വരാഹപുരാണമ്

തേഷാം ഗൌതമശാപാദ്ധി ഭവിഷ്യന്ത്യന്വയേ ദ്വിജാഃ । തേഷാം മധ്യേ സദാചാരാ യേ തേ മച്ഛാസനേ രതാഃ ।। ൭൧.

ഗൗതമന്റെ ശാപം മൂലം, അവരിൽ ദ്വിജന്മാർ ജനിക്കും; അവരുടെ ഇടയിൽ നല്ല ആചാരമുള്ളവർ എന്റെ ഉപദേശത്തിൽ താൽപര്യമുള്ളവരായിരിക്കും.

സ്വര്ഗം ചൈവാപവര്ഗം ച ഇതി വൈ സംശയാത് പുരാ । വൈഡാലികാഽധോ യാസ്യന്തി മമ സംതതിദൂഷകാഃ ।। ൭൧.

സ്വർഗ്ഗത്തിലും മോക്ഷത്തിലും സംശയം കാണിക്കുന്നവരും എന്റെ വംശത്തെ ദുഷിപ്പിക്കുന്നവരും പൂച്ചകളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് താഴെ വീഴും.

പ്രാഗ് ഗൌതമാഗ്നിനാ ദഗ്ധാഃ പുനര്മദ്വചനാദ് ദ്വിജാഃ । നരകം തു ഗമിഷ്യന്തി നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ।। ൭൧.

മുന്പ് ഗൗതമന്റെ അഗ്നിയിൽ ഇവർ ദഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇപ്പോൾ എന്റെ കല്പനപ്രകാരം ഈ ദ്വിജന്മാർ നരകത്തിലേക്ക് പോകും—ഇതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട.

രുദ്ര ഉവാച । ഏവം മയാ ബ്രഹ്മസുതാഃ പ്രോക്താ ജഗ്മുര്യഥാഗതമ് । ഗൌതമോഽപി സ്വകം ഗേഹം ജഗാമാശു പരംതപഃ ।। ൭൧.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഞാൻ ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രന്മാരോട് പറഞ്ഞു; അവർ വന്നപോലെ തന്നെ മടങ്ങി. ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ഗൗതമനും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വേഗത്തിൽ മടങ്ങി.

ഏതദ് വഃ കഥിതം വിപ്രാ മയാ ധര്മസ്യ ലക്ഷണമ് । ഏതസ്മാദ് വിപരീതോ യഃ സ പാഷണ്ഡരതോ ഭവേത് ।। ൭൧.

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു. ഇതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ പാശണ്ഡത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । സര്വജ്ഞം സര്വകര്ത്താരം ഭവം രുദ്രം പുരാതനമ് । പ്രണമ്യ പ്രയതോഽഗസ്ത്യഃ പപ്രച്ഛ പരമേശ്വരമ് ।। ൭൨.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വകർത്താവുമായ പുരാതനനായ ഭവൻ റുദ്രനെ ആദരവോടെ അഗസ്ത്യൻ സമീപിച്ചു, പരമേശ്വരനോട് ചോദിച്ചു.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ഭവാന് ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ത്രയമേതത് ത്രയീ സ്മൃതാ । ദീപോഽഗ്നിര്ദോപസംയോഗൈഃ സര്വശാസ്ത്രേഷു സര്വതഃ ।। ൭൨.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഭവാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഈ മൂവരും ത്രയീവേദം എന്നപോലെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; ദീപം അഗ്നിയുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു.

കസ്മിന് പ്രധാനോ ഭഗവാന് കാലേ കസ്മിന്നധോക്ഷജഃ । ബ്രഹ്മാ വാ ഏതദാചക്ഷ്വ മമ ദേവ ത്രിലോചന ।। ൭൨.

മൂന്ന് കണ്ണുള്ള ദേവാ, ഏത് കാലത്താണ് ഭാഗ്യശാലിയായവൻ പ്രധാനൻ? ഏത് സമയത്താണ് അതീതൻ? അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മാവോ? ദേവാ, ദയവായി ഇതെനിക്ക് പറയൂ.

രുദ്ര ഉവാച । വിഷ്ണുരേവ പരം ബ്രഹ്മ ത്രിഭേദമിഹ പഠ്യതേ । വേദസിദ്ധാന്തമാര്ഗേഷു തന്ന ജാനന്തി മോഹതാഃ ।। ൭൨.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവാണ് പരബ്രഹ്മം, ഇവിടെ അതിനെ മൂന്നായി പറയപ്പെടുന്നു; വേദസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഭ്രമിച്ചവർ ഇതറിയുന്നില്ല.

