വരാഹപുരാണമ്

തസ്യാം സംഭൂതിമിച്ഛന് യസ്തസ്യോപായം സ്വയം പരമ് । പശുപാലാത് സമുത്പന്നോ യശ്ചതുഷ്പാച്ചതുര്മുഖഃ ।। ൫൩.

ആ കഥയുടെ ഉത്ഭവം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതിന്റെ ഉന്നത മാർഗം സ്വയം അന്വേഷിക്കണം. കന്നുകാലികളെ കാത്തവനിൽ നിന്നാണ് നാലുകാലികളുണ്ടായതും, അവരിൽ നിന്നാണ് നാലുമുഖൻ ജനിച്ചതും.

സ ഗുരുഃ സ കഥായാസ്തു തസ്യാശ്ചൈവ പ്രവര്ത്തകഃ । തസ്യ പുത്രഃ സ്വരോ നാമ സപ്തമൂര്തിംരസൌ സ്മൃതഃ ।। ൫൩.

അവനാണ് ആ കഥയുടെ ഗുരുവും ആരംഭിപ്പിക്കുന്നവനും. അവന്റെ പുത്രൻ സ്വര എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഏഴാമത്തെ രൂപമാണ്.

തേന പ്രോക്തം തു യത്കിംചിത് ചതുര്ണാം സാധനം നൃപ । ഋഗര്ഥാനാം ചതുര്ഭിസ്തേ തദ്ഭക്ത്യാരാധ്യതാം യയുഃ ।। ൫൩.

അവൻ പറഞ്ഞ നാലു ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങൾ, രാജാവേ, വേദാർത്ഥങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ലയിച്ചവർ ആരാധിച്ച് അതിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

ചതുര്ണാം പ്രഥമോ യസ്തു ചതുഃശ്രൃങ്ഗസമാസ്ഥിതഃ । വൃഷദ്വിതീയസ്തത്പ്രോക്തമാര്ഗേണൈവ തൃതീയകഃ । ചതുര്ഥസ്തത്പ്രണീതസ്താം പൂജ്യ ഭക്ത്യാ സുതം വ്രജേത് ।। ൫൩.

നാലുപേരിൽ ആദ്യൻ നാലു കൊമ്പുകളിലുമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് — അതാണ് കാള. രണ്ടാമൻ അവൻ പറഞ്ഞ വഴിയിൽ നടക്കുന്നു, മൂന്നാമൻ അതുപോലെ. നാലാമൻ അവന്റെ മാർഗത്തിൽ ഭക്തിയോടെ പുത്രനെ ആരാധിക്കുന്നു.

സപ്തമൂര്ത്തേസ്തു ചരിതം ശുശ്രുംവുഃ പ്രഥമം നൃപ । ബ്രഹ്മചര്യേണ വര്ത്തേത ദ്വിതീയോഽസ്യ സനാതനഃ ।। ൫൩.

ഏഴാമത്തെ രൂപത്തിന്റെ കൃത്യങ്ങൾ ആദ്യം കേട്ടിരുന്നു, രാജാവേ. രണ്ടാമൻ ശാശ്വതനായി ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.

തതോ ഭൃത്യാദിഭരണം വൃഷഭാരോഹണം ത്രിഷു । വനവാസശ്ച നിര്ദ്ദിഷ്ട ആത്മസ്ഥേ വൃഷഭേ സതി ।। ൫൩.

പിന്നീട്, ഭൃത്യന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും സംരക്ഷിക്കൽ, മൂന്നുപേരിൽ കാളയെ കയറ്റം, കാടിൽ വാസം എന്നിവ ആത്മാവിൽ കാള നിലകൊള്ളുമ്പോൾ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

അഹമസ്മി വദത്യന്യശ്ചതുര്ദ്ധാ ഏകധാ ദ്വിധാ । ഭേദഭിന്നസഹോത്പന്നാസ്തസ്യാപത്യാനി ജജ്ഞിരേ ।। ൫൩.

മറ്റൊരാൾ 'ഞാനാണ്' എന്നിങ്ങനെ നാലായി, ഒന്നായി, രണ്ടായി പറയുന്നു. വ്യത്യാസങ്ങളിലൂടെയും വിഭജനം കൊണ്ടുമാണ് അവന്റെ സന്തതികൾ ജനിച്ചത്.

നിത്യാനിത്യസ്വരൂപാണി ദൃഷ്ട്വാ പൂര്വം ചതുര്മുഖഃ । ചിന്തയാമാസ ജനകം കഥം പശ്യാമ്യഹം നൃപ ।। ൫൩.

നിത്യവും അനിത്യവുമായ രൂപങ്ങൾ മുമ്പ് കണ്ട ശേഷം, നാലുമുഖൻ ചിന്തിച്ചു: 'എന്റെ ജനകനെ എങ്ങനെ കാണാം?' രാജാവേ.

മദീയസ്യ പിതുര്യേ ഹി ഗുണാ ആസന് മഹാത്മനഃ । ന തേ സമ്പ്രതി ദൃശ്യന്തേ സ്വരാപത്യേഷു കേഷുചിത് ।। ൫൩.

