വരാഹപുരാണമ്

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ സ ശൂദ്രസ്തു തഥാ ധന്യതരോ മതഃ । ഭര്തുഃ സുശ്രൂഷണം കൃത്വാ തത്പരോക്ഷേ ഹരേരിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ഭർത്താവിന്റെ അഭാവത്തിലും ഹരിയെ ഓർക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ തഥാ ശൂദ്രോ ദ്വിജസുശ്രൂഷണേ രതഃ । തദനുജ്ഞയാ ഹരേര്ഭക്തിഃ സ്ത്രീ ശൂദ്രോ തേന സാധ്വിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ ആസ്വദിക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. അവരുടെ അനുമതിയോടെ ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി സ്ത്രീക്കും ശൂദ്രനും പ്രശംസനീയമാണ്.

ആസുരം ഭാവമാസ്ഥായ പ്രഹ്ലാദഃ പുരുഷോത്തമമ് । മുക്ത്വാ ചാന്യം ന ജാനാതി തേനാസൌ സാധുരുച്യതേ ।। ൪൯.

അസുരഭാവത്തിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും പ്രഹ്ലാദൻ പരമപുരുഷനേ മാത്രമേ അംഗീകരിച്ചുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രജാപതികുലേ ഭൂത്വാ ബാല ഏവ വനം ഗതഃ । ആരാധ്യ വിഷ്ണും പ്രാപ്തം തത് സ്ഥാനം പരമശോഭനമ് । തേന സാധോ ധ്രുവേത്യേവം മയോക്തം രാജസത്തമ ।। ൪൯.

പ്രജാപതികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച ധ്രുവൻ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു, അതിനാൽ അത്യുത്തമമായ സ്ഥാനം നേടി. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അവനെ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിച്ചത്.

ഇതി രാജാ വചഃ ശ്രുത്വാ അഗസ്ത്യസ്യ മഹാത്മനഃ । അല്പോപദേശരാജാഽസൌ പപ്രച്ഛ മുനിപുംഗവമ് ।। ൪൯.

മഹാത്മാവായ ആഗസ്ത്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, വലിയ ഉപദേശമില്ലാത്തവനാണെങ്കിലും, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

അഗസ്ത്യശ്ച മഹാഭാഗഃ കാര്തിക്യാം പുഷ്കരം വ്രജന് । ഗതേഽഗസ്ത്യേ പ്രഗച്ഛന് വൈ ഭദ്രാശ്വസ്യ നിവേശനമ് ।। ൪൯.

മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ആഗസ്ത്യൻ കാർത്തിക മാസത്തിൽ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. ആഗസ്ത്യൻ പോയശേഷം ഭദ്രാശ്വന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.

പൃഷ്ടശ്ച രാജ്ഞാ താമേവ ദ്വാദശീം മുനിസത്തമഃ । ദുര്വാസാ ഉവാച । ഇദമേവ മയാ തുഭ്യം കഥിതം തേ തപോധന ।। ൪൯.

അത് തന്നെയാണ് രാജാവ് ആ dvādaśīയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷികളിൽ പ്രധാനനായ ദുര്വാസാസ്സ് പറഞ്ഞു: 'ഇതൊക്കെയാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, വ്രതശീലനേ.'

കഥയിത്വാ പുനര്വാക്യമഗസ്ത്യോ നൃപസത്തമമ് । ഉവാച പുഷ്കരം യാമി പുനരേഷ്യാമി തേ ഗൃഹമ് । ഏവമുക്ത്വാ ജഗാമാശു സദ്യോഽദര്ശനതാം മുനിഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആഗസ്ത്യൻ രാജാവിനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, പിന്നെ തിരിച്ച് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാം.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മുനി ഉടൻ അദൃശ്യനായി.

രാജാഽപി തേന വിധിനാ പദ്മനാഭസ്യ ദ്വാദശീമ് ।. ഉപോഷ്യ പരമം കാമമിഹ ജന്മനി ചാപ്തവാന് ।। ൪൯.

അവിടെ പറഞ്ഞതുപോലെ രാജാവ് പദ്മനാഭന്റെ ദ്വാദശി ആചരിച്ച് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ പരമമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടിയെടുത്തു.