വിശപ്രവേശനേ ധാതുസ്തത്ര ഷ്ണു പ്രത്യയാദനു । വിഷ്ണുര്യഃ സര്വദേവേഷു പരമാത്മാ സനാതനഃ ।। ൭൨.

'വിശ്' എന്ന മൂലത്തിൽ 'ഷ്ണു' എന്ന പ്രത്യയം ചേർത്ത്, വിഷ്ണു എന്നത് എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ശാശ്വതനായ പരമാത്മാവാണ്.

യോഽയം വിഷ്ണുസ്തു ദശധാ കീര്ത്യതേ ചൈകധാ ദ്വിജാഃ । സ ആദിത്യോ മഹാഭാഗ യോഗൈശ്വര്യസമന്വിതഃ ।। ൭൨.

ഈ വിഷ്ണുവിനെ പത്തുവിധമായും ഒരുവിധമായും പ്രശംസിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ; അവൻ മഹാഭാഗനായ ആദിത്യൻ, യോഗശക്തിയും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവൻ.

സ ദേവകാര്യാണി സദാ കുരുതേ പരമേശ്വരഃ । മനുഷ്യഭാവമാശ്രിത്യ സ മാം സ്തൌതി യുഗേ യുഗേ । ലോകമാര്ഗപ്രവൃത്ത്യര്ഥം ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ ।। ൭൨.

ആ പരമേശ്വരൻ ദൈവികകാര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്നു, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്; ലോകമാർഗ്ഗം സ്ഥാപിക്കാനും ദൈവകാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനും ഓരോ യുഗത്തിലും അവൻ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.

അഹം ച വരദസ്തസ്യ ദ്വാപരേ ദ്വാപരേ ദ്വിജ । അഹം ച തം സദാ സ്തൌമി ശ്വേതദ്വീപേ കൃതേ യുഗേ ।। ൭൨.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഞാൻ അവനു വരം നൽകുന്നവനാണ്, ദ്വിജന്മാരേ; കൃതയുഗത്തിൽ ശ്വേതദ്വീപിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും അവനെ സ്തുതിക്കുന്നു.

സൃഷ്ടികാലേ ചതുര്വക്ത്രം സ്തൌമി കാലോ ഭവാമി ച । ബ്രഹ്മാ ദേവാസുരാ സ്തൌതി മാം സദാ തു കൃതേ യുഗേ । ലിങ്ഗമൂര്തിം ച മാം ദേവാ യജന്തേ ഭോഗകാങ്ക്ഷിണഃ ।। ൭൨.

സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ നാലുമുഖനേ സ്തുതിക്കുകയും കാലനായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു; ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കൃതയുഗത്തിൽ എപ്പോഴും എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; ഭോഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദേവന്മാർ ലിംഗമൂർത്തിയായ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

സഹസ്ത്രശീര്ഷകം ദേവം മനസാ തു മുമുക്ഷവഃ । യജന്തേ യം സ വിശ്വാത്മാ ദേവോ നാരായണഃ സ്വയമ് ।। ൭൨.

മുക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സിൽ ആയിരം തലകളുള്ള ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു; അവൻ സർവ്വാത്മാവായ ദേവനായ നാരായണനാണ്.

ബ്രഹ്മയജ്ഞേന യേ നിത്യം യജന്തേ ദ്വിജസത്തമാഃ । തേ ബ്രഹ്മാണം പ്രീണയന്തി വേദോ ബ്രഹ്മാ പ്രകീര്തിതഃ ।। ൭൨.

ബ്രഹ്മയജ്ഞം എപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന ഉത്തമദ്വിജന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; വേദം ബ്രഹ്മാവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

നാരായണഃ ശിവോ വിഷ്ണുഃ ശംകര പുരുഷോത്തമഃ । ഏതൈസ്തു നാമഭിര്ബ്രഹ്മ പരം പ്രോക്തം സനാതനമ് । തം ച ചിന്താമയം യോഗം പ്രവദന്തി മനീഷിണഃ ।। ൭൨.

നാരായണൻ, ശിവൻ, വിഷ്ണു, ശംകരൻ, പുരുഷോത്തമൻ—ഈ പേരുകളിൽ പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ചിന്താമയമായ യോഗം എന്ന് പറയുന്നു.

പശൂനാം ശമനം യജ്ഞേ ഹോമകര്മ ച യദ്ഭവേത് । തദോമിതി ച വിഖ്യാതം തത്രാഹം സംവ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൭൨.

യജ്ഞത്തിൽ മൃഗങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കുകയും ഹോമം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് 'ഓം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അതിൽ ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

കര്മവേദയുജാം വിപ്ര ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുര്മഹേശ്വരഃ । വയം ത്രയോഽപി മന്ത്രാദ്യാ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ।। ൭൨.

