വരാഹപുരാണമ്

യാ സാഽഽദൌ വര്ദ്ധിതാ സൃഷ്ടിര്ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । തയാ തുല്യാം സ്തുതിം ചക്രേ തസ്യാ ദേവ്യാഃ പിതാമഹഃ ।। ൯൦.

അദൃശ്യജനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ആദിയിൽ വളർന്ന സൃഷ്ടി, അവളുടെ മഹത്വം പിതാമഹൻ അവളെ പ്രശംസിച്ചു.

ബ്രഹ്മോവാച । ജയസ്വ സത്യസംഭൂതേ ധ്രുവേ ദേവി വരാക്ഷരേ । സര്വഗേ സര്വജനനി സര്വഭൂതമഹേശ്വരി ।। ൯൦.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'സത്യത്തിൽ ജനിച്ചവളേ, സ്ഥിരമായ ദേവിയേ, ഉത്തമമായ അക്ഷരമായവളേ, സർവവ്യാപകയായവളേ, എല്ലാം ജനിപ്പിക്കുന്ന അമ്മേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ മഹാദേവിയേ, ജയിക്കണം.'

സര്വജ്ഞേ ത്വം വരാരോഹേ സര്വസിദ്ധിപ്രദായിനീ । സിദ്ധിബുദ്ധികരീ ദേവി പ്രസൂതിഃ പരമേശ്വരി ।। ൯൦.

സുന്ദരിയായവളേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്; എല്ലാ സിദ്ധികളെയും നൽകുന്നവളാണ്; ദേവിയേ, ബുദ്ധിയും സിദ്ധിയും നൽകുന്നവളാണ്; എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉത്ഭവമായ പരമേശ്വരിയായ ദേവിയേ.

ത്വം സ്വാഹാ ത്വം സ്വധാ ദേവി ത്വമുത്പത്തിര്വരാനനേ । ത്വമോങ്കാരസ്ഥിതാ ദേവി വേദോത്പത്തിസ്ത്വമേവ ച ।। ൯൦.

നീ സ്വാഹയും സ്വധയും ആണു, ദേവി. നീ സകലത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മനോഹരമുഖിയായേ. നീ ഓം എന്ന അക്ഷരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളും, വേദങ്ങൾക്കും ഉത്ഭവമായവളും ആണു.

ദേവാനാം ദാനവാനാം ച യക്ഷഗന്ധര്വരക്ഷസാമ് । പശൂനാം വീരുധാം ചാപി ത്വമുത്പത്തിര്വരാനനേ ।। ൯൦.

ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും, മൃഗങ്ങൾക്കും ചെടികൾക്കും നീ തന്നെയാണ് ഉത്ഭവം, മനോഹരമുഖിയായേ.

വിദ്യാ വിദ്യേശ്വരീ സിദ്ധാ പ്രസിദ്ധാ ത്വം സുരേശ്വരി । സര്വജ്ഞാ ത്വം വരാരോഹേ സര്വസിദ്ധിപ്രദായിനീ ।। ൯൦.

നീ ജ്ഞാനവും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉടമയും, സിദ്ധിയും പ്രശസ്തിയും, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയായേ. നീ എല്ലാം അറിയുന്നവളും, മനോഹരമായവളും, എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്നവളും ആണു.

സര്വഗാ ഗതസംദേഹാ സര്വശത്രുനിബര്ഹിണീ । സര്വവിദ്യേശ്വരീ ദേവീ നമസ്തേ സ്വസ്തികാരിണി ।। ൯൦.

നീ എല്ലിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവളും, സംശയമില്ലാത്തവളും, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവളും ആണു. നീ എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഉടമയായ ദേവിയാണു. ശുഭം നൽകുന്നവളേ, ഞാൻ നിനക്ക് നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഋതുസ്നാതാം സ്ത്രിയം ഗച്ഛേദ് യസ്ത്വാം സ്തുത്വാ വരാനനേ । തസ്യാവശ്യം ഭവേത് സൃഷ്ടിസ്ത്വത്പ്രസാദാത് പ്രജേശ്വരി । സ്വരൂപാ വിജയാ ഭദ്രാ സര്വശത്രുപ്രമോഹിനി ।। ൯൦.