എന്റെ പിതാവായ മഹാത്മാവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. ഇപ്പോൾ അവ സ്വരയുടെ സന്തതികളിൽ ചിലരിൽ കാണുന്നില്ല.

പിതുഃ പുത്രസ്യ യഃ പുത്രഃ സ പിതാമഹനാമവാന് । ഏവം ശ്രുതിഃ സ്ഥിതാ ചേയം സ്വരാപത്യേഷു നാന്യഥാ ।। ൫൩.

മകന്റെ മകൻ പിതാമഹന്റെ പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഈ രീതിയാണ് വംശപരമ്പരയിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്, ഇതിന് വേറെയൊരു വ്യത്യാസമില്ല.

ക്വാപി സംപത്സ്യതേ ഭാവോ ദ്രഷ്ടവ്യശ്ചാപി തേ പിതാ । ഏവം നീതേഽപി കിം കാര്യമിതി ചിന്താപരോഽഭവത് ।। ൫൩.

എപ്പോഴോ ഈ ബന്ധം ഉണ്ടാകും; നീ നിന്റെ പിതാവിനെയും കാണണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടും, എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ വിചാരത്തിൽ മുഴുകി.

തസ്യ ചിന്തയതഃ ശസ്ത്രം പിതൃകം പുരതോ ബഭൌ । തേന ശസ്ത്രേണ തം രോഷാന്മമന്ഥ സ്വരമന്തികേ ।। ൫൩.

അവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പിതാവിന്റെ ആയുധം അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ട്, കോപത്തോടെ അവൻ സമീപത്തുള്ള സാരം ഉരുക്കി.

തസ്മിന് മഥിതമാത്രേ തു ശിരസ്തസ്യാപി ദുര്ഗ്രഹമ് । നാലികേരഫലാകാരം ചതുര്വക്ത്രോഽന്വപശ്യത ।। ൫൩.

അത് ഉരുക്കിയ ഉടനെ, പിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, നാളികേരംപോലെയുള്ള, നാല് മുഖങ്ങളുള്ള ഒരു തല അവൻ കണ്ടു.

തച്ചാവൃതം പ്രധാനേന ദശധാ സംവൃതോ ബഭൌ । ചതുഷ്പാദേന ശസ്ത്രേണ ചിച്ഛേദ തിലകാണ്ഡവത് ।। ൫൩.

അത് പ്രധാനതത്ത്വം കൊണ്ട് പത്തു പടിയായി പൊതിഞ്ഞിരുന്നതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; നാലു വശമുള്ള ആയുധം കൊണ്ട് അവൻ അതിനെ എള്ള് കായപോലെ മുറിച്ചു.

പ്രകാമം തിലസംച്ഛിന്നേ തദമൂലൌ ന മേ ബഭൌ । അഹം ത്വഹം വദന് ഭൂതം തമപ്യേവമഥാച്ഛിനത് ।। ൫൩.

എള്ള് കായപോലെ മുഴുവനും മുറിച്ചപ്പോൾ, വേരിൽ ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല; എന്നിരുന്നാലും, 'ഞാനാണ് ഞാൻ' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ജീവി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവനും അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ മുറിച്ചു.

തസ്മിന് ഛിന്നേ തദസ്യാംസേ ഹ്രസ്വമന്യമവേക്ഷത । അഹം ഭൂതാദി വഃ പഞ്ച വദന്തം ഭൂതിമന്തികാത് ।। ൫൩.

അത് മുറിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ ഭാഗത്ത് മറ്റൊരു ചെറുതായുള്ള ജീവിയെ അവൻ കണ്ടു; 'ഞാൻ ഭൂതങ്ങളുടെ അഞ്ചു മൂലമാണ്' എന്ന് അടുത്ത് നിന്ന് പറയുന്നവനായി.

തമപ്യേവമഥോ ഛിത്ത്വാ പഞ്ചാശൂന്യമമീക്ഷത । കൃത്വാവകാശം തേ സര്വേ ജല്പന്ത ഇദമന്തികാത് ।। ൫൩.

അവനും അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ മുറിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ചു മൂലതത്ത്വങ്ങളിൽ ശൂന്യതയെ അവൻ കണ്ടു; അവിടെ സ്ഥലം ഉണ്ടാക്കി, അവരൊക്കെയും അടുത്ത് നിന്ന് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

തമപ്യസങ്ഗശസ്ത്രേണ ചിച്ഛേദ തിലകാണ്ഡവത് । തസ്മിംച്ഛിന്നേ ദശാംശേന ഹ്രസ്വമന്യമപശ്യത ।। ൫൩.

അവനും അതിനെ അസംഗമായ ആയുധം കൊണ്ട് എള്ള് കായപോലെ മുറിച്ചു; അത് മുറിച്ചപ്പോൾ, പത്തിൽ ഒന്ന് ഭാഗം ചെറുതായ മറ്റൊന്നിനെ അവൻ കണ്ടു.

പുരുഷം രൂപശസ്ത്രേണ തം ഛിത്ത്വാഽന്യമപശ്യത । തദ്വദ് ഹ്രസ്വം സിതം സൌമ്യം തമപ്യേവം തദാഽകരോത് ।। ൫൩.

