വരാഹപുരാണമ്

തത്ര ചാങ്ഗുഷ്ഠമാത്രം തു സ്ഥിതം പുരുഷസത്തമമ് । രക്തവാസോഭിരാഛന്നം ദ്വിഭുജം തിഗ്മതേജസമ് ।। ൬൨.

അത് താമരയിൽ, വിരൽവലിപ്പുള്ള, ഇരട്ട കൈകളോടും ചുവപ്പ് വസ്ത്രം ധരിച്ചും അതിവിശേഷമായ പ്രകാശം ഉള്ള ഉത്തമപുരുഷൻ നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ സാരഥിം പ്രാഹ പദ്മമേതത് സമാനയ । ഇദം തു ശിരസാ ബിഭ്രത് സര്വലോകസ്യ സന്നിധൌ । ശ്ലാഘനീയോ ഭവിഷ്യാമി തസ്മാദാഹര മാചിരമ് ।। ൬൨.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവ് സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ താമര എനിക്ക് കൊണ്ടുവരിക. ഞാൻ ഇതു തലയിൽ ധരിച്ചാൽ ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടും. അതിനാൽ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക.'

ഏവമുക്തസ്തദാ തേന സാരഥിഃ പ്രവിവേശ ഹ । ഗ്രഹീതുമുപചക്രാമ തം പദ്മം നൃപസത്തമ ।। ൬൨.

അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സാരഥി അകത്തേക്ക് കടന്ന് ആ താമര എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, രാജാവേ.

സ്പൃഷ്ടമാത്രേ തതഃ പദ്മേ ഹുങ്കാരഃ സമജായത । തേന ശബ്ദേന സ ത്രസ്തഃ പപാത ച മമാര ച ।। ൬൨.

അവൻ താമരയെ സ്പർശിച്ച ഉടനെ വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഭയപ്പെട്ട സാരഥി വീണു മരിച്ചു.

രാജാ ച തത്ക്ഷണാത് തേന ശബ്ദേന സമപദ്യത । കുഷ്ഠീ വിഗതവര്ണശ്ച ബലവീര്യവിവര്ജിതഃ ।। ൬൨.

അത് കണ്ട രാജാവും ആ ശബ്ദം കേട്ടതോടെ ഉടൻ തന്നെ കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ചു, വർണ്ണം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ശക്തിയും വീര്യവും ഇല്ലാതായി.

തഥാഗതമഥാത്മാനം ദൃഷ്ട്വാ സ പുരുഷര്ഷഭഃ । തസ്ഥൌ തത്രൈവ ശോകാര്ത്തഃ കിമേതദിതി ചിന്തയന് ।। ൬൨.

അങ്ങനെ തന്നെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ട ആ ഉത്തമപുരുഷൻ അതേ സ്ഥലത്ത് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി നിന്നു, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ചു.

തസ്യ ചിന്തയതോ ധീമാനാജഗാമ മഹാതപാഃ । വസിഷ്ഠോ ബ്രഹ്മപുത്രോഽഥ തം സ പപ്രച്ഛ പാര്ഥിവമ് ।। ൬൨.

അവൻ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മഹത്തായ വ്രതശീലിയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനുമായ വസിഷ്ഠൻ അവിടെ എത്തി രാജാവിനോട് ചോദിച്ചു.

കഥം തേ രാജശാര്ദൂല തവ ദേഹസ്യ ശാസനമ് । ഇദാനീമേവ കിം കാര്യം തന്മമാചക്ഷ്വ പൃച്ഛതഃ ।। ൬൨.

'രാജാവേ, നിന്റെ ശരീരത്തിന് ഈ അവസ്ഥ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം? ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ നീ പറയൂ.'

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജാ വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ । സര്വം പദ്മസ്യ വൃത്താന്തം കഥയാമാസ സ പ്രഭുഃ ।। ൬൨.

അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, രാജാവ് ആ താമരയുടെ മുഴുവൻ സംഭവവും പറഞ്ഞു.

തം ശ്രുത്വാ സ മുനിസ്തത്ര സാധു രാജന്നഥാബ്രവീത് । അസാധുരഥ വാ തിഷ്ഠ തസ്മാത് കുഷ്ഠിത്വമാഗതഃ ।। ൬൨.

അത് കേട്ട ശേഷം, ആ മുനി പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, നീ നല്ലതായി ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയാവില്ലായിരുന്നു; അതിനാൽ തന്നെയാണ് കുഷ്ഠം നിന്നിൽ വന്നത്.'

ഏവമുക്തസ്തദാ രാജാ വേപമാനഃ കൃതാഞ്ജലിഃ । പപ്രച്ഛ സാധ്വഹം വിപ്ര കഥം വാഽസാധ്വഹം മുനേ । കഥം ച കുഷ്ഠം മേ ജാതമേതന്മേ വക്തുമര്ഹസി ।। ൬൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നടുങ്ങി കയ്യുകൂപ്പി രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'മഹാനേ, ഞാൻ എങ്ങനെ നല്ലതും മോശവും ചെയ്തു? എങ്ങനെ ഈ കുഷ്ഠം എനിക്ക് സംഭവിച്ചു? ദയവായി എന്നോട് പറയണം.'

വസിഷ്ഠ ഉവാച । ഏതദ് ബ്രഹ്മോദ്ഭവം നാമ പദ്മം ത്രൈലോക്യവിശ്രുതമ് । ദൃഷ്ടമാത്രേണ ചാനേന ദൃഷ്ടാഃ സ്യുഃ സര്വദേവതാഃ । ഏതസ്മിന് ദൃശ്യതേ ചൈതത് ഷണ്മാസം ക്വാപി പാര്ഥിവ ।। ൬൨.

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: 'ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഈ താമരം മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമാണ്. ഇതു കണ്ടാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും കണ്ടതുപോലെയാണ്; രാജാവേ, ഇത് ആറുമാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഇവിടെ കാണാം.'

ഏതസ്മിന് ദൃഷ്ടമാത്രേ തു യോ ജലം വിശതേ നരഃ । സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ പരം നിര്വാണമര്ഹതി ।। ൬൨.

ഇത് കണ്ട ശേഷം ആരെങ്കിലും വെള്ളത്തിൽ കയറിയാൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി പരമമുക്തി നേടും.

ബ്രഹ്മണഃ പ്രാഗവസ്ഥായാ മൂര്തിരപ്സു വ്യവസ്ഥിതാ । ഏതാം ദൃഷ്ട്വാ ജലേ മഗ്നഃ സംസാരാദ് വിപ്രമുച്യതേ ।। ൬൨.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ പഴയ രൂപം വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതു കണ്ടും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയും ഒരാൾക്ക് ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ഇമം ച ദൃഷ്ട്വാ തേ സൂതോ ജലേ മഗ്നോ നരോത്തമ । പ്രവിഷ്ടശ്ച പുനരിമം ഹര്തുമിച്ഛന്നരാധിപ । പ്രാപ്തവാനസി ദുര്ബുദ്ധേ കുഷ്ഠിത്വം പാപപൂരുഷ ।। ൬൨.

ഇത് കണ്ട ശേഷം, നിന്റെ സാരഥി വെള്ളത്തിൽ കയറി; നീയോ രാജാവേ, വീണ്ടും അതു എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ്, പാപബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നിനക്ക് കുഷ്ഠം വന്നത്.

ദൃഷ്ടമേതത് ത്വയാ യസ്മാത് ത്വം സാധ്വിതി തതഃ പ്രഭോ । മയോക്തോ മോഹമാപന്നസ്തേനാസാധുരിതീരിതഃ ।। ൬൨.

നീ ഇത് കണ്ടതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ നല്ലവനാണ്'; പക്ഷേ നീ മോഹത്തിൽപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'നല്ലവനല്ല.'

ബ്രഹ്മപുത്രോ ഹ്യഹം ചേമം പശ്യാമി പരമേശ്വരമ് । അഹന്യഹനി ചാഗച്ഛംസ്തം പുനര്ദൃഷ്ടവാനസി ।। ൬൨.

ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനാണ്; ഈ പരമേശ്വരനെ ഞാൻ കാണുന്നു. ഞാൻ ദിവസേന ഇവിടെ വരുന്നു; നീയും വീണ്ടും അവനെ കണ്ടു.

ദേവാ അപി വദന്ത്യേതേ പദ്മം കാഞ്ചനമുത്തമമ് । മാനസേ ബ്രഹ്മപദ്മം തു ദൃഷ്ട്വാ ചാത്ര ഗതം ഹരിമ് । പ്രാപ്സ്യാമസ്തത് പരം ബ്രഹ്മ യദ് ഗത്വാ ന പുനര്ഭവേത് ।। ൬൨.

ദേവന്മാരും ഈ താമരയെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ പൊന്നുതാമരയാണെന്ന് പറയുന്നു. മാനസസരസ്സിലെ ബ്രഹ്മതാമരയും അവിടെ ഹരിയും കാണുമ്പോൾ, നമുക്ക് ആ പരമബ്രഹ്മം ലഭിക്കും. അതിലെത്തിയാൽ പിന്നെ ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.

ഇദം ച കാരണം ചാന്യത് കുഷ്ഠസ്യ ശ്രൃണു പാര്ഥിവ । ആദിത്യഃ പദ്മഗര്ഭേഽസ്മിന് സ്വയമേവ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൬൨.

രാജാവേ, കുഷ്ടരോഗത്തിന് മറ്റൊരു കാരണവും കേൾക്കൂ. ഈ താമരയുടെ ഉള്ളിലാണു സൂര്യൻ സ്വയം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

തം ദൃഷ്ട്വാ തത്ത്വതോ ഭാവഃ പരമാത്മൈഷ ശാശ്വതഃ । ധാരയാമി ശിരസ്യേനം ലോകമധ്യേ വിഭൂഷണമ് ।। ൬൨.

അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കണ്ടാൽ, ആ ശാശ്വതമായ പരമാത്മാവിനെ ഞാൻ ലോകത്ത് അലങ്കാരമായി തലയിൽ ധരിക്കുന്നു.

ഏവം തേ ജല്പതാ പാപമിദം ദേവേന ദര്ശിതമ് । ഇദാനീമിമമേവ ത്വമാരാധയ മഹാമതേ ।। ൬൨.

നീ പറയുമ്പോൾ ഈ പാപം ദേവൻ വെളിപ്പെടുത്തി. ഇപ്പോൾ നീ വലിയ ബുദ്ധിമാനായവനേ, അവനെ മാത്രം ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കൂ.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ഏവമുക്ത്വാ വസിഷ്ഠസ്തു ഇമമേവ വ്രതം തദാ । ആദിത്യാരാധനം ദിവ്യമാരോഗ്യാഖ്യം ജഗാദ ഹ ।। ൬൨.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വസിഷ്ഠൻ അതേ വ്രതം, അതായത് ആരോഗ്യത്തിനായുള്ള ദൈവികമായ സൂര്യാരാധന, വിശദമായി പറഞ്ഞു.

സോഽപി രാജാഽകരോച്ചേമം വ്രതം ഭക്തിസമന്വിതഃ । സിദ്ധിം ച പരമാം പ്രാപ്തോ വിരോഗശ്ചാഭവത് ക്ഷണാത് ।। ൬൨.

അവൻ രാജാവും ഈ വ്രതം ഭക്തിയോടെ അനുഷ്ഠിച്ചു. അതിനാൽ പരമസിദ്ധി ലഭിച്ചു, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ രോഗം മാറി.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । അഥാപരം മഹാരാജ പുത്രപ്രാപ്തിവ്രതം ശുഭമ് । കഥയാമി സമാസേന തന്മേ നിഗദതഃ ശ്രൃണു ।। ൬൩.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ഇനി പുത്രലാഭത്തിനായുള്ള ശുഭമായ വ്രതം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു. ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചുകൊൾക.

മാസേ ഭാദ്രപദേ യാ തു കൃഷ്ണപക്ഷേ നരേശ്വര । അഷ്ടമ്യാമുപവാസേന പുത്രപ്രാപ്തിവ്രതം ഹി തത് ।। ൬൩.

ഭാദ്രപദമാസത്തിൽ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ അഷ്ടമിദിവസം, രാജാവേ, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ പുത്രലാഭത്തിനായുള്ള വ്രതം ആകുന്നു.

ഷഷ്ഠ്യാം ചൈവ തു സംകല്പ്യ സപ്തമ്യാമര്ചയേദ് ഹരിമ് । ദേവക്യുത്സങ്ഗഗം ദേവം മാതൃഭിഃ പരിവേഷ്ടിതമ് ।। ൬൩.

ആറ് ദിവസത്തിൽ സങ്കൽപ്പമെടുത്ത് ഏഴാം ദിവസം ദേവകിയുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഹരിയെ മാതാക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി ആരാധിക്കണം.

പ്രഭാതേ വിമലേഽഷ്ടമ്യാമര്ചയേത് പ്രയതോ ഹരിമ് । പ്രാഗ്വിധാനേന ഗോവിന്ദമര്ചയിത്വാ വിധാനതഃ ।। ൬൩.

അഷ്ടമിദിവസം ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഹരിയെ ആരാധിക്കണം. നിർദ്ദേശിച്ച വിധത്തിൽ ഗോവിന്ദനെ ആരാധിച്ചശേഷം, ആചാരപ്രകാരം ചെയ്യണം.

തതോ യവൈഃ കൃഷ്ണതിലൈഃ സഘൃതൈര്ഹോമയേദ് ദധി । ബ്രാഹ്മണാന് ഭോജയേദ് ഭക്ത്യാ യഥാശക്ത്യാ സദക്ഷിണാന് ।। ൬൩.

അതിനുശേഷം യവവും കറുത്ത എള്ളും നെയ്യും ചേർത്ത് തൈലം ചേർത്തതും തൈരും ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം നടത്തണം. ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്തിയോടെ കഴിപ്പിക്കണം, കഴിവനുസരിച്ച് ദാനം നൽകണം.

തതഃ സ്വയം തു ഭുഞ്ജീത പ്രഥമം ബില്വമുത്തമമ് । പശ്ചാദ് യഥേഷ്ടം ഭുഞ്ജീത സ്നേഹൈഃ സര്വരസൈര്യുതമ് ।। ൬൩.

അതിനുശേഷം ആദ്യം ഏറ്റവും നല്ല ബില്വഫലം തിന്നണം. പിന്നെ ഇഷ്ടാനുസരിച്ച് എണ്ണയും വിവിധ രുചികളും ചേർത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.