ആർതവശുദ്ധയായ സ്ത്രീയെ, നിന്നെ സ്തുതിച്ച് സമീപിക്കുന്നവന്, ജനനശക്തി നിർബന്ധമായും ലഭിക്കും, ജനങ്ങളുടെ രാജ്ഞിയായേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ. അവൾ സ്വരൂപവതിയും വിജയിനിയും ഭദ്രയുമാകുകയും, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । യാ മന്ദരഗതാ ദേവീ തപസ്തപ്തും തു വൈഷ്ണവീ । രാജസീ പരമാ ശക്തിഃ കൌമാരവ്രതധാരിണീ ।। ൯൧.

ശ്രീ വരാഹൻ പറഞ്ഞു: മന്ദരപർവതത്തിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്ത ദേവി, പരമമായ രാജശക്തിയും, കൗമാരവ്രതം അനുസരിച്ചവളുമാണ്.

സൈകാകിനീ തപസ്തേപേ വിശാലായാം തു ശോഭനേ । തസ്യാസ്തപന്ത്യാഃ കാലേന മഹതാ ക്ഷുഭിതം മനഃ ।। ൯൧.

അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായി വിശാലയിലിരുന്നു തപസ്സ് ചെയ്തു, മനോഹരിയായേ. ആ ദേവി ദീർഘകാലം തപസിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സ് അതിയായി കലങ്ങിപ്പോയി.

തസ്മാത് ക്ഷോഭാത് സമുത്തസ്ഥുഃ കുമാര്യഃ സൌമ്യലോചനാഃ । നീലകുഞ്ചിതകേശാന്താ ബിമ്ബോഷ്ഠായതലോചനാഃ । നിതമ്ബരശനോദ്ദാമാ നൂപുരാഢ്യാഃ സുവര്ചസഃ ।। ൯൧.

ആ കലക്കത്തിൽ നിന്ന്, സുന്ദരമായ കണ്ണുകളുള്ള, കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയുള്ള, പുഷ്ടമായ അധരങ്ങളുമായി, വിശാലമായ കണ്ണുകളോടെ, മനോഹര വസ്ത്രങ്ങളും കെട്ടികളും, മണിമണികൾ നിറഞ്ഞ കാൽക്കലുകളും, ഭംഗിയോടെ, കന്യാകമാരികൾ ഉദിച്ചുവന്നു.

ഏവംവിധാഃ സ്ത്രിയോ ദേവ്യാ ക്ഷോഭിതേ മനസി ദ്രുതമ് । ഉത്തസ്ഥുഃ ശതസാഹസ്ത്രാഃ കോടിശോ വിവിധാനനാഃ ।। ൯൧.

അങ്ങനെ ദേവിയുടെ മനസ്സ് കലങ്ങിയപ്പോൾ, അനേകം രൂപങ്ങളോടെ, ലക്ഷക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് കന്യാകമാരികൾ ഉടനടി ഉദിച്ചുവന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ കുമാര്യഃ സാ ദേവീ തസ്മിന്നേവ ഗിരൌ ശുഭാ । തപസാ നിര്മമേ ദേവീ പുരം ഹര്മ്യശതാകുലമ് ।। ൯൧.

ആ കന്യാകമാരികളെ ആ പർവതത്തിൽ കണ്ട ദേവി, തപസിന്റെ ശക്തിയാൽ, നൂറുകണക്കിന് ഭവനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു.

വിശാലരഥ്യം സൌവര്ണപ്രാസാദൈരുപശോഭിതമ് । അന്തര്ജലാനി വേശ്മാനി മണിസോപാനവന്തി ച । രത്നജാലഗവാക്ഷാണി ആസന്നോപവനാനി ച ।। ൯൧.

