വരാഹപുരാണമ്

വിശ്വമൂര്തിം മഹാമൂര്തിം വിദ്യാമൂര്തിം ത്രിമൂര്തികമ് । കവചം സര്വദേവാനാം നമസ്യേ വാരിജേക്ഷണമ് ।। ൬.

വിശ്വരൂപനും മഹാരൂപനും ജ്ഞാനരൂപനും മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനും എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും കാവലാളായ പദ്മനയനനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

സഹസ്ത്രശീര്ഷിണം ദേവം സഹസ്ത്രാക്ഷം മഹാഭുജമ് । ജഗത്സംവ്യാപ്യ തിഷ്ഠന്തം നമസ്യേ പരമേശ്വരമ് ।। ൬.

ആയിരം തലയും ആയിരം കണ്ണുകളും മഹാബാഹുവും ഉള്ള ദൈവത്തെ, സകല ലോകത്തും വ്യാപിച്ചു നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ശരണ്യം ശരണം ദേവം വിഷ്ണും ജിഷ്ണും സനാതനമ് । നീലമേഘപ്രതീകാശം നമസ്യേ ചക്രപാണിനമ് ।। ൬.

ശരണ്യനും ശരണം തന്നവനും ദേവനായ വിഷ്ണുവും ജയശാലിയും ശാശ്വതനുമായവനും, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള രൂപവും ചക്രം കൈവശമുള്ളവനുമായവനെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ശുദ്ധം സര്വഗതം നിത്യം വ്യോമരൂപം സനാതനമ് । ഭാവാഭാവവിനിര്മുക്തം മസ്യേ സര്വഗം ഹരിമ് ।। ൬.

ശുദ്ധനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും ശാശ്വതനുമായവനും ആകാശരൂപനുമായവനും ഭാവവും അഭാവവും അതിജീവിച്ചവനും ഹരിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

നാന്യത് കിംചിത് പ്രപശ്യാമി വ്യതിരിക്തം ത്വയാഽച്യുത । ത്വന്മയം ച പ്രപശ്യാമി സര്വമേതച്ചരാചരമ് ।। ൬.

അച്യുതാ, നിന്നെ ഒഴികെ വേറൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; ഈ സകല ചലനസ്ഥിരങ്ങളിലുമെല്ലാം നിന്നെ തന്നെയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

ഏവം തു വദതസ്തസ്യ മൂര്ത്തിമാന് പുരുഷഃ കില । നിര്ഗത്യ ദേഹാന്നീലാഭോ ഘനചണ്ഡോ ഭയംകരഃ ।। ൬.

അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു രൂപമുള്ള പുരുഷൻ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; കറുത്ത മേഘംപോലെ ഇരുണ്ടവനും ഉഗ്രനും ഭയാനകനും ആയിരുന്നു.

രക്താക്ഷോ ഹ്രസ്വകായസ്തു ദഗ്ധസ്ഥൂണാസമപ്രഭഃ । ഉവാച പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ കിം കരോമി നരാധിപ ।। ൬.

ചുവന്ന കണ്ണുകളും ചെറുതായ ശരീരവും ചുട്ടുനശിച്ച തൂണിനോടു സമാനമായ പ്രകാശവും ഉള്ളവൻ, കൈകൾകൂടിച്ചേർത്ത് നിന്നു: 'രാജാവേ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു പറയൂ' എന്നു ചോദിച്ചു.

രാജോവാച । കോഽസി കിം കാര്യമിഹ തേ കസ്മാദാഗതവാനസി । ഏതന്മേ കഥയ വ്യാധ ഏതദിച്ഛാമി വേദിതുമ് ।। ൬.

രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവിടെ നിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? നീ എന്തുകൊണ്ട് വന്നത്? ഇതെല്ലാം എനിക്ക് പറയൂ, വ്യാധാ, ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

വ്യാധ ഉവാച । പൂര്വം കലിയുഗേ രാജന് രാജാ ത്വം ദക്ഷിണാപഥേ । പൂര്ണധര്മോദ്ഭവഃ ശ്രീമാഞ്ജനസ്ഥാനേ വിചക്ഷണഃ ।। ൬.

വ്യാധൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, മുമ്പ് കലിയുഗത്തിൽ, നീ ദക്ഷിണഭാഗത്ത് ജനിച്ച, പൂർണ്ണധർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള, മഹത്വവും ജ്ഞാനവും ഉള്ള, ജനസ്ഥാനത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഒരു രാജാവായിരുന്നു.'

സ കദാചിദ് ഭവാന് വീര തുരഗൈഃ പരിവാരിതഃ । അരണ്യമാഗതോ ഹന്തും ശ്വാപദാനി വിശേഷതഃ ।। ൬.

ഒരു ദിവസം, വീരനായ ഭവാൻ കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വനത്തിലേക്ക് കയറി, പ്രത്യേകിച്ച് കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ പോയി.

