷോഽസ്മിന് ബ്രഹ്മഘ്നസ്യാപി തത്സുതഃ । പുതഃ പിണ്ഡപ്രദാനേന കുര്യാദുദ്ധരണം പുനഃ ।। ൭.

ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്: ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവന്റെ മകനായാലും, ഇവിടെ പിണ്ടം അർപ്പിച്ചാൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും; വീണ്ടും ഉദ്ധരിക്കപ്പെടാനും കഴിയും.

ഏതസ്മാത് കാരണാത് പുത്ര അഹമേതൌ വിഗൃഹ്യ വൈ । ആഗതോഽസ്മി ഭവന്തം വൈ ദ്രഷ്ടും യാസ്യാമി സാമ്പ്രതമ് । ഏതസ്മാത് കാരണാദ് രൈഭ്യ ഭവാന് ധന്യോ മയോച്യതേ ।। ൭.

ഈ കാരണത്താലാണ്, മകനേ, ഞാൻ ഇവരെ വേർതിരിച്ച് നിന്നെ കാണാൻ വന്നത്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നു. ഈ കാരണത്താലാണ്, രൈഭ്യ, നിന്നെ ഞാൻ ഭാഗ്യവാൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

സകൃദ് ഗയാഭിഗമനം സകൃത്പിണ്ഡപ്രദാപനമ് । ദുര്ലഭം ത്വം പുനര്നിത്യമസ്മിന്നേവ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൭.

ഗയയിലേക്ക് ഒരിക്കൽ പോകുകയും, ഒരിക്കൽ പിണ്ടം അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വളരെ ദുർലഭമാണ്; പക്ഷേ നീ ഇതിൽ എപ്പോഴും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

കിമനു പ്രോച്യതേ രൈഭ്യ തവ പുണ്യമിദം പ്രഭോ । യേന സാക്ഷാദ് ഗദാപാണിര്ദൃഷ്ടോ നാരായണഃ സ്വയമ് ।। ൭.

നിന്റെ പുണ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്ത് പറയാനുണ്ട്, രൈഭ്യ? നീ നേരിട്ട് ഗദാപാണിയായ നാരായണനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.

തതോ ഗദാധരഃ സാക്ഷാദസ്മിംസ്തീര്ഥേ വ്യവസ്ഥിതഃ । അതോഽതിവിഖ്യാതതമം തീര്ഥമേതദ് ദ്വിജോത്തമ ।। ൭.

അതുകൊണ്ട് ഗദാധരൻ തന്നെയാണ് ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സാക്ഷാൽ നിലകൊള്ളുന്നത്; അതിനാലാണ് ഈ തീർത്ഥം അത്യന്തം പ്രശസ്തമായിരിക്കുന്നത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്ത്വാ മഹായോഗീ തത്രൈവാന്തരധീയത । രൈഭ്യോഽപി ച ഗദാപാണേര്ഹരേഃ സ്തോത്രമഥാകരോത് ।। ൭.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹായോഗി അവിടെയെവിടെയും അദൃശ്യമായി; രൈഭ്യനും ഗദാപാണിയായ ഹരിയെ സ്തുതിക്കുന്ന ഒരു സ്തോത്രം രചിച്ചു.

രൈഭ്യ ഉവാച । ഗദാധരം വിബുധജനൈരഭിഷ്ടുതം ധൃതക്ഷമം ക്ഷുധിതജനാര്ത്തിനാശനമ് । ശിവം വിശാലാസുരസൈന്യമര്ദനം നമാമ്യഹം ഹതസകലാശുഭം സ്മൃതൌ ।। ൭.

രൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും, ക്ഷമയുള്ളവനും, വിശപ്പുള്ളവരുടെ ദു:ഖം അകറ്റുന്നവനും, മംഗളസ്വരൂപനുമായവനും, അസുരസേനകളെ തകർക്കുന്നവനും, ഓർക്കുമ്പോൾ എല്ലാ അശുഭങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആയ ഗദാധരനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പുരാണപൂര്വം പുരുഷം പുരുഷ്ടൃതം പുരാതനം വിമലമലം നൃണാം ഗതിമ് । ത്രിവിക്രമം ധൃതധരണിം ബലേര്ഹം ഗദാധരം രഹസി നമാമി കേശവമ് ।। ൭.

പുരാതനനായ പുരുഷനും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ആദികാലത്തേത്, നിർമലനും പാപരഹിതനുമായ ജനങ്ങളുടെ ആശ്രയവും, ബലിക്ക് വേണ്ടി ഭൂമിയെ ചുമന്ന ത്രിവിക്രമനും, ഗദാധരനും ആയ കേശവനെ ഞാൻ രഹസ്യമായി നമസ്കരിക്കുന്നു.

