വരാഹപുരാണമ്

യോഽയം വിഷ്ണുസ്തു ദശധാ കീര്ത്യതേ ചൈകധാ ദ്വിജാഃ । സ ആദിത്യോ മഹാഭാഗ യോഗൈശ്വര്യസമന്വിതഃ ।। ൭൨.

ഈ വിഷ്ണുവിനെ പത്തുവിധമായും ഒരുവിധമായും പ്രശംസിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ; അവൻ മഹാഭാഗനായ ആദിത്യൻ, യോഗശക്തിയും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവൻ.

സ ദേവകാര്യാണി സദാ കുരുതേ പരമേശ്വരഃ । മനുഷ്യഭാവമാശ്രിത്യ സ മാം സ്തൌതി യുഗേ യുഗേ । ലോകമാര്ഗപ്രവൃത്ത്യര്ഥം ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ ।। ൭൨.

ആ പരമേശ്വരൻ ദൈവികകാര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്നു, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്; ലോകമാർഗ്ഗം സ്ഥാപിക്കാനും ദൈവകാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനും ഓരോ യുഗത്തിലും അവൻ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.

അഹം ച വരദസ്തസ്യ ദ്വാപരേ ദ്വാപരേ ദ്വിജ । അഹം ച തം സദാ സ്തൌമി ശ്വേതദ്വീപേ കൃതേ യുഗേ ।। ൭൨.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഞാൻ അവനു വരം നൽകുന്നവനാണ്, ദ്വിജന്മാരേ; കൃതയുഗത്തിൽ ശ്വേതദ്വീപിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും അവനെ സ്തുതിക്കുന്നു.

സൃഷ്ടികാലേ ചതുര്വക്ത്രം സ്തൌമി കാലോ ഭവാമി ച । ബ്രഹ്മാ ദേവാസുരാ സ്തൌതി മാം സദാ തു കൃതേ യുഗേ । ലിങ്ഗമൂര്തിം ച മാം ദേവാ യജന്തേ ഭോഗകാങ്ക്ഷിണഃ ।। ൭൨.

സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ നാലുമുഖനേ സ്തുതിക്കുകയും കാലനായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു; ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കൃതയുഗത്തിൽ എപ്പോഴും എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; ഭോഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദേവന്മാർ ലിംഗമൂർത്തിയായ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

സഹസ്ത്രശീര്ഷകം ദേവം മനസാ തു മുമുക്ഷവഃ । യജന്തേ യം സ വിശ്വാത്മാ ദേവോ നാരായണഃ സ്വയമ് ।। ൭൨.

മുക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സിൽ ആയിരം തലകളുള്ള ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു; അവൻ സർവ്വാത്മാവായ ദേവനായ നാരായണനാണ്.

ബ്രഹ്മയജ്ഞേന യേ നിത്യം യജന്തേ ദ്വിജസത്തമാഃ । തേ ബ്രഹ്മാണം പ്രീണയന്തി വേദോ ബ്രഹ്മാ പ്രകീര്തിതഃ ।। ൭൨.

ബ്രഹ്മയജ്ഞം എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന ഉത്തമദ്വിജന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; വേദം ബ്രഹ്മാവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

നാരായണഃ ശിവോ വിഷ്ണുഃ ശംകര പുരുഷോത്തമഃ । ഏതൈസ്തു നാമഭിര്ബ്രഹ്മ പരം പ്രോക്തം സനാതനമ് । തം ച ചിന്താമയം യോഗം പ്രവദന്തി മനീഷിണഃ ।। ൭൨.

നാരായണൻ, ശിവൻ, വിഷ്ണു, ശംകരൻ, പുരുഷോത്തമൻ—ഈ പേരുകളിൽ പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ചിന്താമയമായ യോഗം എന്ന് പറയുന്നു.

പശൂനാം ശമനം യജ്ഞേ ഹോമകര്മ ച യദ്ഭവേത് । തദോമിതി ച വിഖ്യാതം തത്രാഹം സംവ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൭൨.

യജ്ഞത്തിൽ മൃഗങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കുകയും ഹോമം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് 'ഓം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അതിൽ ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

കര്മവേദയുജാം വിപ്ര ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുര്മഹേശ്വരഃ । വയം ത്രയോഽപി മന്ത്രാദ്യാ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ।। ൭൨.

ബ്രാഹ്മണനേ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും കർമ്മവേദവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ മൂവരും മന്ത്രങ്ങളായും മറ്റും നിലകൊള്ളുന്നു—ഇതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല.

