വരാഹപുരാണമ്

സുസിതൈശ്ചാമരൈഃ സ്ത്രീഭിര്വീജ്യമാനാ വിലാസിനീ । കൌമാരം വ്രതമാസ്ഥായ തപഃ കര്തും സമുദ്യതാ ।। ൯൧.

ശുദ്ധമായ ചാമരികളാൽ സ്ത്രീകൾ അവളെ വീശി ശീതളമാക്കുമ്പോൾ, പ്രകാശമുള്ള ദേവി കൗമാരവ്രതം സ്വീകരിച്ച് തപസ്സ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.

യൌവനസ്ഥാ മഹാഭാഗാ പീനവൃത്തപയോധരാ । ചമ്പകാശോകപുന്നാഗനാഗകേസരദാമഭിഃ ।। ൯൧.

യൗവനത്തിലെ മഹാഭാഗ്യവതിയായ അവൾ, പുഷ്ടിയും വൃത്തിയുമുള്ള കുരുക്കളോടെ, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗം, നാഗപൂവ് എന്നിവയുടെ മാലകൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സര്വാങ്ഗേഷ്വര്ചിതാ ദേവീ ഋഷിദേവനമസ്കൃതാ । പൂജ്യമാനാ വരസ്ത്രീഭിഃ കുമാരീഭിഃ സമന്തതഃ ।। ൯൧.

അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും പൂജിക്കപ്പെട്ട ദേവിയെ, ഋഷികളും ദേവതകളും ആദരിക്കുകയും, ഉത്തമസ്ത്രികളും യുവതികളും ചുറ്റും നിന്ന് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു.

സര്വാങ്ഗഭോഗിനീ ദേവീ യാവദാസ്തേ തപോഽന്വിതാ । താവദാഗതവാംസ്തത്ര നാരദോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ ।। ൯൧.

എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, തപസ്സിൽ ലീനയായ ദേവി അവിടെ തുടരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകൻ നാരദൻ അവിടെ എത്തി.

തം ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ ദേവീ ബ്രഹ്മപുത്രം തപോധനമ് । വിദ്യുത്പ്രഭാമുവാചേദമാസനം ദീയതാമിതി । പാദ്യമാചമനീയം ച ക്ഷിപ്രമസ്മൈ പ്രദീയതാമ് ।। ൯൧.

അപ്രത്യക്ഷമായി ബ്രഹ്മപുത്രനായ തപസ്സുകാരനായ നാരദനെ കണ്ട ദേവി, വിദ്യുത്പ്രഭയോട് പറഞ്ഞു: 'ഒരു ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കൂ, കാലതാമസം കൂടാതെ കാലുകഴുകാനും ആചമനത്തിനും വെള്ളം കൊണ്ടുവരിക.'

ഏവമുക്താ തദാ ദേവ്യാ കന്യാ വിദ്യുപ്രഭാ ശുഭാ । ആസനം പാദ്യമര്ഘ്യം ച നാരദായ ന്യവേദയത് ।। ൯൧.

ദേവിയുടെ ആ നിർദ്ദേശം കേട്ട വിദ്യുത്പ്രഭ എന്ന ശുഭയുവതി, നാരദന് ഇരിപ്പിടവും കാലുകഴുകാനും അർഘ്യവും സമർപ്പിച്ചു.

തതഃ കൃതാസനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രണതം നാരദം മുനിമ് । ഉവാച വചനം ദേവീ ഹര്ഷേണ മഹതാഽന്വിതാ ।। ൯൧.

നാരദൻ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു വണങ്ങിയതും കണ്ട ദേവി, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവനോട്这样 പറഞ്ഞു.

സ്വാഗതം ഭോ മുനിശ്രേഷ്ഠ കസ്മാല്ലോകാദിഹാഗതഃ । കിം കാര്യം വദ തേ കൃത്യം മാ തേ കാലാത്യയോ ഭവേത് ।। ൯൧.

'സ്വാഗതം, മഹാമുനിവരേ! ഏത് കാരണത്താൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു? നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത് എന്താണെന്ന് പറയൂ, നിങ്ങളുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ ദേവ്യാ നാരദഃ പ്രാഹ ലോകവിത് । ബ്രഹ്മലോകാദിന്ദ്രലോകം തസ്മാദ് രൌദ്രമഥാചലമ് ।। ൯൧.

ദേവിയുടെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, ലോകങ്ങളെ അറിയുന്ന നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രലോകത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഭയങ്കരമായ പർവ്വതത്തിലേക്കും വന്നു.'

തതസ്ത്വാമിഹ ദേവേശി ദ്രഷ്ടുമഭ്യാഗതഃ ശുഭേ । ഏവമുക്ത്വാ മുനിഃ ശ്രീമാംസ്താം ദേവീമന്വവേക്ഷത ।। ൯൧.

