വരാഹപുരാണമ്

യാവദാസ്തേ സ്വയം ദേവ്യാ ക്രീഡന് ദേവവരഃ സ്വയമ് । താവദ് ബ്രഹ്മാ സ്വയം ദേവൈരുപായാത് സഹ സത്വരഃ ।। ൮൯.

ദേവൻ ദേവിയോടൊപ്പം കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തിയത്.

തമാഗതമഥോ ദൃഷ്ട്വാ പൂജയിത്വാ വിധാനതഃ । ഉവാച പരമോ ദേവോ രുദ്രോ ബ്രഹ്മാണമവ്യമ് ।। ൮൯.

അവനെ വന്നതുകണ്ട്, യഥാവിധി പൂജിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, പരമദേവനായ രുദ്രൻ അക്ഷരനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.

കിമാഗമനകൃത്യം തേ ബ്രഹ്മന് ബ്രൂഹി മമാചിരമ് । കിം ച ദേവാസ്ത്വരായുക്താ ആഗതാ മമ സന്നിധൌ ।। ൮൯.

എന്തിനാണ് നീ വന്നതെന്ന് വേഗത്തിൽ പറയൂ ബ്രഹ്മാവേ. ദേവന്മാർക്ക് എന്താണ് ഈ അത്യാവശ്യത്തിൽ എന്റെ സന്നിധിയിൽ വരാനുള്ള കാര്യം?

ബ്രഹ്മോവാച । അസ്ത്യന്ധകോ മഹാദൈത്യസ്തേന സര്വേ ദിവൌകസഃ । അര്ദിതാ മത്സമീപം തു ബുദ്ധ്വാ മാം ശരണൈഷിണഃ ।। ൮൯.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: അന്ധക എന്ന മഹാദാനവൻ ഉണ്ട്. അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും പീഡിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതറിഞ്ഞ് അവർ എന്റെ അടുക്കൽ രക്ഷയ്ക്കായി എത്തിയതാണ്.

തതശ്ചൈതേ മയാ സര്വേ പ്രോക്താ ദേവാ ഭവം പ്രതി । ഗച്ഛാമ ഇതി ദേവേശ തതസ്ത്വേതേ സമാഗതാഃ ।। ൮൯.

അതിനാൽ ഞാൻ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു: 'ദേവേശാ, നമുക്ക് നിന്റെ അടുക്കൽ പോകാം' എന്ന്. അതിനാലാണ് ഇവർ എല്ലാവരും ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഏവമുക്ത്വാ സ്വയം ബ്രഹ്മാ വീക്ഷാം ചക്രേ പിനാകിനമ് । നാരായണം ച മനസാ സസ്മാര പരമേശ്വരമ് । തതോ നാരായണോ ദേവോ ദ്വാഭ്യാം മധ്യേ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൮൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ബ്രഹ്മാവ് പിനാകധാരിയെ നോക്കി, മനസ്സിൽ പരമേശ്വരനായ നാരായണനെ സ്മരിച്ചു. ഉടനെ ദൈവമായ നാരായണൻ ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.

തതസ്ത്വേകീഗതാസ്തേ തു ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ । പരസ്പരം സൂക്ഷ്മദൃഷ്ട്യാ വീക്ഷാം ചക്രുര്മുദായുതാഃ ।। ൮൯.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിവർ ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന്, പരസ്പരം ആനന്ദപൂർവ്വം സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി.

തതസ്തേഷാം ത്രിധാ ദൃഷ്ടിര്ഭൂത്വൈകാ സമജായത । തസ്യാം ദൃഷ്ട്യാം സമുത്പന്നാ കുമാരീ ദിവ്യരൂപിണീ ।। ൮൯.

അവരുടെ കാഴ്ച മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി മാറി, അതിൽ നിന്നൊരു ദർശനം ഉദിച്ചുവന്നു. ആ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യസൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു യുവതി ജനിച്ചു.

