വരാഹപുരാണമ്

കര്മകാണ്ഡേന ദേവേശം ഹരിം നാരായണം പ്രഭുമ് । തോഷയാമാസ രാജേന്ദ്രസ്തമഭേദേന ചിന്തയന് ।। ൬.

അവൻ, ഹരി നാരായണനിൽ ഭേദം ഇല്ലെന്നു ചിന്തിച്ച്, കര്‍മങ്ങൾകൊണ്ട് ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായ പ്രഭുവിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.

തതഃ കാലേന മഹതാ തസ്യ രാജ്ഞോ മതിഃ കില । നിവൃത്തരാജ്യഭോഗസ്യ ദ്ന്ദ്വസ്യാന്തമുപേയുഷീ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ രാജാവിന്റെ മനസ്സു രാജഭോഗങ്ങൾക്കു ശേഷം, ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്കു അവസാനം എത്തി.

തതഃ പുത്രം വിവസ്വന്തം ശ്രേഷ്ഠം ഭ്രാതൃശതസ്യ ഹ । അഭിഷിച്യ സ്വകേ രാജ്യേ തപോവനമുപാഗമത് ।। ൬.

പിന്നീട്, നൂറു സഹോദരങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ തന്റെ മകനായ വിവസ്വത്തിനെ രാജസിംഹാസനത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത്, തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.

പുഷ്കരം നാമ തീര്ഥാനാം പ്രവരം യത്ര കേശവഃ । പുണ്ഡരീകാക്ഷനാമാ തു പൂജ്യതേ തത്പരായണൈഃ ।। ൬.

പുഷ്കരം എന്നതായുള്ള തീർത്ഥം, എല്ലാ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും പ്രധാനമായതും, അവിടെ കേശവൻ എന്ന പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ ഭക്തരാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.

തത്ര ഗത്വാ സ രാജര്ഷിഃ കാശ്മീരാധിപതിര്വസുഃ । അതിതീവ്രേണ തപസാ സ്വശരീരമശോഷയത് ।। ൬.

അവിടെ കാശ്മീരിന്റെ രാജാവായ വസു എന്ന രാജർഷി ചെന്നു, അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ തന്റെ ശരീരം ക്ഷയിപ്പിച്ചു.

പുണ്ഡരീകാക്ഷപാരം തു സ്തവം ഭക്ത്യാ ജപന് ബുധഃ । ആരിരാധയിഷുര്ദേവം നാരായണമകല്മഷമ് । സ്തോത്രാന്തേ തല്ലയം പ്രാപ്തഃ സ രാജാ രാജസത്തമഃ ।। ൬.

ആ ജ്ഞാനിയായ രാജാവ് ഭക്തിയോടെ പുണ്ഡരീകാക്ഷനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തമസ്തോത്രം ജപിച്ച്, പാപരഹിതനായ നാരായണനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ആ സ്തോത്രം പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ, ആ മഹാരാജാവ് അവനിൽ ലയിച്ചു.

ധരണ്യുവാച । പുണ്ഡരീകാക്ഷപാരം തു സ്തോത്രം ദേവ കഥം സ്മൃതമ് । കീദൃശം തന്മമാചക്ഷ്വ പരമേശ്വര തത്ത്വതഃ ।। ൬.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ദേവാ, പുണ്ഡരീകാക്ഷനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തമസ്തോത്രം എങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു? അതിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? മഹാദേവാ, ദയവായി എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞുതരൂ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । നമസ്തേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ നമസ്തേ മധുസൂദന । നമസ്തേ സര്വലോകേശ നമസ്തേ തിഗ്മചക്രിണേ ।। ൬.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: പുണ്ഡരീകാക്ഷാ, നിനക്ക് വന്ദനം; മധുസൂദനാ, നിനക്ക് വന്ദനം; എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപതിയായോനിനക്ക് വന്ദനം; ഉഗ്രമായ ചക്രം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

വിശ്വമൂര്തിം മഹാബാഹും വരദം സര്വതേജസമ് । നമാമി പുണ്ഡരീകാക്ഷം വിദ്യാഽവിദ്യാത്മകം വിഭുമ് ।। ൬.

വിശ്വരൂപനും മഹാബാഹുവും വരദാനപ്രദനും എല്ലാറ്റിലും പ്രകാശമുള്ളവനും, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ആയിരിക്കുന്ന vibhuവുമായ പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ആദിദേവം മഹാദേവം വേദവേദാങ്ഗപാരഗമ് । ഗമ്ഭീരം സര്വദേവാനാം നമാമി മധുസൂദനമ് ।। ൬.

ആദിദേവനും മഹാദേവനും വേദങ്ങളുടെയും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളുടെയും പാരംഗതനും, ഗൗരവമുള്ളവനും എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അധിപതിയായ മധുസൂദനനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

വിശ്വമൂര്തിം മഹാമൂര്തിം വിദ്യാമൂര്തിം ത്രിമൂര്തികമ് । കവചം സര്വദേവാനാം നമസ്യേ വാരിജേക്ഷണമ് ।। ൬.

വിശ്വരൂപനും മഹാരൂപനും ജ്ഞാനരൂപനും മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനും എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും കാവലാളായ പദ്മനയനനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

സഹസ്ത്രശീര്ഷിണം ദേവം സഹസ്ത്രാക്ഷം മഹാഭുജമ് । ജഗത്സംവ്യാപ്യ തിഷ്ഠന്തം നമസ്യേ പരമേശ്വരമ് ।। ൬.

ആയിരം തലയും ആയിരം കണ്ണുകളും മഹാബാഹുവും ഉള്ള ദൈവത്തെ, സകല ലോകത്തും വ്യാപിച്ചു നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ശരണ്യം ശരണം ദേവം വിഷ്ണും ജിഷ്ണും സനാതനമ് । നീലമേഘപ്രതീകാശം നമസ്യേ ചക്രപാണിനമ് ।। ൬.

ശരണ്യനും ശരണം തന്നവനും ദേവനായ വിഷ്ണുവും ജയശാലിയും ശാശ്വതനുമായവനും, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള രൂപവും ചക്രം കൈവശമുള്ളവനുമായവനെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ശുദ്ധം സര്വഗതം നിത്യം വ്യോമരൂപം സനാതനമ് । ഭാവാഭാവവിനിര്മുക്തം മസ്യേ സര്വഗം ഹരിമ് ।। ൬.

ശുദ്ധനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും ശാശ്വതനുമായവനും ആകാശരൂപനുമായവനും ഭാവവും അഭാവവും അതിജീവിച്ചവനും ഹരിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

നാന്യത് കിംചിത് പ്രപശ്യാമി വ്യതിരിക്തം ത്വയാഽച്യുത । ത്വന്മയം ച പ്രപശ്യാമി സര്വമേതച്ചരാചരമ് ।। ൬.

അച്യുതാ, നിന്നെ ഒഴികെ വേറൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; ഈ സകല ചലനസ്ഥിരങ്ങളിലുമെല്ലാം നിന്നെ തന്നെയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

ഏവം തു വദതസ്തസ്യ മൂര്ത്തിമാന് പുരുഷഃ കില । നിര്ഗത്യ ദേഹാന്നീലാഭോ ഘനചണ്ഡോ ഭയംകരഃ ।। ൬.

അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു രൂപമുള്ള പുരുഷൻ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; കറുത്ത മേഘംപോലെ ഇരുണ്ടവനും ഉഗ്രനും ഭയാനകനും ആയിരുന്നു.

രക്താക്ഷോ ഹ്രസ്വകായസ്തു ദഗ്ധസ്ഥൂണാസമപ്രഭഃ । ഉവാച പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ കിം കരോമി നരാധിപ ।। ൬.

ചുവന്ന കണ്ണുകളും ചെറുതായ ശരീരവും ചുട്ടുനശിച്ച തൂണിനോടു സമാനമായ പ്രകാശവും ഉള്ളവൻ, കൈകൾകൂടിച്ചേർത്ത് നിന്നു: 'രാജാവേ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു പറയൂ' എന്നു ചോദിച്ചു.

രാജോവാച । കോഽസി കിം കാര്യമിഹ തേ കസ്മാദാഗതവാനസി । ഏതന്മേ കഥയ വ്യാധ ഏതദിച്ഛാമി വേദിതുമ് ।। ൬.

രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവിടെ നിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? നീ എന്തുകൊണ്ട് വന്നത്? ഇതെല്ലാം എനിക്ക് പറയൂ, വ്യാധാ, ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

വ്യാധ ഉവാച । പൂര്വം കലിയുഗേ രാജന് രാജാ ത്വം ദക്ഷിണാപഥേ । പൂര്ണധര്മോദ്ഭവഃ ശ്രീമാഞ്ജനസ്ഥാനേ വിചക്ഷണഃ ।। ൬.

വ്യാധൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, മുമ്പ് കലിയുഗത്തിൽ, നീ ദക്ഷിണഭാഗത്ത് ജനിച്ച, പൂർണ്ണധർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള, മഹത്വവും ജ്ഞാനവും ഉള്ള, ജനസ്ഥാനത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഒരു രാജാവായിരുന്നു.'

സ കദാചിദ് ഭവാന് വീര തുരഗൈഃ പരിവാരിതഃ । അരണ്യമാഗതോ ഹന്തും ശ്വാപദാനി വിശേഷതഃ ।। ൬.