വിശാലമായ തെരുവുകളും പൊന്നുകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച കൊട്ടാരങ്ങളും, അകത്തുള്ള കുളങ്ങളുമുള്ള വീടുകളും, രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച പടികളും, മുത്തുകലാൽ അലങ്കരിച്ച ജാലകങ്ങളും, സമീപമുള്ള തോട്ടങ്ങളും ആ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അസംഖ്യാതാനി ഹര്മ്യാണി തഥാ കന്യാ ധരാധരേ । പ്രാധാന്യേന പ്രവക്ഷ്യാമി കന്യാനാമാനി ശോഭനേ ।। ൯൧.

അസംഖ്യമായ ഭവനങ്ങളും കന്യാകമാരികളും ആ പർവതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനോഹരിയായേ, പ്രധാനപ്പെട്ട കന്യാകമാരികളുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം.

വിദ്യുത്പ്രഭാ ചന്ദ്രകാന്തിഃ സൂര്യകാന്തിസ്തഥാഽപരാ । ഗമ്ഭീരാ ചാരുകേശീ ച സുജാതാ മുഞ്ജകേശിനീ ।। ൯൧.

വിദ്യുത്പ്രഭ, ചന്ദ്രകാന്തി, സൂര്യകാന്തി, ഗംഭീര, ചാരുകേശി, സുജാത, മുന്ജകേശിനി എന്നിവരാണ്.

ഘൃതാചീ ചോര്വശീ ചാന്യാ ശശിനീ ശീലമണ്ഡിതാ । ചാരുകന്യാ വിശാലാക്ഷീ ധന്യാ പീനപയോധരാ ।। ൯൧.

ഘൃതാചി, ഉർവശി, ശശിനി എന്ന സദ്ഗുണസമ്പന്ന, ചാരുകന്യ, വിശാലാക്ഷി, ധന്യ, പീനപയോധര എന്നവളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചന്ദ്രപ്രഭാ ഗിരിസുതാ തഥാ സൂര്യപ്രഭാഽമൃതാ । സ്വയംപ്രഭാ ചാരുമുഖീ ശിവദൂതീ വിഭാവരീ ।। ൯൧.

ചന്ദ്രപ്രഭ, ഗിരിസുത, സൂര്യപ്രഭ, അമൃത, സ്വയംപ്രഭ, ചാരുമുഖി, ശിവദൂതി, വിഭാവരി എന്നിവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജയാ ച വിജയാ ചൈവ ജയന്തീ ചാപരാജിതാ । ഏതാശ്ചാന്യാശ്ച ശതശഃ കന്യാസ്തസ്മിന് പുരോത്തമേ ।। ൯൧.

ജയ, വിജയ, ജയന്തി, അപരാജിത എന്നിങ്ങനെ നൂറുകണക്കിന് കന്യാകമാരികളും ആ ഉത്തമ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദേവ്യാ അനുചരാഃ സര്വാഃ പാശാങ്കുശധരാഃ ശുഭാഃ । താഭിഃ പരിവൃതാ ദേവീ സിംഹാസനഗതാ ശുഭാ ।। ൯൧.

അവരൊക്കെയും ദേവിയുടെ അനുചരികളായിരുന്നു, പാശവും അങ്കുശവും കൈവശമുള്ളവരും, ശുഭമായവരുമായിരുന്നു. അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ദേവി സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.

സുസിതൈശ്ചാമരൈഃ സ്ത്രീഭിര്വീജ്യമാനാ വിലാസിനീ । കൌമാരം വ്രതമാസ്ഥായ തപഃ കര്തും സമുദ്യതാ ।। ൯൧.

ശുദ്ധമായ ചാമരികളാൽ സ്ത്രീകൾ അവളെ വീശി ശീതളമാക്കുമ്പോൾ, പ്രകാശമുള്ള ദേവി കൗമാരവ്രതം സ്വീകരിച്ച് തപസ്സ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.