സുശുദ്ധഭാവം വിഭവൈരുപാവൃതം ശ്രിയാവൃതം വിഗതമലം വിചക്ഷണമ് । ക്ഷിതീശ്വരൈരപഗതകില്ബിഷൈഃ സ്തുതം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനും, സമ്പത്തുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടവനും, ശ്രീയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനും, പാപരഹിതനും, വിവേകശാലിയും, പാപമില്ലാത്ത ഭൂഭൃതുകൾ സ്തുതിക്കുന്നവനും ആയ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

സുരാസുരൈരര്ച്ചിതപാദപങ്കജം കേയൂരഹാരാങ്ഗദമൌലിധാരിണമ് । അബ്ധൌ ശയാനം ച രഥാങ്ഗപാണിനം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പാദപങ്കജങ്ങൾ പൂജിക്കുന്നവനും, കൈവള, മാല, അങ്കദം, കിരീടം എന്നിവ ധരിക്കുന്നവനും, സമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവനും, ചക്രം കൈവശമുള്ളവനും ആയ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

സിതം കൃതേ ത്രേതായുഗേഽരുണം വിഭും തഥാ തൃതീയേ പീതവര്ണമച്യുതമ് । കലൌ ഘനാലിപ്രതിമം മഹേശ്വരം ഗദാധരം പ്രണമതി യഃ സുഖം വസേത് ।। ൭.

കൃതയുഗത്തിൽ വെള്ളയണിയും, ത്രേതായുഗത്തിൽ ചുവപ്പ് നിറവും, ദ്വാപരത്തിൽ മഞ്ഞ നിറവും, കലിയുഗത്തിൽ മേഘംപോലെയുള്ള കറുപ്പ് നിറവും ഉള്ള മഹേശ്വരനായ ഗദാധരനെ ആരെങ്കിലും നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

ബീജോദ്ഭവോ യഃ സൃജതേ ചതുര്മുഖ- സ്തഥൈവ നാരായണരൂപതോ ജഗത് । പ്രപാലയേദ് രുദ്രവപുസ്തഥാന്തകൃദ് ഗദാധരോ ജയതു ഷഡര്ദ്ധമൂര്തിമാന് ।। ൭.

ബീജത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിലൂടെ, നാരായണസ്വരൂപത്തിൽ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, രുദ്രസ്വരൂപത്തിൽ സംരക്ഷിക്കുകയും സംഹാരം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനും, ആറു മുഖങ്ങളുള്ള ഗദാധരൻ ജയിക്കട്ടെ.

സത്ത്വം രജശ്ചൈവ തമോ ഗുണാസ്ത്രയ- സ്ത്വേതേഷു നാന്യസ്യ സമുദ്ഭവഃ കില । സ ചൈക ഏവ ത്രിവിധോ ഗദാധരോ ദധാതു ധൈര്യം മമ ധര്മമോക്ഷയോഃ ।। ൭.

സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; മറ്റൊന്നിൽ നിന്നല്ല. ആ ത്രിവിധസ്വരൂപനായ ഗദാധരൻ എനിക്ക് ധർമ്മത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ദൈര്യം നൽകട്ടെ.

സംസാരതോയാര്ണവദുഃഖതന്തുഭി- ര്വിയോഗനക്രക്രമണൈഃ സുഭീഷണൈഃ । മജ്ജന്തമുച്ചൈഃ സുതരാം മഹാപ്ലവേ ഗദാധരോ മാമു ദധാതു പോതവത് ।। ൭.

സംസാരസമുദ്രത്തിൽ ദു:ഖത്തിന്റെ നൂലുകൾ കൊണ്ടും, വേർപാടെന്ന ഭയാനകമായ मगरങ്ങളാൽ ഞാൻ മുങ്ങുമ്പോൾ, മഹാപ്ലവംപോലെ ഗദാധരൻ എന്നെ കരയിൽ എത്തിക്കട്ടെ.

സ്വയം ത്രിമൂര്തിഃ സ്വമിവാത്മനാത്മനി സ്വശക്തിതശ്ചാണ്ഡമിദം സസര്ജ്ജ ഹ । തസ്മിഞ്ജലോത്ഥാസനമാര്യതേജസം സസര്ജ്ജ യസ്തം പ്രണതോഽസ്മി ഭൂധരമ് ।। ൭.

സ്വയം ത്രിമൂർത്തിയായവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെ നിന്നു ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഉജ്ജ്വലമായ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂധരനായി നിലകൊണ്ടവനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

മത്സ്യാദിനാമാനി ജഗത്സു കേവലം സുരാദിസംരക്ഷണതോ വൃഷാകപിഃ । മുഖ്യസ്വരൂപേണ സമന്തതോ വിഭു- ര്ഗദാധരോ മേ വിദധാതു സദ്ഗതിമ് ।। ൭.

ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും രക്ഷിക്കാൻ മത്സ്യാദി എന്നിങ്ങനെയുള്ള പല രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നവൻ, പ്രധാനരൂപത്തിൽ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, ഗദാധാരിയായവൻ എനിക്ക് ഉത്തമഗതിയെ നൽകട്ടെ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവം സ്തുതസ്തദാ വിഷ്ണുര്ഭക്ത്യാ രൈഭ്യേണ ധീമതാ । പ്രാദുര്ബഭൂവ സഹസാ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ ।। ൭.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ റൈഭ്യൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണുവായ ജനാർദ്ദനൻ പീതാംബരം ധരിച്ച് പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷനായി.

ശങ്ഖചക്രഗദാപാണിര്ഗരുഡസ്ഥോ വിയദ്ഗതഃ । ഉവാച മേഘഗമ്ഭീരധീരവാക് പുരുഷോത്തമഃ ।। ൭.

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, ഗരുഡനിൽ ഇരുന്നു, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്, മേഘംപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തോടും ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകളോടും കൂടിയാണ് പുരുഷോത്തമൻ സംസാരിച്ചത്.