അഹം വിഷ്ണുസ്തഥാ വേദാ ബ്രഹ്മ കര്മാണി ചാപ്യുത । ഏതത് ത്രയം ത്വേകമേവ ന പൃഥഗ് ഭാവയേത് സുധീഃ ।। ൭൨.

ഞാൻ വിഷ്ണുവും, അതുപോലെ തന്നെ വേദങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവും, കർമ്മങ്ങളും കൂടിയാണ്. ഈ മൂന്നു ഒന്നാണെന്നും, അവയെ വേർതിരിച്ച് കാണരുതെന്നും ബുദ്ധിമാന്മാർ മനസ്സിലാക്കണം.

യോഽന്യഥാ ഭാവയേദേതത് പക്ഷപാതേന സുവ്രത । സ യാതി നരകം ഘോരം രൌരവം പാപപൂരുഷഃ ।। ൭൨.

ആർങ്കിലും ഈ സത്യം മറിച്ച്, പക്ഷപാതത്തോടെ വേറിട്ടു കാണുന്നവൻ, പാപിയായവൻ, ഭയങ്കരമായ റൗരവനരകത്തിൽ പോകും.

അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ഋഗ്യജുഃ സാമ ഏവ ച । നൈതസ്മിന് ഭേദമസ്യാസ്തി സര്വേഷാം ദ്വിജസത്തമ ।। ൭൨.

ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളും തന്നെയാണ്. ഇതിൽ ഒരു ഭേദവും ഇല്ല, എല്ലാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേയും.

രുദ്ര ഉവാച । ശ്രൃണു ചാന്യദ് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കൌതൂഹലസമന്വിതമ് । അപൂര്വഭൂതം സലിലേ മഗ്നേന മുനിപുംഗവ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഉത്സുകതയോടെ കേൾക്കൂ, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ സംഭവിച്ച അതുല്യമായ ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മാണാഽഹം പുരാ സൃഷ്ടഃ പ്രോക്തശ്ച സൃജ വൈ പ്രജാഃ । അവിജ്ഞാനസമര്ഥോഽഹം നിമഗ്നഃ സലിലേ ദ്വിജ ।। ൭൩.

പണ്ടു ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. 'പ്രജകൾ സൃഷ്ടിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, യഥാർത്ഥം അറിയാതെ ഞാൻ ജലത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നിരുന്നു, ദ്വിജനേ.

തത്ര യാവത് ക്ഷണം ചൈകം തിഷ്ഠാമി പരമേശ്വരമ് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം പുരുഷം ധ്യായന് പ്രയതമാനസഃ ।। ൭൩.

അവിടെ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഉറ്റ മനസ്സോടെ പരമേശ്വരനെ, അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള പുരുഷനായി ധ്യാനിച്ചു.

താവജ്ജലാത് സമുത്തസ്ഥുഃ പ്രലയാഗ്നിസമപ്രഭാഃ । പുരുഷാ ദശ ചൈകശ്ച താപയന്തോംശുഭിര്ജലമ് ।। ൭൩.

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള പത്തു പുരുഷന്മാരും ഒരാളും ഉയർന്ന് വന്നു, അവരുടെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് വെള്ളം ചൂടാക്കി.

മയാ പൃഷ്ടാഃ കേ ഭവന്തോ ജലാദുത്തീര്യ തേജസാ । താപയന്തോ ജലം ചേദം ക്വ വാ യാസ്യഥ സംശത ।। ൭൩.

ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തോടെ പുറത്ത് വരുന്നത്? ഈ വെള്ളം ചൂടാക്കുന്നതെന്തിനാണ്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'

ഏവമുക്താ മയാ തേ തു നോചുഃ കിംചന സത്തമാഃ । ഏവമേവ ഗതാസ്തൂഷ്ണീം തേ നരാ ദ്വിജപുംഗവ ।। ൭൩.

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാന്മാർ ഒന്നും പറയാതെ, അതേപടി മൗനത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് പോയി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

തതസ്തേഷാമനു മഹാപുരുഷോഽതീവശോഭനഃ । സ തസ്മിന് മേഘസംകാശഃ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണഃ ।। ൭൩.

അവരുടെ പിന്നാലെ, അതീവ ഭംഗിയുള്ള ഒരു മഹാപുരുഷൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആൾ മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണവും, താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തമഹം പൃഷ്ടവാന് കസ്ത്വം കേ ചേമേ പുരുഷാ ഗാതാഃ । കിം വാ പ്രയോജനമിഹ കഥ്യതാം പുരുഷര്ഷഭ ।। ൭൩.