തത്ര ത്വയാഽന്യകാമേന മൃഗവേഷധരോ മുനിഃ । ദണ്ഡയുഗ്മേന ദൂരേ തു പാതിതോ ധരണീതലേ ।। ൬.

അവിടെ, മറ്റൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ടു നീ, മൃഗവേഷം ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനിയെ ദൂരം നിന്ന് ദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ച് അടിച്ചു, അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.

സദ്യോ മൃതശ്ച വിപ്രേന്ദ്രസ്ത്വം ച രാജന് മുദാ യുതഃ । ഹരിണോഽയം ഹത ഇതി യാവത് പശ്യസി പാര്ഥിവ । താവന്മൃഗവപുര്വിപ്രോ മൃതഃ പ്രസ്ത്രവണേ ഗിരൌ ।। ൬.

ബ്രാഹ്മണൻ മരിച്ച ഉടനെ, രാജാവേ, നീ സന്തോഷത്തോടെ, 'ഹരി ഈ മൃഗത്തെ കൊന്നു' എന്ന് കരുതി, അതിനെ മൃഗം എന്നപോലെ നോക്കി നിന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ ത്വം മഹാരാജ ക്ഷുഭിതേന്ദ്രിയമാനസഃ । ഗൃഹം ഗതസ്തതോഽന്യസ്യ കസ്യചിത് കഥിതം ത്വയാ ।। ൬.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും കലങ്ങിയതോടെ നീ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, മറ്റൊരാളോട് ഈ സംഭവം പറഞ്ഞു.

തതഃ കതിപയാഹസ്യ ത്വയാ രാത്രൌ നരേശ്വര । ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാദ്ഭീതചിതേനൈതദ് വിചിന്തിതമ് । കൃത്യം കരോമി ശാന്ത്യര്ഥം മുച്യതേ യേന പാതകാത് ।। ൬.

അതിനുശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, രാജാവേ, ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ ഭീതിയോടെ നീ രാത്രിയിൽ ചിന്തിച്ചു: 'എന്ത് ചെയ്യണം, എങ്ങനെ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാം?'

തതസ്ത്വയാ മഹാരാജ സകൃന്നാരായണം പ്രഭുമ് । സംചിന്ത്യ ദ്വാദശീ ശുദ്ധാ ത്വയാ രാജന്നുപോഷിതാ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, നീ ഒരിക്കൽ നാരായണനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, ശുദ്ധമായ ദ്വാദശി ദിവസം ഉപവാസം പാലിച്ചു.

നാരായണോ മേ സുപ്രീത ഇതി പ്രോക്ത്വാ ശുഭേഽഹനി । ഗൌര്ദത്താ വിധിനാ സദ്യോ മൃതോഽസ്യുദരശൂലതഃ ।। ൬.

ഒരു ശുഭദിനത്തിൽ, 'നാരായണൻ എനിക്ക് വളരെ പ്രസന്നനാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ്, നീ വിധിപ്രകാരം ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്തു; എന്നാൽ മരിച്ചവൻ ഉടനെ വയറുവേദന അനുഭവിച്ചു.

അഭുക്തോ ദ്വാദശീധര്മേ യത് തത്രാപി ച കാരണമ് । കഥയാമി ഭവത്പത്നീ നാമ്നാ നാരായണീ ശുഭാ ।। ൬.

ദ്വാദശി വ്രതം പൂർണ്ണമായി പാലിക്കാതിരുന്നതിന് കാരണം ഞാൻ പറയാം: നിന്റെ ധർമ്മപത്നിയായ നാരായണി എന്നവൾ തന്നെയാണ് അതിന് കാരണം.

സാ കണ്ഠഗേന പ്രാണേന വ്യാഹൃതാ തേന തേ ഗതിഃ । കല്പമേകം മഹാരാജ ജാതാ വിഷ്ണുപുരേ തവ ।। ൬.

അവൾ ശ്വാസം തടസ്സപ്പെട്ട് വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചതിനാൽ, മഹാരാജാവേ, ഒരു കല്പകാലം നീ വിഷ്ണുപുരിയിൽ ജനിക്കേണ്ടി വന്നു.

അഹം ച തവ ദേഹസ്ഥഃ സര്വം ജാനാമി ചാക്ഷയമ് । ബ്രഹ്മഗ്രഹോ മഹാഘോരഃ പീഡയാമീതി മേ മതിഃ ।। ൬.

ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാം അറിയുന്നു; ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭയാനകമായ പീഡനമാണ് എന്നെ അലട്ടിയത് എന്ന് ഞാൻ കരുതി.

താവദ്വിഷ്ണോസ്തു പുരുഷൈഃ കിങ്കരൈര്മുസലൈരഹമ് । പ്രഹതഃ സംക്ഷയം യാതസ്തതസ്തേ രോമകൂപതഃ । സ്വര്ഗസ്ഥസ്യാപി രാജേന്ദ്ര സ്ഥിതോഽഹം സ്വേന തേജസാ ।। ൬.

അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ സേവകർ മുസലങ്ങളാൽ എന്നെ അടിച്ചു നശിപ്പിച്ചു; രാജേന്ദ്രാ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോലും നീയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ രോമകൂപങ്ങളിൽ തന്നെ എന്റെ ശക്തിയാൽ നിലനിന്നു.

തതോഽഹഃകല്പനിര്വൃത്തേ രാത്രികല്പേ ച സത്തമ । ഇദാനീമാദിസൃഷ്ടൌ തു കൃതേ നൃപതിസത്തമ ।। ൬.

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാദിവസം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാത്രികാലം തുടങ്ങിയപ്പോൾ, രാജസത്തമാ, ഇപ്പോൾ ഈ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഇതാണ് സ്ഥിതി.

സംഭൂതസ്ത്വം മഹാരാജ രാജ്ഞഃ സുമനസോ ഗൃഹേ । കാശ്മീരദേശാധിപതേരഹം ചാങ്ഗരുഹൈസ്തവ ।। ൬.

മഹാരാജാവേ, നീ സുമനസ് രാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു; ഞാൻ നിന്റെ രോമങ്ങളിൽ നിന്ന് കാശ്മീരദേശാധിപതിയായി ജനിച്ചു.

യജ്ഞൈരിഷ്ടം ത്വയാനേകൈര്ബഹുഭിശ്ചാപ്തദക്ഷിണൈഃ । ന ചാഹം തൈരപഹതോ വിഷ്ണുസ്മരണവര്ജിതൈഃ ।। ൬.

നീ അനേകം യജ്ഞങ്ങൾ ധാരാളം ദാനങ്ങളോടെ നടത്തി; എന്നാൽ വിഷ്ണുസ്മരണമില്ലാത്തതിനാൽ അവയാൽ ഞാൻ നശിക്കപ്പെട്ടില്ല.

ഇദാനീം യത് ത്വയാ സ്തോത്രം പുണ്ഡരീകാക്ഷപാരകമ് । പഠിതം തത്പ്രഭാവേന വിഹായാങ്ഗരുഹാണ്യഹമ് । ഏകീഭൂതഃ പുനര്ജാതോ വ്യാധരൂപോ നൃപോത്തമ ।। ൬.

ഇപ്പോൾ നീ പുണ്ഡരികാക്ഷനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, ഞാൻ എന്റെ രോമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒന്നായി വീണ്ടും ജനിച്ച്, രാജസത്തമാ, വ്യാധരൂപത്തിൽ ഭവിച്ചു.

അഹം ഭഗവതഃ സ്തോത്രം ശ്രുത്വാ പ്രാക്പാപമൂര്ത്തിനാ । മുക്തോഽസ്മി ധര്മബുദ്ധിര്മേ വര്ത്തതേ സാമ്പ്രതം വിഭോ ।। ൬.

ഭഗവാന്റെ സ്തോത്രം ഞാൻ കേട്ടതോടെ, മുമ്പ് പാപരൂപിയായിരുന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ മോചിതനായി; ഇപ്പോൾ ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സുള്ളവനായി ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു, പ്രഭോ.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചോ രാജാ പരം വിസ്മയമാഗതഃ । വരേണ ഛന്ദയാമാസ തം വ്യാധം രാജസത്തമഃ ।। ൬.

ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് അതിശയത്തോടെ നിറഞ്ഞു; രാജസത്തമനായ അവൻ ആ വ്യാധനോട് ഒരു വരം അനുവദിച്ചു.

രാജോവാച । സ്മാരിതോഽസ്മി യഥാ വ്യാധ ത്വയാ ജന്മാന്തരം ഗതമ് । തഥാ ത്വം മത്പ്രസാദേന ധര്മവ്യാധോ ഭവിഷ്യസി ।। ൬.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'വ്യാധാ, നീ എന്നെ മുൻജന്മം ഓർമ്മിപ്പിച്ചതുപോലെ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നീ ഒരു ധർമ്മവ്യാധനായി മാറും.'

യശ്ചൈതത് പുണ്ഡരീകാക്ഷപാരഗം ശ്രൃണുയാത് പരമ് । തസ്യ പുഷ്കരയാത്രായാം വിധിസ്നാനഫലം ഭവേത് ।। ൬.

പുണ്ഡരികാക്ഷനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കഥ ആരെങ്കിലും ശ്രവിച്ചാൽ, അവൻ പുഷ്കരയാത്രയിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം നേടും.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏവമുക്ത്വാ തതോ രാജാ വിമാനവരമാസ്ഥിതഃ । പരേണ തേജസാ യോഗമവാപാശേഷധാരിണി ।। ൬.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം രാജാവ് ഉത്തമമായ വിമാനത്തിൽ കയറി, പരമശക്തിയാൽ സർവ്വം ധരിക്കുന്നവനുമായി ഐക്യം പ്രാപിച്ചു.