നീലോത്പലദലശ്യാമാ നീലകുഞ്ചിതമൂര്ദ്ധജാ । സുനാസാ സുലലാടാന്താ സുവക്ത്രാ സുപ്രതിഷ്ഠിതാ ।। ൮൯.

ആ യുവതി നീലനീർപ്പൂവിന്റെ ഇലപോലെയുള്ള കറുത്ത നിറം, നീലയും ചുരുണ്ടതുമായ മുടി, മനോഹരമായ മൂക്ക്, മനോഹരമായ നെറ്റി, ആകർഷകമായ മുഖം, നല്ല ശരീരഘടന — ഇങ്ങനെ സുന്ദരിയായിരുന്നു.

ത്വഷ്ട്രാ യദഗ്നിജിഹ്വം തു ലക്ഷണം പരിഭാഷിതമ് । തത്സര്വമേകതഃ സംസ്ഥം കന്യായാം സംപ്രദൃശ്യതേ ।। ൮൯.

ത്വഷ്ടാവ് അഗ്നിയുടെ നാവിൽ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും ആ യുവതിയിൽ ഒന്നിച്ചു കാണാമായിരുന്നു.

അഥ താം ദൃശ്യ കന്യാം തു ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ । ഊചുഃ കാഽസി ശുഭേ ബ്രൂഹി കിം വാ കാര്യം വിപശ്ചിതമ് ।। ൮൯.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ആ യുവതിയെ കണ്ടു ചോദിച്ചു: 'ആരാണീ ശുഭയുള്ളവളേ? ഞങ്ങളോടു പറയൂ, നിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?'

ത്രിവര്ണാ ച കുമാരീ സാ കൃഷ്ണശുക്ലാ ച പീതികാ । ഉവാച ഭവതാം ദൃഷ്ടേര്യോഗാജ്ജാതാഽസ്മി സത്തമാഃ । കിം മാം ന വേത്ഥ സുശ്രോണീം സ്വശക്തിം പരമേശ്വരീമ് ।। ൮൯.

ആ യുവതി കറുപ്പ്, വെള്ള, മഞ്ഞ — ഈ മൂന്ന് നിറങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടിയുടെ ഐക്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്, മഹാന്മാരേ. നിങ്ങൾക്ക് മനോഹരമായ കമരംകൂടിയ എനിക്ക്, നിങ്ങളുടെ പരമശക്തിയെ, അറിയാമോ ഇല്ലയോ?'

തതോ ബ്രഹ്മാദയസ്തേ ച തസ്യാസ്തുഷ്ടാ വരം ദദുഃ । നാമ്നാഽസി ത്രികലാ ദേവീ പാഹി വിശ്വം ച സര്വദാ ।। ൮൯.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും സന്തോഷത്തോടെ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു: 'നീ ഇനി മൂന്നുകാലങ്ങളുടെയും ദേവിയായിരിക്കും. എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം.'

അപരാണ്യപി നാമാനി ഭവിഷ്യന്തി തവാനഘേ । ഗുണോത്ഥാനി മഹാഭാഗേ സര്വസിദ്ധികരാണി ച ।। ൮൯.

പാപമില്ലാത്തവളേ, നിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന മറ്റു പേരുകളും നിനക്ക് ഉണ്ടാകും, മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ. അവയൊക്കെയും സിദ്ധി നൽകുന്നവയായിരിക്കും.

അന്യച്ച കാരണം ദേവി ത്രിവര്ണാഽസി വരാനനേ । മൂര്തിത്രയം ത്രിഭിര്വര്ണൈഃ കുരു ദേവി സ്വകം ദ്രുതമ് ।। ൮൯.