ഞാൻ അവനോടു ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവർ ആരാണ് ഇവിടെ നിന്ന് പോയത്? ഇവിടെ നിന്നുള്ള ഉദ്ദേശം എന്താണ്? പറയൂ, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ.'

പുരുഷ ഉവാച । യ ഏതേ വൈ ഗതാഃ പൂര്വം പുരുഷാ ദീപ്തതേജസഃ । ആദിത്യാസ്തേ ത്വരം യാന്തി ധ്യാതാ വൈ ബ്രഹ്മണാ ഭവ ।। ൭൩.

പുരുഷൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ നിന്ന് മുമ്പ് പോയ ആ പ്രകാശമുള്ള പുരുഷന്മാർ അദിത്യന്മാരാണ്. ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനിച്ചതിനാൽ അവർ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെടുന്നു, ഭവനേ.'

സൃഷ്ടിം സൃജതി വൈ ബ്രഹ്മാ തദര്ഥം യാന്ത്യമീ നരാഃ । പ്രതിപാലനായ തസ്യാസ്തു സൃഷ്ടേര്ദേവ ന സംശയഃ ।। ൭൩.

ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനായാണ് ആ പുരുഷന്മാർ പോകുന്നത്, ആ സൃഷ്ടിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ—ഇതിൽ സംശയമില്ല, ദേവനേ.

ശമ്ഭുരുവാച । ഭഗവന് കഥം ജാനീഷേ മഹാപുരുഷസത്തമ । ഭവേതി നാമ്നാ തത്സര്വം കഥയസ്വ പരോ ഹ്യഹമ് ।। ൭൩.

ശംഭു ചോദിച്ചു: 'ഭഗവാനേ, നീ എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം അറിയുന്നു? മഹാപുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, ഇതെല്ലാം ഏത് പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്? ദയവായി പറയൂ, ഞാൻ അത്യന്തം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

ഏവമുക്തസ്തു രുദ്രേണ സ പുമാന് പ്രത്യഭാഷത । അഹം നാരായണോ ദേവോ ജലശായീ സനാതനഃ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ പുരുഷൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ നാരായണൻ, ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ശാശ്വതദേവൻ ആകുന്നു.'

ദിവ്യം ചക്ഷുര്ഭവതു വൈ തവ മാം പശ്യ യത്നതഃ । ഏവമുക്തസ്തദാ തേന യാവദ് പശ്യാമ്യഹം തു തമ് ।। ൭൩.

'നിനക്ക് ദിവ്യദൃഷ്ടി ലഭിക്കട്ടെ; ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ കാണൂ.' അങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ കണ്ടു.

താവദങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം തു ജ്വലദ്ഭാസ്കരതേജസമ് । തമേവാഹം പ്രപശ്യാമി തസ്യ നാഭൌ തു പങ്കജമ് ।। ൭൩.

അപ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള, സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തിയുള്ള അവനെ കണ്ടു; അവന്റെ നാഭിയിൽ ഒരു താമരപ്പൂവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മാണം തത്ര പശ്യാമി ആത്മാനം ച തദങ്കതഃ । ഏവം ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം തതോ ഹര്ഷമുപാഗതഃ । തം സ്തോതും ദ്വിജശാര്ദൂല മതിര്മേ സമജായത ।। ൭൩.

അവിടെ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനെയും, അവന്റെ അടുത്ത് എന്നെയും കണ്ടു. അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായി; അവനെ സ്തുതിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

തസ്യ മൂര്തൌ തു ജാതായാം സക്തോത്രേണാനേന സുവ്രത । സ്തുതോ മയാ സ വിശ്വാത്മാ തപസാ സ്മൃതകര്മണാ ।। ൭൩.

സുശീലനേ, ആ രൂപം ജനിച്ചപ്പോൾ, ഈ ഭക്തിപൂർവ്വം രചിച്ച സ്തുതിയാൽ, തപസ്സിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്ത് ഞാൻ ആ സർവ്വാത്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.

രുദ്ര ഉവാച । നമോഽസ്ത്വനന്തായ വിശുദ്ധചേതസേ സരൂപരൂപായ സഹസ്ത്രബാഹവേ । സഹസ്ത്രരശ്മിപ്രവരായ വേധസേ വിശാലദേഹായ വിശുദ്ധകര്മിണേ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അനന്തനായ, വിശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനേ, അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, ആയിരം കൈകളുള്ളവനേ, ആയിരം കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന സ്രഷ്ടാവേ, വിശാലമായ ദേഹവും വിശുദ്ധമായ കർമ്മങ്ങളും ഉള്ളവനേ, നമസ്കാരം.