വരാഹപുരാണമ്

യോഽന്യഥാ ഭാവയേദേതത് പക്ഷപാതേന സുവ്രത । സ യാതി നരകം ഘോരം രൌരവം പാപപൂരുഷഃ ।। ൭൨.

ആർങ്കിലും ഈ സത്യം മറിച്ച്, പക്ഷപാതത്തോടെ വേറിട്ടു കാണുന്നവൻ, പാപിയായവൻ, ഭയങ്കരമായ റൗരവനരകത്തിൽ പോകും.

അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ഋഗ്യജുഃ സാമ ഏവ ച । നൈതസ്മിന് ഭേദമസ്യാസ്തി സര്വേഷാം ദ്വിജസത്തമ ।। ൭൨.

ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളും തന്നെയാണ്. ഇതിൽ ഒരു ഭേദവും ഇല്ല, എല്ലാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേയും.

രുദ്ര ഉവാച । ശ്രൃണു ചാന്യദ് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കൌതൂഹലസമന്വിതമ് । അപൂര്വഭൂതം സലിലേ മഗ്നേന മുനിപുംഗവ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഉത്സുകതയോടെ കേൾക്കൂ, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ സംഭവിച്ച അതുല്യമായ ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മാണാഽഹം പുരാ സൃഷ്ടഃ പ്രോക്തശ്ച സൃജ വൈ പ്രജാഃ । അവിജ്ഞാനസമര്ഥോഽഹം നിമഗ്നഃ സലിലേ ദ്വിജ ।। ൭൩.

പണ്ടു ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. 'പ്രജകൾ സൃഷ്ടിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, യഥാർത്ഥം അറിയാതെ ഞാൻ ജലത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നിരുന്നു, ദ്വിജനേ.

തത്ര യാവത് ക്ഷണം ചൈകം തിഷ്ഠാമി പരമേശ്വരമ് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം പുരുഷം ധ്യായന് പ്രയതമാനസഃ ।। ൭൩.

അവിടെ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഉറ്റ മനസ്സോടെ പരമേശ്വരനെ, അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള പുരുഷനായി ധ്യാനിച്ചു.

താവജ്ജലാത് സമുത്തസ്ഥുഃ പ്രലയാഗ്നിസമപ്രഭാഃ । പുരുഷാ ദശ ചൈകശ്ച താപയന്തോംശുഭിര്ജലമ് ।। ൭൩.

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള പത്തു പുരുഷന്മാരും ഒരാളും ഉയർന്ന് വന്നു, അവരുടെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് വെള്ളം ചൂടാക്കി.

മയാ പൃഷ്ടാഃ കേ ഭവന്തോ ജലാദുത്തീര്യ തേജസാ । താപയന്തോ ജലം ചേദം ക്വ വാ യാസ്യഥ സംശത ।। ൭൩.

ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തോടെ പുറത്ത് വരുന്നത്? ഈ വെള്ളം ചൂടാക്കുന്നതെന്തിനാണ്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'

ഏവമുക്താ മയാ തേ തു നോചുഃ കിംചന സത്തമാഃ । ഏവമേവ ഗതാസ്തൂഷ്ണീം തേ നരാ ദ്വിജപുംഗവ ।। ൭൩.

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാന്മാർ ഒന്നും പറയാതെ, അതേപടി മൗനത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് പോയി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

തതസ്തേഷാമനു മഹാപുരുഷോഽതീവശോഭനഃ । സ തസ്മിന് മേഘസംകാശഃ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണഃ ।। ൭൩.

അവരുടെ പിന്നാലെ, അതീവ ഭംഗിയുള്ള ഒരു മഹാപുരുഷൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആൾ മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണവും, താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തമഹം പൃഷ്ടവാന് കസ്ത്വം കേ ചേമേ പുരുഷാ ഗാതാഃ । കിം വാ പ്രയോജനമിഹ കഥ്യതാം പുരുഷര്ഷഭ ।। ൭൩.