യൌവനസ്ഥാ മഹാഭാഗാ പീനവൃത്തപയോധരാ । ചമ്പകാശോകപുന്നാഗനാഗകേസരദാമഭിഃ ।। ൯൧.

യൗവനത്തിലെ മഹാഭാഗ്യവതിയായ അവൾ, പുഷ്ടിയും വൃത്തിയുമുള്ള കുരുക്കളോടെ, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗം, നാഗപൂവ് എന്നിവയുടെ മാലകൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സര്വാങ്ഗേഷ്വര്ചിതാ ദേവീ ഋഷിദേവനമസ്കൃതാ । പൂജ്യമാനാ വരസ്ത്രീഭിഃ കുമാരീഭിഃ സമന്തതഃ ।। ൯൧.

അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും പൂജിക്കപ്പെട്ട ദേവിയെ, ഋഷികളും ദേവതകളും ആദരിക്കുകയും, ഉത്തമസ്ത്രികളും യുവതികളും ചുറ്റും നിന്ന് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു.

സര്വാങ്ഗഭോഗിനീ ദേവീ യാവദാസ്തേ തപോഽന്വിതാ । താവദാഗതവാംസ്തത്ര നാരദോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ ।। ൯൧.

എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, തപസ്സിൽ ലീനയായ ദേവി അവിടെ തുടരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകൻ നാരദൻ അവിടെ എത്തി.

തം ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ ദേവീ ബ്രഹ്മപുത്രം തപോധനമ് । വിദ്യുത്പ്രഭാമുവാചേദമാസനം ദീയതാമിതി । പാദ്യമാചമനീയം ച ക്ഷിപ്രമസ്മൈ പ്രദീയതാമ് ।। ൯൧.

അപ്രത്യക്ഷമായി ബ്രഹ്മപുത്രനായ തപസ്സുകാരനായ നാരദനെ കണ്ട ദേവി, വിദ്യുത്പ്രഭയോട് പറഞ്ഞു: 'ഒരു ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കൂ, കാലതാമസം കൂടാതെ കാലുകഴുകാനും ആചമനത്തിനും വെള്ളം കൊണ്ടുവരിക.'

ഏവമുക്താ തദാ ദേവ്യാ കന്യാ വിദ്യുപ്രഭാ ശുഭാ । ആസനം പാദ്യമര്ഘ്യം ച നാരദായ ന്യവേദയത് ।। ൯൧.

ദേവിയുടെ ആ നിർദ്ദേശം കേട്ട വിദ്യുത്പ്രഭ എന്ന ശുഭയുവതി, നാരദന് ഇരിപ്പിടവും കാലുകഴുകാനും അർഘ്യവും സമർപ്പിച്ചു.

തതഃ കൃതാസനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രണതം നാരദം മുനിമ് । ഉവാച വചനം ദേവീ ഹര്ഷേണ മഹതാഽന്വിതാ ।। ൯൧.

നാരദൻ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു വണങ്ങിയതും കണ്ട ദേവി, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവനോട്这样 പറഞ്ഞു.

സ്വാഗതം ഭോ മുനിശ്രേഷ്ഠ കസ്മാല്ലോകാദിഹാഗതഃ । കിം കാര്യം വദ തേ കൃത്യം മാ തേ കാലാത്യയോ ഭവേത് ।। ൯൧.

'സ്വാഗതം, മഹാമുനിവരേ! ഏത് കാരണത്താൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു? നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത് എന്താണെന്ന് പറയൂ, നിങ്ങളുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ ദേവ്യാ നാരദഃ പ്രാഹ ലോകവിത് । ബ്രഹ്മലോകാദിന്ദ്രലോകം തസ്മാദ് രൌദ്രമഥാചലമ് ।। ൯൧.

ദേവിയുടെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, ലോകങ്ങളെ അറിയുന്ന നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രലോകത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഭയങ്കരമായ പർവ്വതത്തിലേക്കും വന്നു.'