വരാഹപുരാണമ്

തതോ യജ്ഞഹനുര്നാമാ ദൈത്യോ ഹസ്തിസ്വരൂപവാന് । ഉവാച ഭഗ്നമേതദ്ധി കുമാരീഭിഃ സമന്തതഃ ।। ൯൪.

അപ്പോൾ, യജ്ഞഹനുർ എന്ന ആനയുടെ രൂപമുള്ള ദാനവൻ പറഞ്ഞു: 'എല്ലായിടത്തും ഈ തോൽവിക്ക് കാരണം ആ കന്യകമാർ തന്നെയാണ്.'

തതോ ദുദ്രാവ മഹിഷസ്താഃ കന്യാഃ ശുഭലോചനാഃ । ഗദാമാദായ തരസാ കന്യാ ദുദ്രാവ വേഗവാന് ।। ൯൪.

അപ്പോൾ മഹിഷൻ മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ കന്യകമാരെ향െ ഓടിച്ചു; അതിൽ ഒരുത്തി തന്റെ ഗദ എടുത്ത് വേഗത്തിൽ അവനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു.

യത്ര തിഷ്ഠതി സാ ദേവീ ദേവഗന്ധര്വപൂജിതാ । തത്രൈവ സോഽസുരഃ പ്രായാദ് യത്ര ദേവീ വ്യവസ്ഥിതാ । സാ ച ദൃഷ്ട്വാ തമായാന്തം വിംശദ്ധസ്താ ബഭൂവ ഹ ।। ൯൪.

ദേവതകളും ഗന്ധർവന്മാരും ആരാധിച്ചിരുന്ന ദേവി നിലകൊണ്ടിരുന്നിടത്തേക്ക് ആ അസുരൻ ചെന്നു; ദേവി അവനെ സമീപിച്ചുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ ഇരുപത് കൈകളോടെ മാറി.

ധനുഃ ഖങ്ഗം തഥാ ശക്തിം ശരാന് ശൂലം ഗദാം തഥാ । പരശും ഡമരും ചൈവ തഥാ ഘണ്ടാം വിശാലിനീമ് । ശതഘ്നീം മുദ്ഗരം ഘോരം ഭുശുണ്ഡീം കുന്തമേവ ച ।। ൯൪.

അവൾ വില്ലും വാളും കുന്തവും അമ്പുകളും ത്രിശൂലവും ഗദയും പരശുവും ḍമരുവും വലിയ ഘണ്ടയും ശതഘ്നിയും ഭയങ്കരമായ മുദ്ഗരവും ഭൂഷുണ്ഡിയും കുന്തവും എടുത്തു.

മുസലം ച തഥാ ചക്രം ഭിന്ദിപാലം തഥൈവ ച । ദണ്ഡം പാശം ധ്വജം ചൈവ പദ്മം ചേതി ച വിംശതിഃ ।। ൯൪.

അവൾ മുശലവും ചക്രവും ഭിന്ദിപാലവും ദണ്ഡവും പാശവും പതാകയും താമരയും — ഇങ്ങനെ ഇരുപത് ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.

ഭൂത്വാ വിംശഭുജാ ദേവീ സിംഹമാസ്ഥായ ദംശിതാ । സസ്മാര രുദ്രം ദേവേശം രൌദ്രം സംഹാരകാരണമ് ।। ൯൪.

ഇരുപത് കൈകളോടെ ദേവി സിംഹത്തിന്റെ മേൽ കയറി, ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ, ദേവതകളുടെ ഇശ്വരനായ രുദ്രനെ, സംഹാരത്തിന്റെ കാരണമായവനെ, ഓർമ്മിച്ചു.

തതോ വൃഷധ്വജഃ സാക്ഷാദ് രുദ്രസ്തത്രൈവ ആയയൌ । തയാ പ്രണമ്യ വിജ്ഞപ്തഃ സര്വാന് ദൈത്യാന് ജയാമ്യഹമ് ।। ൯൪.

അപ്പോൾ, കാളിന്റെ പതാകയുള്ള രുദ്രൻ സ്വയം അവിടെ എത്തി; ദേവി അവനെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും ജയിക്കാൻ കഴിയും.'

ത്വയി സന്നിധിമാത്രേ തു ദേവദേവ സനാതന । ഏവമുക്ത്വാഽസുരാന് സര്വാന് ജിഗായ പരമേശ്വരീ ।। ൯൪.

ദേവതകളുടെ ശാശ്വതനായ പ്രഭുവേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതിയായിരുന്നു; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പരമേശ്വരി എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും ജയിച്ചു.

മുക്തവാ തമേകം മഹിഷം ശേഷം ഹത്വാ തമഭ്യയാത് । യാവദ് ദേവീ തതഃ സാഽപി താം ദൃഷ്ട്വാ സോഽപി ദുദ്രുവേ ।। ൯൪.

മഹിഷനെ മാത്രം വിട്ട് ബാക്കി എല്ലാവരെയും സംഹരിച്ച ശേഷം, ദേവി അവന്റെ അടുത്തെത്തി; ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ മഹിഷനും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ക്വചിദ് യുധ്യതി ദൈത്യേന്ദ്രഃ ക്വചിച്ചൈവ പലായതി । ക്വചിത് പുനര്മൃധം ചക്രേ ക്വചിത് പുനരുപാരമത് ।। ൯൪.

ഒരിടത്ത് ദാനവരാജാവ് യുദ്ധം ചെയ്തു, മറ്റിടത്ത് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും പോരാട്ടം നടത്തി, ചിലപ്പോൾ പിന്മാറി.

ഏവം വര്ഷഹസ്ത്രാണി ദശ തസ്യ തയാ സഹ । ദിവ്യാനി വിഗതാനി സ്യുര്യുധ്യതസ്തസ്യ ശോഭനേ । ബഭ്രാമ സകലം ത്വാജൌ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഭീതമാനസമ് ।। ൯൪.

ഇങ്ങനെ, പത്ത് ആയിരം ദിവ്യവത്സരങ്ങൾ അവൻ ദേവിയോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്തു; ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മുഴുവൻ യുദ്ധഭൂമിയിലുമാണ് അവൻ അലഞ്ഞത്.

തതഃ കാലേന മഹതാ ശതശ്രൃങ്ഗേ മഹാഗിരൌ । പദ്ഭ്യാമാക്രമ്യ ശൂലേന നിഹതോ ദൈത്യസത്തമഃ ।। ൯൪.

അവസാനം, വലിയ നൂറു കൊമ്പുള്ള പർവ്വതത്തിൽ, ദേവി തന്റെ കാലുകൊണ്ട് അമർത്തി ത്രിശൂലത്തോടെ ആ ദാനവശ്രേഷ്ഠനെ സംഹരിച്ചു.

ശിരശ്ചിച്ഛേദ ഖങ്ഗേന തത്ര ചാന്തഃസ്ഥിതഃ പുമാന് । നിര്ഗത്യ വിഗതഃ സ്വര്ഗം ദേവ്യാഃ ശസ്ത്രനിപാതനാത് ।। ൯൪.

അവിടെ, ദേവി വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി; അകത്തിരുന്ന ആത്മാവ് പുറത്ത് കടന്ന് ദേവിയുടെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടു വീണു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.

തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ മഹിഷം വീക്ഷ്യ നിര്ജിതമ് । സബ്രഹ്മകാ സ്തുതിം ചക്രുര്ദേവ്യാസ്തുഷ്ടേന ചേതസാ ।। ൯൪.

അപ്പോൾ, മഹിഷൻ തോറ്റത് കണ്ട ദേവതകളും ബ്രഹ്മാവും ചേർന്ന് സന്തോഷപൂർവ്വം ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.

ദേവാ ഊചുഃ । നമോ ദേവി മഹാഭാഗേ ഗമ്ഭീരേ ഭീമദര്ശനേ । ജയസ്ഥേ സ്ഥിതിസിദ്ധാന്തേ ത്രിനേത്രേ വിശ്വതോമുഖി ।। ൯൪.

ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: 'നമസ്കാരം, മഹാഭാഗ്യവതിയായ ദേവിയേ, ഗൗരവമുള്ളവളേ, ഭയങ്കരമായ ദർശനമുള്ളവളേ; ജയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളേ, സത്യത്തിൽ അസ്ഥിരമായവളേ, മൂന്ന് കണ്ണുകളുള്ളവളേ, എല്ലാദിശയിലേക്കും മുഖമുള്ളവളേ.'

വിദ്യാവിദ്യേ ജയേ യാജ്യേ മഹിഷാസുരമര്ദിനി । സര്വഗേ സര്വദേവേശി വിശ്വരൂപിണി വൈഷ്ണവി ।। ൯൪.

'വിദ്യയിലും അജ്ഞാനത്തിലും, ജയത്തിലും യാഗത്തിലും, മഹിഷാസുരനെ സംഹരിച്ചവളേ; എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞവളേ, എല്ലാ ദേവതകളുടെയും ദേവിയേ, വിശ്വരൂപിണിയായവളേ, വൈഷ്ണവിയായവളേ.'

വീതശോകേ ധ്രുവേ ദേവി പദ്മപത്രശുഭേക്ഷണേ । ശുദ്ധസത്ത്വവ്രതസ്ഥേ ച ചണ്ഡരൂപേ വിഭാവരി ।। ൯൪.

'ദുഃഖരഹിതയായ ദേവിയേ, സ്ഥിരതയുള്ളവളേ, താമരപ്പത്രംപോലെയുള്ള മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ളവളേ; ശുദ്ധമായ സത്ത്വത്തിൽ ഉറച്ചവളേ, വ്രതത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളേ, ചണ്ഡരൂപിണിയായ പ്രകാശമുള്ളവളേ.'

ഋദ്ധിസിദ്ധിപ്രദേ ദേവി വിദ്യേഽവിദ്യേഽമൃതേ ശിവേ । ശാംകരീ വൈഷ്ണവീ ബ്രാഹ്മീ സര്വദേവനമസ്കൃതേ ।। ൯൪.

സമ്പത്ത്‌യും വിജയവും നൽകുന്നവളെ, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും അമൃതവും ശുഭത്വവും നൽകുന്നവളെ, ശംകരന്റെ ഭാര്യയായും, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയായും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയായും, എല്ലാ ദേവന്മാരും വന്ദിക്കുന്നവളെ, അമ്മേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ഘണ്ടാഹസ്തേ ത്രിശൂലാസ്ത്രേ മഹാമഹിഷമര്ദിനി । ഉഗ്രരൂപേ വിരൂപാക്ഷി മഹാമായേഽമൃതസ്ത്രവേ ।। ൯൪.

കൈയിൽ ഘണ്ടയും ആയുധമായി ത്രിശൂലവും പിടിച്ചവളെ, മഹാമഹിഷാസുരനെ സംഹരിച്ചവളെ, ഭയാനകമായ രൂപവും വ്യത്യസ്തമായ കണ്ണുകളും ഉള്ളവളെ, മഹാമായയായും അമൃതത്തിന്റെ ഉറവിടമായും, നിന്നെ ഞാൻ സ്മരിക്കുന്നു.

സര്വസത്ത്വഹിതേ ദേവി സര്വസത്ത്വമയേ ധ്രുവേ । വിദ്യാപുരാണശില്പാനാം ജനനീ ഭൂതധാരിണീ ।। ൯൪.

എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരമാകുന്നവളെ, എല്ലാ ജീവികളിലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവളെ, അചഞ്ചലമായവളെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെയും പുരാണങ്ങളുടെയും കലകളുടെയും മാതാവായവളെ, ഭൂതങ്ങളെ ധരിക്കുന്നവളെ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

സര്വദേവരഹസ്യാനാം സര്വസത്ത്വവതാം ശുഭേ । ത്വമേവ ശരണം ദേവി വിദ്യേഽവിദ്യേ ശ്രിയേഽമ്ബികേ । വിരൂപാക്ഷി തഥാ ക്ഷാന്തി ക്ഷോഭിതാന്തര്ജലേഽവിലേ ।। ൯൪.

എല്ലാ ദേവതകളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നവളെ, എല്ലാ ജീവികളിലും അവതരിച്ചവളെ, അമ്മേ, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്ന അംബികേ, നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏക ആശ്രയം. വ്യത്യസ്തമായ കണ്ണുള്ളവളെ, ക്ഷമയും, അകത്തുള്ള ജലത്തിൽ കലങ്ങുന്നവളെയും, അവ്യക്തമായവളെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

നമോഽസ്തു തേ മഹാദേവി നമോഽസ്തു പരമേശ്വരി । നമസ്തേ സര്വദേവാനാം ഭാവനിത്യേഽക്ഷയേഽവ്യയേ ।। ൯൪.

മഹാദേവിയായ അമ്മേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പരമേശ്വരിയായവളെ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ശാശ്വതമായവളെ, ക്ഷയമില്ലാത്തവളെ, മാറ്റമില്ലാത്തവളെ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ശരണം ത്വാം പ്രപദ്യന്തേ യേ ദേവി പരമേശ്വരി । ന തേഷാം ജായതേ കിഞ്ചിദശുഭം രണസങ്കടേ ।। ൯൪.

അമ്മേ, പരമേശ്വരിയായവളെ, ആരെങ്കിലും നിന്നെ ആശ്രയിച്ചാൽ, യുദ്ധഭീഷണികളിലും അവർക്കു ഒരു ദോഷവും സംഭവിക്കില്ല.

യശ്ച വ്യാഘ്രഭയേ ഘോരേ ചൌരരാജഭയേ തഥാ । സ്തബവമേനം സദാ ദേവി പഠിഷ്യതി യതാത്മവാന് ।। ൯൪.

വന്യകഴുതകളുടെ ഭയത്തിലും കള്ളന്മാരുടെ ഭയത്തിലും ആത്മസംയമനം പാലിച്ച് ഈ സ്തോത്രം എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനു, അമ്മേ, നീ രക്ഷയാകുന്നു.

നിഗഡസ്ഥോഽപി യോ ദേവി ത്വാം സ്മരിഷ്യതി മാനവഃ । സോഽപി ബന്ധൈര്വിമുക്തസ്തേ സുസുഖം വസതേ സുഖീ ।। ൯൪.

ശൃംഖലകളിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നവനും അമ്മയെ ഓർക്കുമ്പോൾ, ആ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി സന്തോഷത്തോടെ സുഖമായി ജീവിക്കും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവം സ്തുതാ തദാ ദേവീ ദേവൈഃ പ്രണതിപൂര്വകമ് । ഉവാച ദേവാന് സുശ്രോണീ വൃണുധ്വം വരമുത്തമമ് ।। ൯൪.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ദേവന്മാർ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, മനോഹരമായ കമരങ്ങളുള്ള ദേവി ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.'

ദേവാ ഊചുഃ । ദേവി സ്തോത്രമിദം യേ ഹി പഠിഷ്യന്തി തവാനഘേ । സര്വകാമസമാപന്നാന് കുരു ദേവി സ നോ വരഃ ।। ൯൪.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: പാപരഹിതയായ ദേവിയേ, ഈ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറാൻ നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഈ വരം നൽകണം.

ഏവമസ്ത്വിതി താന് ദേവാനുക്ത്വാ ദേവീ പരാഽപരാ । വിസസര്ജ തതോ ദേവാന് സ്വയം തത്രൈവ സംസ്ഥിതാ ।। ൯൪.

അങ്ങനെ ദേവി 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു, പിന്നെ അവരെ വിട്ടയച്ചു, താനോ അവിടെ തന്നെ നിലകൊണ്ടു.

ഏതദ് ദ്വിതീയം യോ ജന്മ വേദ ദേവ്യാ ധരാധരേ । സ വീതശോകോ വിരജാഃ പദം ഗച്ഛത്യനാമയമ് ।। ൯൪.

ഭൂമിയിൽ ദേവിയുടെ ഈ രണ്ടാം ജന്മം ആരറിയുന്നുവോ, അവൻ ദുഃഖരഹിതനായി, പാപമില്ലാതെ, രോഗരഹിതമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തും.