ഞാൻ അവനോടു ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവർ ആരാണ് ഇവിടെ നിന്ന് പോയത്? ഇവിടെ നിന്നുള്ള ഉദ്ദേശം എന്താണ്? പറയൂ, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ.'

പുരുഷ ഉവാച । യ ഏതേ വൈ ഗതാഃ പൂര്വം പുരുഷാ ദീപ്തതേജസഃ । ആദിത്യാസ്തേ ത്വരം യാന്തി ധ്യാതാ വൈ ബ്രഹ്മണാ ഭവ ।। ൭൩.

പുരുഷൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ നിന്ന് മുമ്പ് പോയ ആ പ്രകാശമുള്ള പുരുഷന്മാർ അദിത്യന്മാരാണ്. ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനിച്ചതിനാൽ അവർ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെടുന്നു, ഭവനേ.'

സൃഷ്ടിം സൃജതി വൈ ബ്രഹ്മാ തദര്ഥം യാന്ത്യമീ നരാഃ । പ്രതിപാലനായ തസ്യാസ്തു സൃഷ്ടേര്ദേവ ന സംശയഃ ।। ൭൩.

ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനായാണ് ആ പുരുഷന്മാർ പോകുന്നത്, ആ സൃഷ്ടിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ—ഇതിൽ സംശയമില്ല, ദേവനേ.

ശമ്ഭുരുവാച । ഭഗവന് കഥം ജാനീഷേ മഹാപുരുഷസത്തമ । ഭവേതി നാമ്നാ തത്സര്വം കഥയസ്വ പരോ ഹ്യഹമ് ।। ൭൩.

ശംഭു ചോദിച്ചു: 'ഭഗവാനേ, നീ എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം അറിയുന്നു? മഹാപുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, ഇതെല്ലാം ഏത് പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്? ദയവായി പറയൂ, ഞാൻ അത്യന്തം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

ഏവമുക്തസ്തു രുദ്രേണ സ പുമാന് പ്രത്യഭാഷത । അഹം നാരായണോ ദേവോ ജലശായീ സനാതനഃ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ പുരുഷൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ നാരായണൻ, ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ശാശ്വതദേവൻ ആകുന്നു.'

ദിവ്യം ചക്ഷുര്ഭവതു വൈ തവ മാം പശ്യ യത്നതഃ । ഏവമുക്തസ്തദാ തേന യാവദ് പശ്യാമ്യഹം തു തമ് ।। ൭൩.

'നിനക്ക് ദിവ്യദൃഷ്ടി ലഭിക്കട്ടെ; ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ കാണൂ.' അങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ കണ്ടു.

താവദങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം തു ജ്വലദ്ഭാസ്കരതേജസമ് । തമേവാഹം പ്രപശ്യാമി തസ്യ നാഭൌ തു പങ്കജമ് ।। ൭൩.

അപ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള, സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തിയുള്ള അവനെ കണ്ടു; അവന്റെ നാഭിയിൽ ഒരു താമരപ്പൂവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മാണം തത്ര പശ്യാമി ആത്മാനം ച തദങ്കതഃ । ഏവം ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം തതോ ഹര്ഷമുപാഗതഃ । തം സ്തോതും ദ്വിജശാര്ദൂല മതിര്മേ സമജായത ।। ൭൩.

അവിടെ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനെയും, അവന്റെ അടുത്ത് എന്നെയും കണ്ടു. അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായി; അവനെ സ്തുതിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

തസ്യ മൂര്തൌ തു ജാതായാം സക്തോത്രേണാനേന സുവ്രത । സ്തുതോ മയാ സ വിശ്വാത്മാ തപസാ സ്മൃതകര്മണാ ।। ൭൩.

സുശീലനേ, ആ രൂപം ജനിച്ചപ്പോൾ, ഈ ഭക്തിപൂർവ്വം രചിച്ച സ്തുതിയാൽ, തപസ്സിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്ത് ഞാൻ ആ സർവ്വാത്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.

