വരാഹപുരാണമ്

തത്രാഞ്ജനോ നീലകുക്ഷിര്മേഘവര്ണോ ബലാഹകഃ । ഉദരാക്ഷോ ലലാടാക്ഷഃ സുഭീമോ ഭീമവിക്രമഃ । സ്വര്ഭാനുശ്ചേതി ദൈത്യാഷ്ടൌ വസൂന് ദുദ്രുവുരാഹവേ ।। ൯൩.

അവിടെ, അഞ്ജനൻ, നീലകുക്ഷി, മേഘവർണ്ണൻ, ബലാഹകൻ, ഉദരാക്ഷൻ, ലലാടാക്ഷൻ, സുഭീമൻ, ഭീമവിക്രമൻ എന്നിവരും സ്വർഭാനുവും ചേർന്ന് ആറ് വസുക്കളെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു.

യഥാസംഖ്യേന തദ്വച്ച ദൈത്യാ ദ്വാദശ ചാപരേ । ആദിത്യാന് ദൈത്യവര്യാസ്തു തേഷാം പ്രാധാന്യതഃ ശ്രൃണു ।। ൯൩.

അതു പോലെ തന്നെ, മറ്റൊരു പന്ത്രണ്ടു ദൈത്യന്മാർ ഓരോരുത്തരായി തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ ആദിത്യന്മാരെ ആക്രമിച്ചു; അവരിൽ പ്രധാനമായവരെ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ഭീമോ ധ്വങ്ക്ഷോ ധ്വസ്തകര്ണഃ ശങ്കുകര്ണസ്തഥൈവ ച । വജ്രകായോഽതിവീര്യശ്ച വിദ്യുന്മാലീ തഥൈവ ച ।। ൯൩.

ഭീമൻ, ധ്വങ്ക്ഷൻ, ധ്വസ്തകർണ്ണൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, അതിവീര്യശാലിയായ വജ്രകായൻ, വിദ്യുന്മാലി എന്നിവരാണ് അവരിൽ ചിലർ.

രക്താക്ഷോ ഭീമദംഷ്ട്രസ്തു വിദ്യുജ്ജിഹ്വസ്തഥൈവ ച । അതികായോ മഹാകായോ ദീര്ഘബാഹുഃ കൃതാന്തകഃ ।। ൯൩.

രക്താക്ഷൻ, ഭീമദംഷ്ട്രൻ, വിദ്യുജ്ജിഹ്വൻ, അതികായൻ, മഹാകായൻ, ദീർഘബാഹു, കൃതാന്തകൻ എന്നിവരും അവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഏതേ ദ്വാദശ ദൈത്യേന്ദ്രാ ആദിത്യാന് യുധി ദുദ്രുവുഃ । സ്വകം സൈന്യമുപാദായ തദ്വദന്യേഽപി ദാനവാഃ । രുദ്രാന് ദുദ്രുവുരവ്യഗ്രാ യഥാസംഖ്യേന കോപിതാഃ ।। ൯൩.

ഇവ പന്ത്രണ്ടു ദൈത്യാധിപന്മാർ തങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി യുദ്ധത്തിൽ ആദിത്യന്മാരെ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു; അതുപോലെ, മറ്റ് ദാനവന്മാർ കോപത്തോടെ തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ രുദ്രന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.

കാലഃ കൃതാന്തോ രക്താക്ഷോ ഹരണോ മിത്രഹാഽനിലഃ । യജ്ഞഹാ ബ്രഹ്മഹാ ഗോഘ്നഃ സ്ത്രീഘ്നഃ സംവര്ത്തകസ്തഥാ ।। ൯൩.

കാലൻ, കൃതാന്തൻ, രക്താക്ഷൻ, ഹരണൻ, മിത്രഹൻ, അനിലൻ, യജ്ഞഹൻ, ബ്രഹ്മഹൻ, ഗോഘ്നൻ, സ്ത്രീഘ്നൻ, സംവർത്തകൻ എന്നിവരാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ.