ബ്രാഹ്മണനേ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും കർമ്മവേദവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ മൂവരും മന്ത്രങ്ങളായും മറ്റും നിലകൊള്ളുന്നു—ഇതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല.

അഹം വിഷ്ണുസ്തഥാ വേദാ ബ്രഹ്മ കര്മാണി ചാപ്യുത । ഏതത് ത്രയം ത്വേകമേവ ന പൃഥഗ് ഭാവയേത് സുധീഃ ।। ൭൨.

ഞാൻ വിഷ്ണുവും, അതുപോലെ തന്നെ വേദങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവും, കർമ്മങ്ങളും കൂടിയാണ്. ഈ മൂന്നു ഒന്നാണെന്നും, അവയെ വേർതിരിച്ച് കാണരുതെന്നും ബുദ്ധിമാന്മാർ മനസ്സിലാക്കണം.

യോഽന്യഥാ ഭാവയേദേതത് പക്ഷപാതേന സുവ്രത । സ യാതി നരകം ഘോരം രൌരവം പാപപൂരുഷഃ ।। ൭൨.

ആർങ്കിലും ഈ സത്യം മറിച്ച്, പക്ഷപാതത്തോടെ വേറിട്ടു കാണുന്നവൻ, പാപിയായവൻ, ഭയങ്കരമായ റൗരവനരകത്തിൽ പോകും.

അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ഋഗ്യജുഃ സാമ ഏവ ച । നൈതസ്മിന് ഭേദമസ്യാസ്തി സര്വേഷാം ദ്വിജസത്തമ ।। ൭൨.

ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളും തന്നെയാണ്. ഇതിൽ ഒരു ഭേദവും ഇല്ല, എല്ലാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേയും.

രുദ്ര ഉവാച । ശ്രൃണു ചാന്യദ് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കൌതൂഹലസമന്വിതമ് । അപൂര്വഭൂതം സലിലേ മഗ്നേന മുനിപുംഗവ ।। ൭൩.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഉത്സുകതയോടെ കേൾക്കൂ, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ സംഭവിച്ച അതുല്യമായ ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മാണാഽഹം പുരാ സൃഷ്ടഃ പ്രോക്തശ്ച സൃജ വൈ പ്രജാഃ । അവിജ്ഞാനസമര്ഥോഽഹം നിമഗ്നഃ സലിലേ ദ്വിജ ।। ൭൩.

പണ്ടു ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. 'പ്രജകൾ സൃഷ്ടിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, യഥാർത്ഥം അറിയാതെ ഞാൻ ജലത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നിരുന്നു, ദ്വിജനേ.

തത്ര യാവത് ക്ഷണം ചൈകം തിഷ്ഠാമി പരമേശ്വരമ് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം പുരുഷം ധ്യായന് പ്രയതമാനസഃ ।। ൭൩.

അവിടെ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഉറ്റ മനസ്സോടെ പരമേശ്വരനെ, അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള പുരുഷനായി ധ്യാനിച്ചു.

താവജ്ജലാത് സമുത്തസ്ഥുഃ പ്രലയാഗ്നിസമപ്രഭാഃ । പുരുഷാ ദശ ചൈകശ്ച താപയന്തോംശുഭിര്ജലമ് ।। ൭൩.

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള പത്തു പുരുഷന്മാരും ഒരാളും ഉയർന്ന് വന്നു, അവരുടെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് വെള്ളം ചൂടാക്കി.

മയാ പൃഷ്ടാഃ കേ ഭവന്തോ ജലാദുത്തീര്യ തേജസാ । താപയന്തോ ജലം ചേദം ക്വ വാ യാസ്യഥ സംശത ।। ൭൩.

ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തോടെ പുറത്ത് വരുന്നത്? ഈ വെള്ളം ചൂടാക്കുന്നതെന്തിനാണ്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'

ഏവമുക്താ മയാ തേ തു നോചുഃ കിംചന സത്തമാഃ । ഏവമേവ ഗതാസ്തൂഷ്ണീം തേ നരാ ദ്വിജപുംഗവ ।। ൭൩.

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാന്മാർ ഒന്നും പറയാതെ, അതേപടി മൗനത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് പോയി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

തതസ്തേഷാമനു മഹാപുരുഷോഽതീവശോഭനഃ । സ തസ്മിന് മേഘസംകാശഃ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണഃ ।। ൭൩.

അവരുടെ പിന്നാലെ, അതീവ ഭംഗിയുള്ള ഒരു മഹാപുരുഷൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആൾ മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണവും, താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.