രുദ്ര ഉവാച । നമോഽസ്ത്വനന്തായ വിശുദ്ധചേതസേ സരൂപരൂപായ സഹസ്ത്രബാഹവേ । സഹസ്ത്രരശ്മിപ്രവരായ വേധസേ വിശാലദേഹായ വിശുദ്ധകര്മിണേ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അനന്തനായ, വിശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനേ, അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, ആയിരം കൈകളുള്ളവനേ, ആയിരം കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന സ്രഷ്ടാവേ, വിശാലമായ ദേഹവും വിശുദ്ധമായ കർമ്മങ്ങളും ഉള്ളവനേ, നമസ്കാരം.

സമസ്തവിശ്വാര്തിഹരായ ശമ്ഭവേ സഹസ്ത്രസൂര്യാനിലതിഗ്മതേജസേ । സമസ്തവിദ്യാവിധൃതായ ചക്രിണേ സമസ്തഗീര്വാണനുതേ സദാഽനഘ ।। ൭൩.

സകല ലോകദുഃഖങ്ങൾ നീക്കുന്ന ശംഭുവേ, ആയിരം സൂര്യനും കാറ്റിനും അതീതമായ തേജസ്സുള്ളവനേ, സകല വിജ്ഞാനങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്ന ചക്രധാരിയേ, എല്ലായ്പ്പോഴും പാപരഹിതനും ദേവന്മാർ എല്ലാം സ്തുതിക്കുന്നവനുമായവനേ, നമസ്കാരം.

അനാദിദേവോഽച്യുത ശേഷശേഖര പ്രഭോ വിഭോ ഭൂതപതേ മഹേശ്വര । മരുത്പതേ സര്വപതേ ജഗത്പതേ ഭുവഃ പതേ ഭുവനപതേ സദാ നമഃ ।। ൭൩.

ആദിയില്ലാത്ത ദൈവമേ, അച്യുതനേ, ശേഷനേ കിരീടമണിയുന്നവനേ, പ്രഭുവേ, സർവ്വവ്യാപകനേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനേ, മഹേശ്വരനേ, കാറ്റിന്റെ നാഥനേ, സർവ്വത്തിന്റെയും ലോകത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ഭുവനത്തിന്റെയും നാഥനേ, എപ്പോഴും നമസ്കാരം.

ജലേശ നാരായണ വിശ്വശംകര ക്ഷിതീശ വിശ്വേശ്വര വിശ്വലോചന । ശശാങ്കസൂര്യാച്യുത വീര വിശ്വഗാ - പ്രതര്ക്യമൂര്ത്തേഽമൃതമൂര്തിരവ്യയഃ ।। ൭൩.

ജലത്തിന്റെ ദൈവമായ നാരായണനേ, ലോകത്തിന് ശുഭം നൽകുന്നവനേ, ഭൂമിയുടെ നാഥനേ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ദൈവമേ, എല്ലാം കാണുന്നവനേ, ചന്ദ്രനേ, സൂര്യനേ, അച്യുതനേ, വീരനേ, സർവ്വവ്യാപിയായവനേ, അപ്പമാന്യമായ രൂപമുള്ളവനേ, അമൃതസ്വരൂപിയായ, അക്ഷയനായവനേ.

ജ്വലദ്ഹുതാശാര്ചിവിരുദ്ധമണ്ഡല പ്രപാഹി നാരായണ വിശ്വതോമുഖ । നമോഽസ്തു ദേവാര്ത്തിഹരാമൃതാവ്യയ പ്രപാഹി മാം ശരണഗതം സദാച്യുത ।। ൭൩.

ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിശിഖകളെ നേരിടുന്ന പ്രകാശവലയം ഉള്ള നാരായണനേ, സർവ്വദിശകളിലും മുഖമുള്ളവനേ, ദേവന്മാരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, അമൃതസ്വരൂപിയായ, അക്ഷയനായവനേ, ഞാൻ അഭയം തേടിയവനെ എന്നും കാത്തുകൊൾക, അച്യുതനേ, നമസ്കാരം.