ദേവതേ, മനോഹരമുഖിയേ, നീ മൂന്ന് നിറങ്ങളിലാണെന്നതിന് മറ്റൊരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്. നിന്റെ മൂന്ന് രൂപങ്ങളും മൂന്ന് നിറങ്ങളും കൊണ്ട് ഉടൻ തന്നെ നിന്റെ ത്രിമൂർത്തിരൂപം പ്രകടിപ്പിക്കണം.

ഏവമുക്താ തദാ ദേവൈരകരോത് ത്രിവിധാം തനുമ് । സിതാം രക്താം തഥാ കൃഷ്ണാം ത്രിമൂര്തിത്വം ജഗാമ ഹ ।। ൮൯.

ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ വെളുപ്പ്, ചുവപ്പ്, കറുപ്പ് — ഈ മൂന്ന് നിറങ്ങളിലായുള്ള മൂന്ന് രൂപങ്ങൾ എടുത്തു, ത്രിമൂർത്തിയായി.

യാ സാ ബ്രാഹ്മീ ശുഭാ മൂര്ത്തിസ്തയാ സൃജതി വൈ പ്രജാഃ । സൌമ്യരൂപേണ സുശ്രോണീ ബ്രഹ്മസൃഷ്ട്യാ വിധാനതഃ ।। ൮൯.

ബ്രാഹ്മീ എന്ന ആ ശുഭരൂപം സൃഷ്ടിയെ നടത്തുന്നു; സുന്ദരമായ കമരം, സൌമ്യമായ രൂപം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.

യാ സാ രക്തേന വര്ണേന സുരൂപാ തനുമധ്യമാ । ശങ്ഖചക്രധരാ ദേവീ വൈഷ്ണവീ സാ കലാ സ്മൃതാ । സാ പാതി സകലം വിശ്വം വിഷ്ണുമായേതി കീര്ത്ത്യതേ ।। ൮൯.

ചുവപ്പുനിറം, സുന്ദരവും സ്ലിംവുമായ ശരീരം, ശംഖും ചക്രവും കൈവശമുള്ള ദേവത — ഇവൾ വൈഷ്ണവീ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവൾ സർവ്വലോകത്തെയും രക്ഷിക്കുന്നു; വിഷ്ണുമായയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

യാ സാ കൃഷ്ണേന വര്ണേന രൌദ്രീ മൂര്ത്തിസ്ത്രിശൂലിനീ । ദംഷ്ട്രാകരാലിനീ ദേവീ സാ സംഹരതി വൈ ജഗത് ।। ൮൯.

കറുപ്പുനിറം, വലിയ കണ്ണുകൾ, ഭയാനകമായ രൂപം, ത്രിശൂലം കൈയിൽ, കുരുതിയുള്ള പല്ലുകൾ — ഇവയുള്ള ദേവി രൗദ്രിയാണ്; അവൾ ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

യാ സൃഷ്ടിര്ബ്രഹ്മണോ ദേവീ ശ്വേതവര്ണാ വിഭാവരീ । സാ കുമാരീ മഹാഭാഗാ വിപുലാബ്ജദലേക്ഷണാ । സദ്യോ ബ്രഹ്മാണമാമന്ത്ര്യ തത്രൈവാന്തരധീയത ।। ൮൯.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിയായ വെള്ളനിറമുള്ള ദേവി, പ്രകാശമുള്ളവളും വലിയ താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളുള്ള മഹാഭാഗ്യവതിയും, ഉടൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരിച്ച് അവിടെ തന്നെ അദൃശ്യയായി.

സാഽന്തര്ഹിതാ യയൌ ദേവീ വരദാ ശ്വേതപര്വതമ് । തപസ്തപ്തും മഹത് തീവ്രം സര്വഗത്വമഭീപ്സതീ ।। ൮൯.

അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന ദേവി അദൃശ്യയായി വെള്ളപർവതത്തിലേക്ക് പോയി, സർവ്വവ്യാപിനിയാകാൻ ശക്തമായ തപസ്സു ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

യാ വൈഷ്ണവീ കുമാരീ തു സാപ്യനുജ്ഞായ കേശവമ് । മന്ദരാദ്രിം യയൌ തപ്തും തപഃ പരമദുശ്ചരമ് ।। ൮൯.

വൈഷ്ണവീയായ യുവതി, കേശവന്റെ അനുമതി വാങ്ങി, മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പോയി അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്യാൻ.

യാ സാ കൃഷ്ണാ വിശാലാക്ഷീ രൌദ്രീ ദംഷ്ട്രാകരാലിനീ । സാ നീലപര്വതവരം തപശ്ചര്തും യയൌ ശുഭാ ।। ൮൯.

കറുപ്പും വലിയ കണ്ണുകളും ഉള്ള ഭയാനകമായ ദേവി, കുരുതിയുള്ള പല്ലുകളുള്ള രൗദ്രി, ശുഭമായ തപസ്സു ചെയ്യാൻ നീലപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

അഥ കാലേന മഹതാ പ്രജാഃ സ്ത്രഷ്ടും പ്രജാപതിഃ । ആരബ്ധവാന് തദാ തസ്യ വവൃധേ സൃജതോ ബലമ് ।। ൮൯.

അതിനുശേഷം ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, പ്രജാപതി സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശക്തി വർദ്ധിച്ചു.

യദാ ന വവൃധേ തസ്യ ബ്രഹ്മണോ മാനസീ പ്രജാ । തദാ ദധ്യൌ കിമേതന്മേ ന തഥാ വര്ദ്ധതേ പ്രജാ ।। ൮൯.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി വളരാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, 'എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ വളരുന്നില്ല?' എന്നോരാശങ്ക അവനുണ്ടായി.

തതോ ബ്രഹ്മാ ഹൃദാ ദധ്യൌ യോഗാഭ്യാസേന സുവ്രതേ । ചിന്തയന് ബുബുധേ ദേവസ്താം കന്യാം ശ്വേതപര്വതേ । തപശ്ചരന്തീം സുമഹത് തപസാ ദഗ്ധകില്ബിഷാമ് ।। ൮൯.

അപ്പോൾ, സദ്ഗുണമുള്ളവളേ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ യോഗാഭ്യാസം കൊണ്ട് ആലോചിച്ചു. ആ ദേവൻ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ശ്വേതപർവതത്തിൽ വലിയ തപസ്സു ചെയ്തുകൊണ്ട്, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ ദഹിച്ച ഒരു കന്യകയെ കണ്ടു.

തതോ ബ്രഹ്മാ യയൌ തത്ര യത്ര സാ കമലേക്ഷണാ । തപശ്ചരതി താം ദൃഷ്ട്വാ വാക്യമേതദുവാച ഹ ।। ൮൯.

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് ആ കമലനയനിയായ കന്യക തപസ്സിൽ ലീനയായി ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അവളെ കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് അവളോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മോവാച । കിം തപഃ ക്രിയതേ ഭദ്രേ കാര്യമാവേക്ഷ്യ ശോഭതേ । തുഷ്ടോഽസ്മി തേ വിശാലാക്ഷി വരം കിം തേ ദദാമ്യഹമ് ।। ൮൯.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'സൗമ്യയേ, നീ ചെയ്യുന്നത് എന്ത് തപസ്സാണ്? ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതാണ്. വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണ്; നീ എങ്ങനെയുള്ള വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു?'

സൃഷ്ടിരുവാച । ഭഗവന്നേകദേശസ്ഥാ നോത്സഹേ സ്ഥാതുമഞ്ജസാ । അതോഽര്ഥം ത്വാം വരം യാചേ സര്വഗത്വമഭീപ്സതീ ।। ൮൯.

സൃഷ്ടി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവനേ, ഒരിടത്ത് മാത്രം നിന്നുകൊണ്ടു എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, എവിടെയും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധം സർവവ്യാപകത എന്ന വരം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു.'