ഒരു ദിവസം, വീരനായ ഭവാൻ കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വനത്തിലേക്ക് കയറി, പ്രത്യേകിച്ച് കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ പോയി.

തത്ര ത്വയാഽന്യകാമേന മൃഗവേഷധരോ മുനിഃ । ദണ്ഡയുഗ്മേന ദൂരേ തു പാതിതോ ധരണീതലേ ।। ൬.

അവിടെ, മറ്റൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ടു നീ, മൃഗവേഷം ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനിയെ ദൂരം നിന്ന് ദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ച് അടിച്ചു, അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.

സദ്യോ മൃതശ്ച വിപ്രേന്ദ്രസ്ത്വം ച രാജന് മുദാ യുതഃ । ഹരിണോഽയം ഹത ഇതി യാവത് പശ്യസി പാര്ഥിവ । താവന്മൃഗവപുര്വിപ്രോ മൃതഃ പ്രസ്ത്രവണേ ഗിരൌ ।। ൬.

ബ്രാഹ്മണൻ മരിച്ച ഉടനെ, രാജാവേ, നീ സന്തോഷത്തോടെ, 'ഹരി ഈ മൃഗത്തെ കൊന്നു' എന്ന് കരുതി, അതിനെ മൃഗം എന്നപോലെ നോക്കി നിന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ ത്വം മഹാരാജ ക്ഷുഭിതേന്ദ്രിയമാനസഃ । ഗൃഹം ഗതസ്തതോഽന്യസ്യ കസ്യചിത് കഥിതം ത്വയാ ।। ൬.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും കലങ്ങിയതോടെ നീ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, മറ്റൊരാളോട് ഈ സംഭവം പറഞ്ഞു.

തതഃ കതിപയാഹസ്യ ത്വയാ രാത്രൌ നരേശ്വര । ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാദ്ഭീതചിതേനൈതദ് വിചിന്തിതമ് । കൃത്യം കരോമി ശാന്ത്യര്ഥം മുച്യതേ യേന പാതകാത് ।। ൬.

അതിനുശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, രാജാവേ, ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ ഭീതിയോടെ നീ രാത്രിയിൽ ചിന്തിച്ചു: 'എന്ത് ചെയ്യണം, എങ്ങനെ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാം?'

തതസ്ത്വയാ മഹാരാജ സകൃന്നാരായണം പ്രഭുമ് । സംചിന്ത്യ ദ്വാദശീ ശുദ്ധാ ത്വയാ രാജന്നുപോഷിതാ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, നീ ഒരിക്കൽ നാരായണനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, ശുദ്ധമായ ദ്വാദശി ദിവസം ഉപവാസം പാലിച്ചു.

നാരായണോ മേ സുപ്രീത ഇതി പ്രോക്ത്വാ ശുഭേഽഹനി । ഗൌര്ദത്താ വിധിനാ സദ്യോ മൃതോഽസ്യുദരശൂലതഃ ।। ൬.

ഒരു ശുഭദിനത്തിൽ, 'നാരായണൻ എനിക്ക് വളരെ പ്രസന്നനാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ്, നീ വിധിപ്രകാരം ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്തു; എന്നാൽ മരിച്ചവൻ ഉടനെ വയറുവേദന അനുഭവിച്ചു.

അഭുക്തോ ദ്വാദശീധര്മേ യത് തത്രാപി ച കാരണമ് । കഥയാമി ഭവത്പത്നീ നാമ്നാ നാരായണീ ശുഭാ ।। ൬.

ദ്വാദശി വ്രതം പൂർണ്ണമായി പാലിക്കാതിരുന്നതിന് കാരണം ഞാൻ പറയാം: നിന്റെ ധർമ്മപത്നിയായ നാരായണി എന്നവൾ തന്നെയാണ് അതിന് കാരണം.

സാ കണ്ഠഗേന പ്രാണേന വ്യാഹൃതാ തേന തേ ഗതിഃ । കല്പമേകം മഹാരാജ ജാതാ വിഷ്ണുപുരേ തവ ।। ൬.

അവൾ ശ്വാസം തടസ്സപ്പെട്ട് വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചതിനാൽ, മഹാരാജാവേ, ഒരു കല്പകാലം നീ വിഷ്ണുപുരിയിൽ ജനിക്കേണ്ടി വന്നു.

അഹം ച തവ ദേഹസ്ഥഃ സര്വം ജാനാമി ചാക്ഷയമ് । ബ്രഹ്മഗ്രഹോ മഹാഘോരഃ പീഡയാമീതി മേ മതിഃ ।। ൬.

ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാം അറിയുന്നു; ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭയാനകമായ പീഡനമാണ് എന്നെ അലട്ടിയത് എന്ന് ഞാൻ കരുതി.