വക്ത്രാണ്യനേകാനി വിഭോ തവാഹം പശ്യാമി മധ്യസ്ഥഗതം പുരാണമ് । ബ്രഹ്മാണമീശം ജഗതാം പ്രസൂതിം നമോഽസ്തു തുഭ്യം തു പിതാമഹായ ।। ൭൩.

സർവ്വവ്യാപകനേ, ഞാൻ നിന്റെ അനേകം മുഖങ്ങൾ കാണുന്നു; അതിന്റെ നടുവിൽ പുരാതനനായ ബ്രഹ്മാവും, ലോകങ്ങളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവും, ഈശ്വരനുമായവനും കാണുന്നു. പിതാമഹനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

സംസാരചക്രഭ്രമണൈരനേകൈഃ ക്വചിദ് ഭവാന് ദേവവരാദിദേവ । സന്മാര്ഗിഭിര്ജ്ഞാനവിശുദ്ധസത്ത്വൈ - രുപാസ്യസേ കിം പ്രലപാമ്യഹം ത്വാമ് ।। ൭൩.

ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ സംസാരചക്രത്തിൽ ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവമായ നീ, സന്മാർഗ്ഗം അന്വേഷിക്കുന്ന, ജ്ഞാനശുദ്ധിയുള്ളവർക്കു മാത്രം ചിലപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. അങ്ങനെ ഉള്ളവനേ, ഞാൻ നിന്നെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ എന്തിനാണ് ഈ പ്രലാപം?

ഏകം ഭവന്തം പ്രകൃതേഃ പരസ്താദ് യോ വേത്ത്യസൌ സര്വവിദാദിബോദ്ധാ । ഗുണാ ന തേഷു പ്രസഭം വിഭേദ്യാ വിശാലമൂര്തിര്ഹി സുസൂക്ഷ്മരൂപഃ ।। ൭൩.

പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ ഏകനായ നിന്നെ ആരെങ്കിലും അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ സകലവിദ്യകളുടെയും പ്രഥമജ്ഞാനിയാകുന്നു. നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ അവരിൽ വ്യക്തമായി വേർതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം നിന്റെ രൂപം അത്ര വിശാലവും അത്ര സൂക്ഷ്മവുമാണ്.

നിര്വാക്യോ നിര്മനോ വിഗതേന്ദ്രിയോഽസി കര്മാഭവാന്നോ വിഗതൈകകര്മാ । സംസാരവാംസ്ത്വം ഹി ന താദൃശോഽസി പുനഃ കഥം ദേവവരാസി വേദ്യഃ ।। ൭൩.

നീ വാക്കിനും മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അതീതനാണ്; കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാണ്, ഒരൊറ്റ കർമ്മത്തിലുമല്ല നിൽക്കുന്നത്; സംസാരബന്ധങ്ങൾ നിന്നിൽ ബാധകമല്ല. അങ്ങനെ ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവമായ നിന്നെ എങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയും?

മൂര്താമൂര്തം ത്വതുലം ലഭ്യതേ തേ പരം വപുര്ദേവ വിശുദ്ധഭാവൈഃ । സംസാരവിച്ഛിത്തികരൈര്യജദ്ഭി - രതോഽവസീയേത ചതുര്ഭുജസ്ത്വമ് ।। ൭൩.

നിന്റെ രൂപം, സാക്ഷാതും അസാക്ഷാതും, ഉപമയില്ലാത്തതും, വിശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവർക്ക് മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്, സംസാരബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുന്ന യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക്. അപ്പോൾ നീ നാലു കൈകളോടെ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.

പരം ന ജാനന്തി യതോ വപുസ്തേ ദേവാദയോഽപ്യദ്ഭുതകാരണം തത് । അതോഽവതാരോക്തതനും പുരാണ - മാരാധയേയുഃ കമലാസനാദ്യാഃ ।। ൭൩.

നിന്റെ ആ പരമമായ അത്ഭുതരൂപം ദേവന്മാർക്കു പോലും അറിയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ട്, കമലാസനനായ ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും നിന്റെ പുരാതനമായ അവതാരരൂപങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു.