വരാഹപുരാണമ്

ആനീയതാം ദ്രുതം സൈന്യം ഹസ്ത്യശ്വരഥപത്തിനാമ് । യേന ദേവാന് സഗന്ധര്വാന് ജയാമി യുധി ദുര്ജ്ജയാന് ।। ൯൨.

ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും പടയാളികളും അടങ്ങിയ സൈന്യം വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക; അതിനാൽ ഞാൻ ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കും.

ഏവമുക്തേ വിരൂപാക്ഷസ്തദാ സേനാപതിര്ദ്രുതമ് । ആനിനായ മഹത്സൈന്യമനന്തമപരാജിതമ് ।। ൯൨.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, സേനാധിപനായ വിരൂപാക്ഷൻ വേഗത്തിൽ അത്യന്തം വലിയ, അജയ്യമായ സൈന്യം എത്തിച്ചു.

ഏകൈകോ ദാനവസ്തത്ര വജ്രഹസ്തസമോ യുധി । ഏകൈകം സ്പര്ധതേ ദേവം ജേതും സ്വേന ബലേന ഹ ।। ൯൨.

അവിടെ ഓരോ ദാനവനും യുദ്ധത്തിൽ വജ്രം കൈവശമുള്ളവനോട് തുല്യനായിരുന്നു; ഓരോരുത്തരും ദേവന്മാരെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ജയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

തേഷാം പ്രധാനഭൂതാനാമര്ബുദം നവകോടയഃ । യേഷാമേകസ്യാനുയാതി താവദ് ബലമര്ഥോര്ജ്ജിതമ് ।। ൯൨.

അവരിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവരായി ഒമ്പത് കോടി ദാനവന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അനേകം അനുചിത ശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.

തേഷാം നൈകസഹസ്ത്രാണി ദൈത്യാനാം തു മഹാത്മനാമ് । സമിതിം ചക്രുരവ്യഗ്രാസ്തദാ ദൈത്യാഃ പ്രഹാരിണഃ । പ്രയാണം കാരയാമാസുര്ദേവസൈന്യജിഘാംസയാ ।। ൯൨.

അവരിൽ അനേകം ആയിരക്കണക്കിന് മഹാത്മാക്കളായ ദാനവർ, മനസ്സിലൊരു ചിതലുമില്ലാതെ, യുദ്ധക്രമം ഒരുക്കി; അപ്പോൾ തന്നെ, യുദ്ധത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ള ദാനവർ ദേവസൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

വിചിത്രയാനാ വിവിധധ്വജാഗ്രാ വിചിത്രശസ്ത്രാ വിവിധോഗ്രരൂപാഃ । ദൈത്യാ സുരാഞ് ജേതുമിച്ഛന്ത ഉച്ചൈര് നനര്ത്തുരാത്തായുധഭീമഹസ്താഃ ।। ൯൨.

അനേകം വിധത്തിലുള്ള പതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ച അത്ഭുതരഥങ്ങളിൽ കയറി, ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വഹിച്ച്, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചു, ദൈത്യർ ദേവന്മാരെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി ഉല്ലാസത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । തതോ മഹിഷദൈത്യസ്തു കാമരൂപീ മഹാബലഃ । മത്തഹസ്തിനാമാരുഹ്യ യിയാസുര്മേരുപര്വതമ് ।। ൯൩.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, അനേകം രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിവുള്ള മഹാശക്തനായ മഹിഷനാമ ദൈത്യൻ, മദംപൊങ്ങി കയറിയ ആനയിൽ ഇരുന്നു, മേരുപർവതത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

തത്രൈന്ദ്രം പുരമാസാദ്യ ദേവൈഃ സഹ ശതക്രതുമ് । അഭിദുദ്രാവ ദൈത്യേന്ദ്രസ്തതോ ദേവാഃ ക്രുധാന്വിതാഃ ।। ൯൩.

അവിടെ, ഇന്ദ്രന്റെ നഗരം എത്തിയപ്പോൾ, ദൈത്യാധിപൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ശതക്രതു എന്ന ഇന്ദ്രനെയും ദേവന്മാരെയും ആക്രമിക്കാൻ ഓടിയെത്തി; അപ്പോൾ ദേവന്മാർ കോപത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു.

ആദായ സ്വാനി ശസ്ത്രാണി വാഹനാനി വിശേഷതഃ । അധിഷ്ഠായാസുരാനാജൌ ദുദ്രുവുര്മുദിതാ ഭൃശമ് ।। ൯൩.

തങ്ങൾക്കുള്ള ആയുധങ്ങളും പ്രത്യേകിച്ച് തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളും എടുത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, അസുരന്മാരെ നേരിടാൻ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് ഓടിച്ചേർന്നു.

തേഷാം പ്രവവൃതേ യുദ്ധം തുമുലം ലോമഹര്ഷണമ് । ഘോരം പ്രചണ്ഡയോധാനാമന്യോന്യമഭിഗര്ജതാമ് ।। ൯൩.

അവരിൽ ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; ശക്തിയുള്ള യോദ്ധാക്കൾ പരസ്പരം ഗർജിച്ച് ആ യുദ്ധം ഭയാനകമായി തീർന്നു.

തത്രാഞ്ജനോ നീലകുക്ഷിര്മേഘവര്ണോ ബലാഹകഃ । ഉദരാക്ഷോ ലലാടാക്ഷഃ സുഭീമോ ഭീമവിക്രമഃ । സ്വര്ഭാനുശ്ചേതി ദൈത്യാഷ്ടൌ വസൂന് ദുദ്രുവുരാഹവേ ।। ൯൩.

അവിടെ, അഞ്ജനൻ, നീലകുക്ഷി, മേഘവർണ്ണൻ, ബലാഹകൻ, ഉദരാക്ഷൻ, ലലാടാക്ഷൻ, സുഭീമൻ, ഭീമവിക്രമൻ എന്നിവരും സ്വർഭാനുവും ചേർന്ന് ആറ് വസുക്കളെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു.

യഥാസംഖ്യേന തദ്വച്ച ദൈത്യാ ദ്വാദശ ചാപരേ । ആദിത്യാന് ദൈത്യവര്യാസ്തു തേഷാം പ്രാധാന്യതഃ ശ്രൃണു ।। ൯൩.

അതു പോലെ തന്നെ, മറ്റൊരു പന്ത്രണ്ടു ദൈത്യന്മാർ ഓരോരുത്തരായി തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ ആദിത്യന്മാരെ ആക്രമിച്ചു; അവരിൽ പ്രധാനമായവരെ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ഭീമോ ധ്വങ്ക്ഷോ ധ്വസ്തകര്ണഃ ശങ്കുകര്ണസ്തഥൈവ ച । വജ്രകായോഽതിവീര്യശ്ച വിദ്യുന്മാലീ തഥൈവ ച ।। ൯൩.

ഭീമൻ, ധ്വങ്ക്ഷൻ, ധ്വസ്തകർണ്ണൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, അതിവീര്യശാലിയായ വജ്രകായൻ, വിദ്യുന്മാലി എന്നിവരാണ് അവരിൽ ചിലർ.

രക്താക്ഷോ ഭീമദംഷ്ട്രസ്തു വിദ്യുജ്ജിഹ്വസ്തഥൈവ ച । അതികായോ മഹാകായോ ദീര്ഘബാഹുഃ കൃതാന്തകഃ ।। ൯൩.

രക്താക്ഷൻ, ഭീമദംഷ്ട്രൻ, വിദ്യുജ്ജിഹ്വൻ, അതികായൻ, മഹാകായൻ, ദീർഘബാഹു, കൃതാന്തകൻ എന്നിവരും അവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഏതേ ദ്വാദശ ദൈത്യേന്ദ്രാ ആദിത്യാന് യുധി ദുദ്രുവുഃ । സ്വകം സൈന്യമുപാദായ തദ്വദന്യേഽപി ദാനവാഃ । രുദ്രാന് ദുദ്രുവുരവ്യഗ്രാ യഥാസംഖ്യേന കോപിതാഃ ।। ൯൩.

ഇവ പന്ത്രണ്ടു ദൈത്യാധിപന്മാർ തങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി യുദ്ധത്തിൽ ആദിത്യന്മാരെ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു; അതുപോലെ, മറ്റ് ദാനവന്മാർ കോപത്തോടെ തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ രുദ്രന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.

കാലഃ കൃതാന്തോ രക്താക്ഷോ ഹരണോ മിത്രഹാഽനിലഃ । യജ്ഞഹാ ബ്രഹ്മഹാ ഗോഘ്നഃ സ്ത്രീഘ്നഃ സംവര്ത്തകസ്തഥാ ।। ൯൩.

കാലൻ, കൃതാന്തൻ, രക്താക്ഷൻ, ഹരണൻ, മിത്രഹൻ, അനിലൻ, യജ്ഞഹൻ, ബ്രഹ്മഹൻ, ഗോഘ്നൻ, സ്ത്രീഘ്നൻ, സംവർത്തകൻ എന്നിവരാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ.

ഇത്യേതേ ദശ ചൈകശ്ച ദൈത്യേന്ദ്രാ യുദ്ധദുര്മദാഃ । യഥാസംഖ്യേന രുദ്രാംസ്തു ദുദ്രുവുര്ഭീമവിക്രമാഃ ।। ൯൩.

ഇങ്ങനെ, ഈ പത്ത് പേരും കൂടാതെ ഒരാൾ കൂടി, യുദ്ധത്തിൽ ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ ദൈത്യാധിപന്മാർ, തത്തുല്യമായ സംഖ്യയിൽ ഭയങ്കരമായ വീര്യത്തോടെ രുദ്രന്മാരെ നേരിടാൻ ഓടിച്ചേർന്നു.

ശേഷാന് ദേവാന് ശേഷദൈത്യാ യഥായോഗമുപാദ്രവന് । സ്വയം മഹിഷദൈത്യസ്തു ഇന്ദ്രം ദുദ്രാവ വേഗിതഃ ।। ൯൩.

മറ്റുള്ള ദൈത്യർ ശേഷിച്ച ദേവന്മാരെ തത്തുല്യമായി ആക്രമിച്ചു; എന്നാൽ മഹിഷൻ സ്വയം വേഗത്തിൽ ഇന്ദ്രനെ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കാൻ ഓടിച്ചു.

സ ചാപി ബലവാന് ദൈത്യോ ബ്രഹ്മണോ വരദര്പിതഃ । അവധ്യഃ പുരുഷേണാജൌ യദ്യപി സ്യാത് പിനാകധൃക് ।। ൯൩.

അവൻ അതിവിശാലനായ ദൈത്യൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരപ്രസാദം കൊണ്ടു ധൈര്യപ്പെട്ടവൻ, യുദ്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ ആരും—even പിനാകം വഹിക്കുന്നവനും—even കൊല്ലാൻ കഴിയാത്തവനായിരുന്നു.

ആദിത്യൈര്വസുഭിഃ സാധ്യൈ രുദ്രൈശ്ച നിഹതാ ഭൃശമ് । അസുരാ യാതുധാനാശ്ച സംഖ്യാപൂരണകേവലാഃ ।। ൯൩.

ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാദ്ധ്യർ, രുദ്രർ എന്നിവരുടെ ആക്രമണത്തിൽ അസുരന്മാരും യാതുധാനന്മാരും വലിയ തോതിൽ വീണു വീണു, അവരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടുതന്നെ പുനഃപൂരിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു.

ദേവാനാമപി സൈന്യാനി നിഹതാന്യസുരൈര്യുധി । ഏവം ഭൂതേ തദാ ഭഗ്നേ ദേവേന്ദ്രേ വിദ്രുതാഃ സുരാഃ ।। ൯൩.

ദേവന്മാരുടെ സൈന്യങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാരാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ, ദേവന്മാർക്ക് തോൽവി സംഭവിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

അര്ദിതാ വിവിധൈഃ ശസ്ത്രൈഃ ശൂലപട്ടിശമുദ്ഗരൈഃ । ഗതവന്തോ ബ്രഹ്മലോകമസുരൈരര്ദിതാഃ സുരാഃ ।। ൯൩.

വിവിധ ആയുധങ്ങൾ—കുന്തം, പട്ടിശം, മുദ്ഗരം എന്നിവകൊണ്ട് ദൈവങ്ങൾ അസുരന്മാരാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; അതിനാൽ ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । അഥ വിദ്യുത്പ്രഭോ ദൈത്യസ്തഥാ ദൂതോ വിസര്ജിതഃ । ദേവ്യാഃ സകാശം ഗത്വാഽസൌ താമുവാച സുമധ്യമാമ് ।। ൯൪.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, ദൂതനായി അയക്കപ്പെട്ട വിദ്യുത്പ്രഭൻ എന്ന ദൈത്യൻ, ദേവിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ചെന്നു, സുന്ദരമായ നടുവുള്ള ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

പ്രണമ്യ പ്രയതോ ഭൂത്വാ കുമാരീശതസംകുലാമ് । ആസ്ഥാനേ വിനയാപന്നസ്തതോ വചനമബ്രവീത് ।। ൯൪.

ഭക്തിയോടും ശാന്തിയോടും കൂടി നമസ്കരിച്ച്, അനേകം കന്യകമാരുടെ ഇടയിൽ എത്തിയ ശേഷം, വിനയത്തോടെ അവൻ തന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വിദ്യുത്പ്രഭ ഉവാച । ദേവി പൂര്വമൃഷിസ്ത്വാസീദാദിസര്ഗേ കസംഭവഃ । സഖാ സാരസ്വതോ ജാതഃ സുപാര്ശ്വോ നാമ വൈ വിഭുഃ ।। ൯൪.

വിദ്യുത്പ്രഭ പറഞ്ഞു: ദേവി, സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ഒരു മഹർഷി ജനിച്ചു. അവന്റെ പേര് സുപാർശ്വൻ. സാരസ്വതന്റെ സുഹൃത്ത് ആയിരുന്ന അവൻ വളരെ പ്രശസ്തനും ശക്തനും ആയിരുന്നു.

തസ്യാഭവന്മഹാതേജാഃ സിന്ധുദ്വീപഃ പ്രതാപവാന് । സ ഹി തീവ്രം തപസ്തേപേ മാഹിഷ്മത്യാം പുരോത്തമേ ।। ൯൪.

അവനു മഹാശക്തിയുള്ള സിന്ധുദ്വീപൻ എന്ന പുത്രൻ ഉണ്ടായി. അവൻ മഹിഷ്മതിപുരിയിൽ കടുത്ത തപസ്സ് നടത്തി.

കുര്വതസ്തു തപോ ഘോരം നിരാഹാരസ്യ ശോഭനേ । ആദ്യാ തു വിപ്രചിത്തേസ്തു സുതാ സുരസുതോപമാ । മാഹിഷ്മതീതി വിഖ്യാതാ രൂപേണാസദൃശീ ഭുവി ।। ൯൪.

അവൻ ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവതകളുടെ പുത്രിമാരെപ്പോലെയുള്ള വിപ്രചിത്തിയുടെ മൂത്ത മകൾ, ഭൂമിയിൽ അപൂർവസൗന്ദര്യത്തോടെ മഹിഷ്മതിയായി പ്രശസ്തയാകുന്നു.

സാ സഖീഭിഃ പരിവൃതാ വിഹരന്തീ യദൃച്ഛയാ । ആഗതാ മന്ദരദ്രോണീം തത്രാപശ്യത് തപോവനമ് । മുനേരമ്ബരസംജ്ഞസ്യ വിവിധദ്രുമമാലിനമ് ।। ൯൪.

സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ച മഹിഷ്മതി, മന്ദരപർവതത്തിന്റെ താഴ്വരയിൽ എത്തി, അവിടെ അംബരമെന്ന മുനിയുടെ വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ ആശ്രമം കണ്ടു.

ലതാഗൃഹൈസ്തു വിവിധൈര്വകുലൈര്ലകുചൈസ്തഥാ । ചന്ദനൈഃ സ്പന്ദനൈഃ ശാലൈഃ സരലൈരുപശോഭിതമ് । വിചിത്രവനഖണ്ഡൈശ്ച ഭൂഷിതം തു മഹാത്മനഃ ।। ൯൪.

വിവിധ തരത്തിലുള്ള താളവൃക്ഷങ്ങളാൽ, വകുലമരങ്ങളും ലക്ഷുമരങ്ങളും ചന്ദനവും സ്പന്ദനവും ശാലയും ശരളവൃക്ഷങ്ങളും കൊണ്ടും, അതുപോലെ മനോഹരമായ കാടുകൾ കൊണ്ടും ആ മഹാത്മാവിന്റെ ആശ്രമം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.