ഇത്യേതേ ദശ ചൈകശ്ച ദൈത്യേന്ദ്രാ യുദ്ധദുര്മദാഃ । യഥാസംഖ്യേന രുദ്രാംസ്തു ദുദ്രുവുര്ഭീമവിക്രമാഃ ।। ൯൩.

ഇങ്ങനെ, ഈ പത്ത് പേരും കൂടാതെ ഒരാൾ കൂടി, യുദ്ധത്തിൽ ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ ദൈത്യാധിപന്മാർ, തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ ഭയങ്കരമായ വീര്യത്തോടെ രുദ്രന്മാരെ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു.

ശേഷാന് ദേവാന് ശേഷദൈത്യാ യഥായോഗമുപാദ്രവന് । സ്വയം മഹിഷദൈത്യസ്തു ഇന്ദ്രം ദുദ്രാവ വേഗിതഃ ।। ൯൩.

മറ്റുള്ള ദൈത്യർ ശേഷിച്ച ദേവന്മാരെ തത്തുല്യമായി ആക്രമിച്ചു; എന്നാൽ മഹിഷൻ സ്വയം വേഗത്തിൽ ഇന്ദ്രനെ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കാൻ ഓടിച്ചു.

സ ചാപി ബലവാന് ദൈത്യോ ബ്രഹ്മണോ വരദര്പിതഃ । അവധ്യഃ പുരുഷേണാജൌ യദ്യപി സ്യാത് പിനാകധൃക് ।। ൯൩.

അവൻ അതിവിശാലനായ ദൈത്യൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരപ്രസാദം കൊണ്ടു ധൈര്യപ്പെട്ടവൻ, യുദ്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ ആരും—even പിനാകം വഹിക്കുന്നവനും—even കൊല്ലാൻ കഴിയാത്തവനായിരുന്നു.

ആദിത്യൈര്വസുഭിഃ സാധ്യൈ രുദ്രൈശ്ച നിഹതാ ഭൃശമ് । അസുരാ യാതുധാനാശ്ച സംഖ്യാപൂരണകേവലാഃ ।। ൯൩.

ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാദ്ധ്യർ, രുദ്രർ എന്നിവരുടെ ആക്രമണത്തിൽ അസുരന്മാരും യാതുധാനന്മാരും വലിയ തോതിൽ വീണു വീണു, അവരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടുതന്നെ പുനഃപൂരിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു.

ദേവാനാമപി സൈന്യാനി നിഹതാന്യസുരൈര്യുധി । ഏവം ഭൂതേ തദാ ഭഗ്നേ ദേവേന്ദ്രേ വിദ്രുതാഃ സുരാഃ ।। ൯൩.

ദേവന്മാരുടെ സൈന്യങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാരാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ, ദേവന്മാർക്ക് തോൽവി സംഭവിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

അര്ദിതാ വിവിധൈഃ ശസ്ത്രൈഃ ശൂലപട്ടിശമുദ്ഗരൈഃ । ഗതവന്തോ ബ്രഹ്മലോകമസുരൈരര്ദിതാഃ സുരാഃ ।। ൯൩.

വിവിധ ആയുധങ്ങൾ—കുന്തം, പട്ടിശം, മുദ്ഗരം എന്നിവകൊണ്ട് ദൈവങ്ങൾ അസുരന്മാരാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; അതിനാൽ ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । അഥ വിദ്യുത്പ്രഭോ ദൈത്യസ്തഥാ ദൂതോ വിസര്ജിതഃ । ദേവ്യാഃ സകാശം ഗത്വാഽസൌ താമുവാച സുമധ്യമാമ് ।। ൯൪.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, ദൂതനായി അയക്കപ്പെട്ട വിദ്യുത്പ്രഭൻ എന്ന ദൈത്യൻ, ദേവിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ചെന്നു, സുന്ദരമായ നടുവുള്ള ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

പ്രണമ്യ പ്രയതോ ഭൂത്വാ കുമാരീശതസംകുലാമ് । ആസ്ഥാനേ വിനയാപന്നസ്തതോ വചനമബ്രവീത് ।। ൯൪.

ഭക്തിയോടും ശാന്തിയോടും കൂടി നമസ്കരിച്ച്, അനേകം കന്യകമാരുടെ ഇടയിൽ എത്തിയ ശേഷം, വിനയത്തോടെ അവൻ തന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വിദ്യുത്പ്രഭ ഉവാച । ദേവി പൂര്വമൃഷിസ്ത്വാസീദാദിസര്ഗേ കസംഭവഃ । സഖാ സാരസ്വതോ ജാതഃ സുപാര്ശ്വോ നാമ വൈ വിഭുഃ ।। ൯൪.

വിദ്യുത്പ്രഭ പറഞ്ഞു: ദേവി, സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ഒരു മഹർഷി ജനിച്ചു. അവന്റെ പേര് സുപാർശ്വൻ. സാരസ്വതന്റെ സുഹൃത്ത് ആയിരുന്ന അവൻ വളരെ പ്രശസ്തനും ശക്തനും ആയിരുന്നു.

തസ്യാഭവന്മഹാതേജാഃ സിന്ധുദ്വീപഃ പ്രതാപവാന് । സ ഹി തീവ്രം തപസ്തേപേ മാഹിഷ്മത്യാം പുരോത്തമേ ।। ൯൪.

അവനു മഹാശക്തിയുള്ള സിന്ധുദ്വീപൻ എന്ന പുത്രൻ ഉണ്ടായി. അവൻ മഹിഷ്മതിപുരിയിൽ കടുത്ത തപസ്സ് നടത്തി.

കുര്വതസ്തു തപോ ഘോരം നിരാഹാരസ്യ ശോഭനേ । ആദ്യാ തു വിപ്രചിത്തേസ്തു സുതാ സുരസുതോപമാ । മാഹിഷ്മതീതി വിഖ്യാതാ രൂപേണാസദൃശീ ഭുവി ।। ൯൪.

അവൻ ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവതകളുടെ പുത്രിമാരെപ്പോലെയുള്ള വിപ്രചിത്തിയുടെ മൂത്ത മകൾ, ഭൂമിയിൽ അപൂർവസൗന്ദര്യത്തോടെ മഹിഷ്മതിയായി പ്രശസ്തയാകുന്നു.

സാ സഖീഭിഃ പരിവൃതാ വിഹരന്തീ യദൃച്ഛയാ । ആഗതാ മന്ദരദ്രോണീം തത്രാപശ്യത് തപോവനമ് । മുനേരമ്ബരസംജ്ഞസ്യ വിവിധദ്രുമമാലിനമ് ।। ൯൪.

സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ച മഹിഷ്മതി, മന്ദരപർവതത്തിന്റെ താഴ്വരയിൽ എത്തി, അവിടെ അംബരമെന്ന മുനിയുടെ വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ ആശ്രമം കണ്ടു.

ലതാഗൃഹൈസ്തു വിവിധൈര്വകുലൈര്ലകുചൈസ്തഥാ । ചന്ദനൈഃ സ്പന്ദനൈഃ ശാലൈഃ സരലൈരുപശോഭിതമ് । വിചിത്രവനഖണ്ഡൈശ്ച ഭൂഷിതം തു മഹാത്മനഃ ।। ൯൪.

വിവിധ തരത്തിലുള്ള താളവൃക്ഷങ്ങളാൽ, വകുലമരങ്ങളും ലക്ഷുമരങ്ങളും ചന്ദനവും സ്പന്ദനവും ശാലയും ശരളവൃക്ഷങ്ങളും കൊണ്ടും, അതുപോലെ മനോഹരമായ കാടുകൾ കൊണ്ടും ആ മഹാത്മാവിന്റെ ആശ്രമം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാശ്രമപദം രമ്യം സാസുരീ കന്യകാ ശുഭമ് । മാഹിഷ്മതീ വരാരോഹാ ചിന്തയാമാസ ഭാമിനീ ।। ൯൪.

ആ മനോഹരമായ ആശ്രമം കണ്ട മഹിഷ്മതി എന്ന ദാനവകന്യക, അത്യന്തം ഭംഗിയോടെ, ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഭീഷയിത്വാഹമേനം തു താപസം ത്വാശ്രമേ സ്വയമ് । തിഷ്ഠാമി ക്രീഡതീ സാര്ധം സഖീഭിഃ പരമാര്ചിതാ ।। ൯൪.