'അതുകൊണ്ടാണ് ദേവതകളുടെ ദേവിയായ നീയെ കാണാൻ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്, ശുഭയുവതിയേ.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹാത്മാവായ മുനി ദേവിയെ നോക്കി.

ദൃഷ്ട്വാ മുഹൂര്തം ദേവേശി വിസ്മിതോ നാരദോഽഭവത് । അഹോ രൂപമഹോ കാന്തിരഹോ ധൈര്യമഹോ വയഃ ।। ൯൧.

ഒരു നിമിഷം ദേവിയെ നോക്കിയ നാരദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: 'അയ്യോ, എത്ര സൌന്ദര്യം! എത്ര പ്രകാശം! എത്ര ധൈര്യം! എത്ര യൗവനം!'

അഹോ നിഷ്കാമതാ ദേവ്യാ ഇതി ഖേദമുപായയൌ । ദേവഗന്ധര്വസിദ്ധാനാം യക്ഷകിന്നരരക്ഷസാമ് ।। ൯൧.

'അയ്യോ, ദേവിക്ക് എത്ര അകാംക്ഷയില്ലായ്മ!' എന്ന് ചിന്തിച്ച്, ദേവതകൾക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും സിദ്ധന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും കിന്നരന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും ഇടയിൽ അവനു മനസ്സിൽ അലമുറയുണ്ടായി.

ന രൂപമീദൃശം ക്വാപി സ്ത്രീഷ്വന്യാസു പ്രദൃശ്യതേ । ഏവം സംചിന്ത്യ മനസാ നാരദോ വിസ്മയാന്വിതഃ ।। ൯൧.

മറ്റു സ്ത്രീകളിൽ എവിടെയും ഇങ്ങനെയുള്ള സൌന്ദര്യം കാണാനാവില്ല. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച നാരദൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.

പ്രണമ്യ ദേവീം വരദാമുത്പപാത നഭസ്തലമ് । ഗതശ്ച ത്ത്വരയാ യുക്തഃ പുരീം ദൈത്യേന്ദ്രപാലിതാമ് ।। ൯൧.

വരദായിനിയായ ദേവിയെ വണങ്ങി, നാരദൻ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന്, അതിവേഗം ദൈത്യാധിപൻ ഭരിക്കുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

മഹിഷാഖ്യേന ഭൂതേശി സമുദ്രാന്തഃസ്ഥിതാം പുരീമ് । തത്രാസസാദ ഭഗവാനസുരം മഹിഷാകൃതിമ് ।। ൯൧.

ഭൂമിദേവിയേ, സമുദ്രത്തിന്റെ അതിരിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മഹിഷ എന്ന പേരുള്ള ആ നഗരത്തിൽ, ഭാഗ്യവാൻ നാരദൻ മഹിഷരൂപം ധരിച്ചിരുന്ന അസുരനെ കണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ ലബ്ധവരം വീരം ദേവസൈന്യാന്തകം മഹത് । സ തേന പൂജിതോ ഭക്ത്യാ തദാ ലോകചരോ മുനിഃ ।। ൯൧.

വരങ്ങൾ ലഭിച്ച, ദേവസൈന്യത്തെ നശിപ്പിച്ച മഹാവീരനെ കണ്ട നാരദൻ, ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ മുനി, അവന്റെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജ ഏറ്റു.

പ്രീതാത്മാ നാരദസ്തസ്മൈ ദേവ്യാ രൂപമനുത്തമമ് । ആചചക്ഷേ യഥാന്യായം യദ് ദൃഷ്ടം ദേവതാപുരേ ।। ൯൧.

ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, നാരദൻ ദൈവതാപുരത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ, ദേവിയുടെ അതുല്യമായ സൌന്ദര്യം ആസുരന് ശരിയായി വിവരിച്ചു.

നാരദ ഉവാച । അസുരേന്ദ്ര ശ്രൃണുഷ്വേകം കന്യാരത്നം സമാഹിതഃ । യേന ലബ്ധം തു ത്രൈലോക്യം വരദാനാച്ചരാചരമ് ।। ൯൧.

'അസുരാധിപാ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ചലനസ്ഥിരജന്തുക്കളെയും വരപ്രസാദത്തോടെ സ്വന്തമാക്കിയ കന്യാരത്നത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു.'

ബ്രഹ്മലോകാദഹം ദൈത്യ മന്ദരാദ്രിമുപാഗതഃ । തത്ര ദേവീപുരം ദൃഷ്ടം കുമാരീശതസങ്കുലമ് ।। ൯൧.

'ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മന്ദരപർവ്വതത്തിലേക്ക് വന്നു, ദൈവതാപുരത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് യുവതികളാൽ നിറഞ്ഞ ദേവിയുടെ നഗരം ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.'