രൂപം മുറിക്കുന്ന ആയുധം കൊണ്ട് ആ പുരുഷനെ മുറിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരാളെ അവൻ കണ്ടു; അതുപോലെ തന്നെ, ചെറുതും വെളുപ്പും സൗമ്യവുമായ അതിനെയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.

ഏവം കൃതേ ശരീരം തു ദദര്ശ സ പുനഃ പ്രഭുഃ । സ്വകീയമേവാകസ്യാന്തഃ പിതരം നൃപസത്തമ ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം, ആ പ്രഭു വീണ്ടും തന്റെ ശരീരം ആകാശത്തിനുള്ളിൽ, സ്വന്തം പിതാവായി, കണ്ടു, രാജശ്രേഷ്ഠ.

ത്രസരേണുസമം മൂര്ത്യാ അവ്യക്തം സര്വജന്തുഷു । സമം ദൃഷ്ട്വാ പരം ഹര്ഷം ഉഭേ വിസസ്വരാര്ത്തവിത് ।। ൫൩.

ത്രസരേണുവോളം ചെറുതായ രൂപത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും കാണാനാവാത്തതായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിനെ ഒരുപോലെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരും പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, അവരുടെ ദുഃഖം അകന്നു.

ഏവംവിധോഽസൌ പുരുഷഃ സ്വരനാമാ മഹാതപാഃ । മൂര്ത്തിസ്തസ്യ പ്രവൃത്താഖ്യം നിവൃത്താഖ്യം ശിരോ മഹത് ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെയാണ് സ്വരനാമം ഉള്ള, മഹാതപസ്സുകാരനായ ആ പുരുഷൻ; അവന്റെ രൂപം 'പ്രവൃത്തി' എന്നും, വലിയ തല 'നിവൃത്തി' എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

ഏതസ്മാദേവ തസ്യാശു കഥയാ രാജസത്തമ । സംഭൂതിരഭവദ് രാജന് വിവൃത്തേസ്ത്വേഷ ഏവ തു ।। ൫൩.

ഈ കഥയിൽ നിന്നാണ്, രാജശ്രേഷ്ഠ, സൃഷ്ടി ഉണ്ടായത്; എന്നാൽ ലയത്തിൽ ഇതു മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഏഷേതിഹാസഃ പ്രഥമഃ സര്വസ്യ ജഗതോ ഭൃശമ് । യ ഇമം വേത്തി തത്ത്വേന സാക്ഷാത് കര്മപരോ ഭവേത് ।। ൫൩.

ഇതാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഇതിഹാസം; ഇതിന്റെ സത്യം അറിയുന്നവൻ സജീവമായി കര്‍മ്മത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു.

ഭദ്രാശ്വ ഉവാച । വിജ്ഞാനോത്പത്തികാമസ്യ ക ആരാധ്യോ ഭവേദ് ദ്വിജ । കഥം ചാരാധ്യതേഽസൌ ഹി ഏതദാഖ്യാഹി മേ ദ്വിജ ।। ൫൪.

ഭദ്രാശ്വൻ ചോദിച്ചു: ജ്ഞാനം ഉണരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആരെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്? എങ്ങനെ അവനെ ആരാധിക്കാം? ദ്വിജൻ, ദയവായി ഇത് എനിക്ക് പറയൂ.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । വിഷ്ണുരേവ സദാരാധ്യഃ സര്വദേവൈരപി പ്രഭുഃ । തസ്യോപായം പ്രവക്ഷ്യാമി യേനാസൌ വരദോ ഭവേത് ।। ൫൪.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവിനെയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കേണ്ടത്, ദേവന്മാരും പോലും; അവൻ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനാകാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാൻ പറയാം.

രഹസ്യം സര്വദേവാനാം മുനീനാം മനുജാംസ്തഥാ । നാരായണഃ പരോ ദേവസ്തം പ്രണമ്യ ന സീദതി ।। ൫൪.

എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും, മുനിമാരുടെയും, മനുഷ്യരുടെയും പരമരഹസ്യം നാരായണനാണ്; അവനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും തളരുന്നില്ല.

ശ്രൂയതേ ച പുരാ രാജന് നാരദേന മഹാത്മനാ । കഥിതം തുഷ്ടിദം വിഷ്ണോര്വ്ര്തമപ്സരസാം തഥാ ।। ൫൪.

രാജാവേ, പുരാതനകാലത്ത് മഹാത്മാവായ നാരദൻ വിഷ്ണുവിനെയും അപ്സരസുകളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വ്രതത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുവെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

നാരദസ്തു പുരാ കല്പേ ഗതവാന് മാനസം സരഃ । സ്നാനാര്ഥം തത്ര ചജാപശ്യത് സര്വമപ്സരസാം ഗണമ് ।। ൫൪.

ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, നാരദൻ സ്നാനത്തിനായി മാനസസരസ്സിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവിടെ മുഴുവൻ അപ്സരസകളും കണ്ടു.