"ഞാൻ ഈ മുനിയെ ഭയപ്പെടുത്തും; പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഇവിടെ തന്നെ കളിച്ചുകൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കും," എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.

ഏവം സംചിന്ത്യ സാ ദേവീ മഹിഷീ സംബഭൂവ ഹ । സഖീഭിഃ സഹ വിശ്വേശി തീക്ഷ്ണശ്രൃങ്ഗാഗ്രധാരിണീ ।। ൯൪.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, വിശ്വേശ്വരിയായ ആ ദേവി സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള ഒരു മഹിഷിയായി രൂപം മാറ്റി.

തമൃഷിം ഭീഷിതും താഭിഃ സഹ ഗത്വാ വരാനനാ । അസൌ ബിഭീഷിതസ്താഭിസ്താം ജ്ഞാത്വാ ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ । ആസുരീം ക്രോധസംപന്നഃ ശശാപ ശുഭലോചനാമ് ।। ൯൪.

അവളും സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് ആ മുനിയെ ഭയപ്പെടുത്താൻ പോയപ്പോൾ, ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ അവളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ മുനി, കോപത്തോടെ ആ ശുഭലോചനയായ അസുരകന്യയെ ശപിച്ചു.

യസ്മാദ് ഭീഷയസേ മാം ത്വം മഹിഷീരൂപധാരിണീ । അതോ ഭവ മഹിഷ്യേവ പാപകര്മേ ശതം സമാഃ ।। ൯൪.

"നീ മഹിഷിയുടെ രൂപം ധരിച്ച് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് കൊണ്ടാണ്, അതിനാൽ നീ പാപകര്മ്മവതിയായ് നൂറു വർഷം മഹിഷിയായി ജീവിക്കണം," എന്ന് മുനി പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്താ തതഃ സാ തു സഖീഭിഃ സഹ വേപതീ । പാദയോര്ന്യപതത് തസ്യ ശാപാന്തം കുരു ജല്പതീ ।। ൯൪.

ഇങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട അവൾ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം വിറച്ച്, മുനിയുടെ കാലിൽ വീണു, 'ശാപം അവസാനിപ്പിക്കണമേ' എന്ന് മന്ദമായി അപേക്ഷിച്ചു.

തസ്യാസ്തദ് വചനം ശ്രുത്വാ സ മുനിഃ കരുണാന്വിതഃ । ശാപാന്തമകരോത് തസ്യാ വാക്യം ചേദമുവാച ഹ ।। ൯൪.

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട മുനി കരുണയോടെ ശാപാന്തം അനുവദിച്ചു; പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അനേനൈവ സ്വരൂപേണ പുത്രമേകം പ്രസൂയ വൈ । ശാപാന്തോ ഭവിതാ ഭദ്രേ മദ്വാക്യം ന മൃഷാ ഭവേത് ।। ൯൪.

"ഇതേ രൂപത്തിൽ ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചാൽ, ഭദ്രേ, നിന്റെ ശാപം അവസാനിക്കും. എന്റെ വാക്ക് വ്യർത്ഥമാവില്ല."

ഏവമുക്താ ഗതാ സാ തു നര്മദാതീരമുത്തമമ് । യത്ര തേപേ തപോ ഘോരം സിന്ധുദ്വീപോ മഹാതപാഃ ।। ൯൪.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അവൾ ഉത്തമമായ നർമദാതീരത്ത് എത്തി, അവിടെ മഹാതപസ്സുകാരനായ സിന്ധുദ്വീപൻ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

തത്ര ചേന്ദുമതീ നാമ ദൈത്യകന്യാഽതിരൂപിണീ । സാ ദൃഷ്ടാ തേന മുനിനാ വിവസ്ത്രാ മജ്ജതീ ജലേ ।। ൯൪.

അവിടെ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ എന്ദുമതിയായി പേരുള്ള ഒരു ദാനവകന്യകയെ, ആ മുനി വസ്ത്രരഹിതയായി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുന്നത് കണ്ടു.