തത്ര പ്രധാനാ യാ കന്യാ താപസീ വ്രതധാരിണീ । സാ ദേവദൈത്യയക്ഷാണാം മധ്യേ കാചിന്ന ദൃശ്യതേ ।। ൯൧.

അവിടെ പ്രധാനമായ ആ കന്യക, വ്രതനിഷ്ഠയായ ഒരു തപസ്വിനി, ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും യക്ഷന്മാരിലും ആരിലും കാണപ്പെടുന്നില്ല.

യാദൃശീ സാ ശുഭാ ദൈത്യ താദൃശ്യേകാണ്ഡമധ്യതഃ । ഭ്രമതാ താദൃശീ ദൃഷ്ട്വാ ന കദാചിന്മയാ സതീ ।। ൯൧.

ദൈവീകസൗന്ദര്യമുള്ള അവളെപ്പോലെയൊരു സ്ത്രീയെ, ദൈത്യ, ഈ ലോകമണ്ഡലത്തിലുടനീളം ഞാൻ എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല.

തസ്യാശ്ച ദേവഗന്ധര്വാ ഋഷയഃ സിദ്ധചാരണാഃ । ഉപാസാംചക്രിരേ സര്വേ യേഽപ്യന്യേ ദൈത്യനായകാഃ ।। ൯൧.

ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഋഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണമാർ, മറ്റു ദൈത്യനായകരും അവളെ ആരാധിച്ചു.

താം ദൃഷ്ട്വാ വരദാം ദേവീമഹം തൂര്ണമിഹാഗതഃ । അജിത്വാ ദേവഗന്ധര്വാന് ന താം ജയതി കശ്ചന ।। ൯൧.

ആ വരദായിനിയായ ദേവിയെ കണ്ടതോടെ ഞാൻ ഉടൻ ഇവിടെ എത്തി; ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും ജയിക്കാതെ ആരും അവളെ നേടാൻ കഴിയില്ല.

ഏവമുക്ത്വാ ക്ഷണം സ്ഥിത്വാ തമനുജ്ഞാപ്യ നാരദഃ । യഥാഗതം യയൌ ധീമാനന്തര്ധാനേന തത്ക്ഷണാത് ।। ൯൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഒരു നിമിഷം നിന്ന ശേഷം, നാരദൻ അനുമതി വാങ്ങി, വന്നപോലെ തന്നെ അതിവേഗം അദൃശ്യനായി പോയി.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഗതേ തു നാരദേ ദൈത്യശ്ചിന്തയാമാസ താം ശുഭാമ് । കഥിതാം നാരദമുഖാച്ഛ്രുത്വാ വിസ്മിതമാനസഃ ।। ൯൨.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: നാരദൻ പോയതിനു ശേഷം, നാരദന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ ശുഭയുള്ളവളെക്കുറിച്ച് കേട്ട ദൈത്യൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ ചിന്തിച്ചു.

താമേവ ചിന്തയന് ശര്മ ന ലേഭേ ദൈത്യസത്തമഃ । അലംശര്മാ മഹാമന്ത്രീ ആനിനായ മഹാബലഃ ।। ൯൨.

അവളെ മാത്രം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, മഹാബലശാലിയായ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠന് സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല; അലംശർമ എന്ന മഹാമന്ത്രിയെ അവൻ വിളിച്ചു.

തസ്യാഷ്ടൌ മന്ത്രിണഃ ശൂരാ നീതിമന്തോ ബഹുശ്രുതാഃ । പ്രഘസോ വിഘസശ്ചൈവ ശങ്കുകര്ണോ വിഭാവസുഃ । വിദ്യുന്മാലീ സുമാലീ ച പര്ജന്യഃ ക്രൂര ഏവ ച ।। ൯൨.

അവന്റെ എട്ട് മന്ത്രിമാർ ധീരരും ബുദ്ധിമാന്മാരും പണ്ഡിതന്മാരുമായിരുന്നു: പ്രഘസൻ, വിഘസൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, വിഭാവസു, വിദ്യുന്മാലി, സുമാലി, പർജന്യൻ, ക്രൂരൻ.

ഏതേ മന്ത്രിവരാസ്തസ്യ പ്രാധാന്യേന പ്രകീര്തിതാഃ । തേ ദാനവേന്ദ്രമാസീനമൂചുഃ കൃത്യം വിധീയതാമ് ।। ൯൨.

ഇവരാണ് അവന്റെ പ്രധാന മന്ത്രിമാർ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവർ ഇരുന്ന ദാനവാധിപനോട്, 'ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യപ്പെടട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ദാനവേന്ദ്രോ മഹാബലഃ । ഉവാച കന്യാലാഭാര്ഥം നാരദാവാപ്തനിശ്ചയഃ ।। ൯൨.

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, നാരദന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം തീരുമാനിച്ച മഹാബലശാലിയായ ദാനവാധിപൻ ആ കന്യകയെ നേടാൻ വേണ്ടിയുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു.