വരാഹപുരാണമ്

തം ദൃഷ്ട്വാ മഹദാശ്ചര്യം സ രാജാ സംശിതവ്രതഃ । വിശാലസ്യ കഥം കൌബ്ജ്യമിതി ചിന്താപരോഭവത് ।। ൫൫.

ആ മഹത്തായ അത്ഭുതം കണ്ട രാജാവു, വ്രതമനുഷ്ഠാനത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, 'എങ്ങനെയാണ് ഈ വിശാലം കുബ്ജമായത്?' എന്ന ചിന്തയിൽ മുഴുകി.

തസ്യ ചിന്തയതോ ബുദ്ധിര്ബഭൌ തം ബ്രാഹ്മണം പ്രതി । അനേനാഗതമാത്രേണ കൃതമേതന്ന സംശയഃ ।। ൫൫.

അവൻ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണനെക്കുറിച്ച് അവനു ബോധം ലഭിച്ചു: 'ഇവൻ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്, സംശയമില്ല.'

തസ്മാദേഷൈവ ഭവിതാ ഭഗവാന് പുരുഷോത്തമഃ । ഏവമുക്ത്വാ നമശ്ചക്രേ തസ്യ വിപ്രസ്യ സ നൃപഃ ।। ൫൫.

അതുകൊണ്ട്, ഈ ബ്രാഹ്മണൻ തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ പുരുഷോത്തമൻ എന്നു രാജാവ് പറഞ്ഞു, അവനെ വണങ്ങി.

അനുഗ്രഹായ ഭഗവന് നൂനം ത്വം പുരുഷോത്തമഃ । ആഗതോഽസി സ്വരൂപം മേ ദര്ശയസ്വാധുനാ ഹരേ ।। ൫൫.

ഭഗവാനേ, നിസ്സംശയം നീ തന്നെയാണ് പുരുഷോത്തമൻ, അനുഗ്രഹത്തിനായി വന്നവൻ. ഹരിയേ, ഇപ്പോൾ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം എനിക്ക് കാണിക്കണമേ.

ഏവമുക്തസ്തദാ ദേവഃ ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ । ബഭൌ തത്പുരതഃ സൌമ്യോ വാക്യം ചേദമുവാച ഹ ।। ൫൫.

അങ്ങനെ രാജാവു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള ദേവൻ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വരം വൃണീഷ്വ രാജേന്ദ്ര യത്തേ മനസി വര്തതേ । മയി പ്രസന്നേ ത്രൈലോക്യ തിലമാത്രമിദം നൃപ ।। ൫൫.

രാജാധിരാജാ, നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണോ ആഗ്രഹം, അതു ചോദിക്കൂ. ഞാൻ സന്തോഷിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ഒരു എള്ളിനുള്ളിനോളം എന്തും നിനക്കു ലഭ്യമാകും.

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജാ ഹര്ഷോത്ഫുല്ലിതലോചനഃ । മോക്ഷം പ്രയച്ഛ ദേവേശേത്യുക്ത്വാ നോവാച കിംചന ।। ൫൫.

അങ്ങനെ ദൈവം പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ വിരിഞ്ഞു. 'ദേവേശാ, എനിക്ക് മോക്ഷം തരണമേ' എന്നുവെച്ചു, മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.

ഏവമുക്തഃ സ ഭഗവാന് പുനര്വാക്യമുവാച ഹ । മയ്യാഗതേ വിശാലോഽയമാമ്രഃ കുബ്ജത്വമാഗതഃ । യസ്മാത് തസ്മാത് തീര്ഥമിദം കുബ്ജകാമ്രം ഭവിഷ്യതി ।। ൫൫.

അങ്ങനെ രാജാവു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഈ ആമ്പലമരം കുബ്ജമായിത്തീർന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഈ സ്ഥലം ഇനി കുബ്ജകാമ്ര തീർഥം എന്നറിയപ്പെടും.'

തിര്യഗ്യോന്യാദയോഽപ്യസ്മിന് ബ്രാഹ്മണാന്താ യദി സ്വകമ് । കലേവരം ത്യജിഷ്യന്തി തേഷാം പഞ്ചശതാനി ച । വിമാനാനി ഭവിഷ്യന്തി യോഗിനാം മുക്തിരേവ ച ।। ൫൫.

ഇവിടെ, മൃഗജന്മം ഉൾപ്പെടെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വരെ, ആരെങ്കിലും തങ്ങളുടെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അവർക്കായി അഞ്ചുനൂറ് ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ ലഭിക്കും. യോഗികൾക്ക് മോക്ഷവും ലഭിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ നൃപം ദേവഃ ശങ്ഖാഗ്രേണ ജനാര്ദനഃ । പസ്പര്ശ സ്പൃഷ്ടമാത്രോഽസൌ പരം നിര്വാണമാപ്തവാന് ।। ൫൫.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവനായ ജനാർദ്ദനൻ രാജാവിനെ ശംഖത്തിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് തൊട്ടു. ആ സ്പർശം ഉണ്ടായയുടൻ രാജാവ് പരമമായ മോക്ഷം നേടി.

തസ്മാത്ത്വമപി രാജേന്ദ്ര തം ദേവം ശരണം വ്രജ । യേന ഭൂയഃ പുനഃ ശോച്യപദവീം നോ പ്രയാസ്യസി ।। ൫൫.

അതുകൊണ്ട്, രാജാധിരാജാ, നീയും ആ ദൈവത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നീ വീണ്ടും ദുഃഖത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരികയില്ല.

യ ഇദം ശ്രൃണുയാന്നിത്യം പ്രാതരുത്ഥായ മാനവഃ । പഠേദ് യശ്ചരിതം താഭ്യാം മോക്ഷധര്മാര്ഥദോ ഭവേത് ।। ൫൫.

ആരെങ്കിലും മനുഷ്യൻ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു ഈ ഇരുവരുടെയും കർമ്മങ്ങൾ കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ മോക്ഷം, ധർമ്മം, സമ്പത്ത് എന്നിവയുടെ ഫലം ലഭിക്കും.

ശുഭവ്രതമിദം പുണ്യം യശ്ച കുര്യാജ്ജനേശ്വര । സ സര്വസമ്പദം ചേഹ ഭുക്ത്വേതേ തല്ലയം വ്രജേത് ।। ൫൫.

ജനങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, ആരെങ്കിലും ഈ ശുഭവും പുണ്യവുമായ വ്രതം ആചരിച്ചാൽ അവൻ ഇവിടെ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചശേഷം, അവയെല്ലാം വിട്ട് പരമലയത്തിലേക്ക് എത്തും.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । അതഃ പരം പ്രവക്ഷ്യാമി ധന്യവ്രതമനുത്തമമ് । യേന സദ്യോ ഭവേദ് ധന്യ അധന്യോഽപി ഹി യോ ഭവേത് ।। ൫൬.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഇനി ഞാൻ പരമമായ ഭാഗ്യവ്രതം വിശദീകരിക്കാം. അതു ചെയ്താൽ ഭാഗ്യരഹിതനായവനും ഉടൻ ഭാഗ്യവാനാകുന്നു.

മാര്ഗശീര്ഷേ സിതേ പക്ഷേ പ്രതിപദ് യാ തിഥിര്ഭവേത് । തസ്യാം നക്തം പ്രകുര്വീത വിഷ്ണുമഗ്നിം പ്രപൂജയേത് ।। ൫൬.

മാർഗശീർഷ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ആദ്യത്തെ തിഥിയിൽ, ആ രാത്രിയിൽ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് വിഷ്ണുവിനെയും അഗ്നിയെയും ആരാധിക്കണം.

വൈശ്വാനരായ പാദൌ തു അഗ്നയേത്യുദരം തഥാ । ഹവിര്ഭുംജായ ച ഉരോ ദ്രവിണോദേതി വൈ ഭുജോ ।। ൫൬.

വൈശ്വാനരനു കാലുകൾ അർപ്പിക്കണം; അഗ്നിക്കു വയറും; ഹവിർഭുജിന് നെഞ്ചും; ദ്രവിണോദയ്ക്ക് കൈകളും അർപ്പിക്കണം.

സംവര്ത്തായേതി ച ശിരോ ജ്വലനായേതി സര്വതഃ । അഭ്യര്ച്യൈവം വിധാനേന ദേവദേവം ജനാര്ദനമ് ।। ൫൬.

സംവർത്തന് തലയും, ജ്വലനന് ചുറ്റും എല്ലായിടത്തും അർപ്പിച്ച്, ഈ വിധത്തിൽ ദേവദേവനായ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കണം.

തസ്യൈവ പുരതഃ കുണ്ഡം കാരയിത്വാ വിഘാനതഃ । ഹോമം തത്ര പ്രകുര്വീത ഏഭിര്മന്ത്രൈര്വിചക്ഷണഃ ।। ൫൬.

അവന്റെ മുമ്പിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരു ഹോമകുണ്ഡം നിർമ്മിച്ച്, അവിടെ ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം നടത്തണം.

തതഃ സംയാവകം ചാന്നം ഭുഞ്ജീയാദ് ഘൃതസംയുതമ് । കൃഷ്ണപക്ഷേഽപ്യേവമേവ ചാതുര്മാസ്യം തു യാവതഃ ।। ൫൬.

ശേഷം, യവം ചേർത്ത അന്നം നെയ്യോടെ കഴിക്കണം. കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലും ഇതുപോലെ തന്നെ, നാലു മാസം ഇതു തുടരണം.

ചൈത്രാദിഷു ച ഭുഞ്ജീത പായസം സഘൃതം ബുധഃ । ശ്രാവണാദിഷു സക്തൂംശ്ച തതശ്ചൈതത് സമാപ്യതേ ।। ൫൬.

ചൈത്ര മുതലുള്ള മാസങ്ങളിൽ, ജ്ഞാനികൾ നെയ്യോടെ പായസം കഴിക്കണം; ശ്രാവണ മുതലുള്ള മാസങ്ങളിൽ സക്തു അത്താവും. അതിനുശേഷം ഈ വ്രതം സമാപിക്കും.

സമാപ്തേ തു വ്രതേ വഹ്നിം കാഞ്ചനം കാരയേദ് ബുധഃ । രക്തവസ്ത്രയുഗച്ഛന്നം രക്തപുഷ്പാനുലേപനമ് ।। ൫൬.

വ്രതം പൂർത്തിയായാൽ, ജ്ഞാനി പൊന്നുകൊണ്ട് ഒരു അഗ്നിരൂപം ഉണ്ടാക്കി, ചുവപ്പു വസ്ത്രം രണ്ടെണ്ണം പൊതിഞ്ഞ്, ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങൾ അണിയിച്ച് അലങ്കരിക്കണം.

കുങ്കുമേന തഥാ ലിപ്യ ബ്രാഹ്മണം ദേവദേവ ച । സര്വാവയവസംപൂര്ണം ബ്രാഹ്മണം പ്രിയദര്ശനമ് ।। ൫൬.

കുങ്കുമം കൊണ്ട് അതിനെ അളക്കി, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയും ദേവദേവനെയും അണിയിച്ച്, എല്ലാ അവയവങ്ങളും പൂർണ്ണമായ മനോഹരനായ ബ്രാഹ്മണനെയും ഒരുക്കണം.

പൂജയിത്വാ വിധാനേന രക്തവസ്ത്രയുഗേന ച । പശ്ചാത് തം ദാപയേത് തസ്യ മന്ത്രേണാനേന ബുദ്ധിമാന് ।। ൫൬.

നിർദ്ദിഷ്ടവിധിയിൽ ചുവപ്പു വസ്ത്രം രണ്ടെണ്ണം അർപ്പിച്ച്, പിന്നീട് ആ ബ്രാഹ്മണനു ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് അതു നൽകണം.

ധന്യോഽസ്മി ധന്യകര്മാഽസ്മി ധന്യചേഷ്ടോഽസ്മി ധന്യവാന് । ധന്യേനാനേന ചീര്ണേന വ്രതേന സ്യാം സദാ സുഖീ ।। ൫൬.

ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഭാഗ്യകരമാണ്, എന്റെ പ്രവർത്തികൾ ഭാഗ്യവാനാണ്, ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്; ഈ വ്രതം ചെയ്തതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ.

ഏവമുച്ചാര്യ തം വിപ്രേ ന്യസ്യ കോശം മഹാത്മനഃ । സദ്യോ ധന്യത്വമാപ്നോതി യോഽപി സ്യാദ് ഭാഗ്യവര്ജിതഃ ।। ൫൬.

ഇങ്ങനെ ഉച്ചരിച്ച്, ആ മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണന്റെ മുമ്പിൽ ധനസമ്പത്ത് വെച്ചാൽ, ഭാഗ്യരഹിതനായവനും ഉടൻ ഭാഗ്യവാനാകും.

ഇഹ ജന്മനി സൌഭാഗ്യം ധനം ധാന്യം ച പുഷ്കലമ് । അനേന കൃതമാത്രേണ ജായതേ നാത്ര സംശയഃ ।। ൫൬.

ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ, ഈ വ്രതം ചെയ്താൽ, സമൃദ്ധമായ ഭാഗ്യവും ധനവും ധാന്യവും ലഭിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പ്രാഗ്ജന്മജനിതം പാപമഗ്നിര്ദഹതി തസ്യ ഹ । ദഗ്ധേ പാപേ വിമുക്താത്മാ ഇഹ ജന്മന്യസൌ ഭവേത് ।। ൫൬.

മുൻജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പാപങ്ങൾ അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കുന്നു; പാപം ദഹിച്ചാൽ, ആത്മാവ് മോചിതനായി ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും.

യോഽപീദം ശ്രൃണുയാന്നിത്യം യശ്ച ഭക്ത്യാ പഠേദ് ദ്വിജഃ । ഉഭൌ താവിഹ ലോകേ തു ധന്യൌ സദ്യോ ഭവിഷ്യതഃ ।। ൫൬.

ഇതിനെ ദിവസവും കേൾക്കുന്നവനും, ഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുന്ന ദ്വിജനും, ഇരുവരും ഈ ലോകത്തുതന്നെ ഉടൻ ഭാഗ്യശാലികളാകും.

ശ്രൂയതേ ച വ്രതം ചൈതച്ചീര്ണമാസീന്മഹാത്മനാ । ധനദേന പുരാ കല്പേ ശൂദ്രയോനൌ സ്ഥിതേന തു ।। ൫൬.

പണ്ടു ഒരു കാലത്ത് മഹാത്മാവായ കുബേരൻ, ശൂദ്രജന്മത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, ഈ വ്രതം ആചരിച്ചതായി കേൾക്കപ്പെടുന്നു.