സപത്നീകോ നൃപവരോ ദ്വാദശീം സമുപോഷ്യ ച । ഇഹ ജന്മനി രാജാഽസൌ പുത്രപൌത്രാംസ്തഥാഽഽപ്തവാന് ।। ൪൯.

അവൻ്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ആ മഹാരാജാവ് ദ്വാദശി വ്രതം ആചരിച്ച് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ പുത്രന്മാരെയും മുമ്മാരെയും നേടി.

ദുര്വാസാ ഉവാച । ഗത്വാ തു പുഷ്കരം തീര്ഥമഗസ്ത്യോ മുനിപുംഗവഃ । കാര്തിക്യാമാജഗാമാശു പുനര്ഭദ്രാശ്വമന്ദിരമ് ।। ൫൦.

ദുര്വാസാസ് പറഞ്ഞു: പുഷ്കരം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ പോയി, കാർത്തിക മാസത്തിൽ ആഗസ്ത്യൻ, മഹർഷികളിൽ പ്രധാനൻ, ഉടൻ തന്നെ ഭദ്രാശ്വന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.

തമാഗതം മുനിം പ്രേക്ഷ്യ രാജാ പരമധാര്മികഃ । അര്ഘപാദ്യാദിഭിഃ പൂജ്യ കൃതാസനപരിഗ്രഹമ് । ഉവാച ഹര്ഷിതോ രാജാ തമൃഷിം സംശിതവ്രതമ് ।। ൫൦.

ആ മുനി എത്തിയതുകണ്ട്, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായ രാജാവ് അർഘ്യം, പാദ്യം തുടങ്ങിയവ നൽകി, ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി, സന്തോഷത്തോടെ ആ വ്രതനിഷ്ഠനായ ഋഷിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

രാജോവാച । ഭഗവന് കഥിതം പൂര്വം ത്വയാ ഋഷിവരോത്തമ । ദ്വാദശ്യാശ്വയുജേ മാസി വിധാനം തത് കൃതം മയാ । ഇദാനീം കാര്തികേ മാസി യത് സ്യാത് പുണ്യം വദസ്വ മേ ।। ൫൦.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഭഗവനെ, മുൻപ് അശ്വയുജ മാസത്തിലെ ദ്വാദശി ആചരിക്കാൻ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, കാർത്തിക മാസത്തിൽ ലഭിക്കാവുന്ന പുണ്യം എങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ശ്രൃണു രാജന് മഹാബാഹോ കാര്തികേ മാസി ദ്വാദശീമ് । ഉപോഷ്യ വിധിനാ യേന യച്ചാസ്യാഃ പ്രാപ്യതേ ഫലമ് ।। ൫൦.

ആഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: മഹാബാഹുവായ രാജാവേ, കാർത്തിക മാസത്തിലെ ദ്വാദശിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. അതെങ്ങനെ ആചരിക്കണം, അതിനാൽ എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും എന്നതും ഞാൻ പറയും.

പ്രാഗ്വിധാനേന സംകല്പ്യ തദ്വത് സ്നാനം തു കാരയേത് । വിഭുമേവാര്ചയേദ് ദേവം നാരായണമകല്മഷമ് ।। ൫൦.

മുൻപുണ്ടാക്കിയ പ്രതിജ്ഞയോടെ തന്നെ, അന്നേപോലെ സ്നാനം ചെയ്ത്, പാപരഹിതനായ സർവ്വവ്യാപിയായ നാരായണനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം.

നമഃ സഹസ്ത്രശിരസേ ശിരഃ സംപൂജയേദ്ധരേഃ । പുരുഷായേതി ച ഭുജൌ കണ്ഠം വൈ വിശ്വരൂപിണേ । ജ്ഞാനാസ്ത്രായേതി ചാസ്ത്രാണി ശ്രീവത്സായ തഥാ ഉരഃ ।। ൫൦.

ആയിരം തലകളുള്ള ഹരിയെ നമസ്കരിച്ച് തല ആരാധിക്കണം; പുരുഷനെന്നു പറഞ്ഞ് ഭുജങ്ങൾ; വിശ്വരൂപിയായതുകൊണ്ട് കഴുത്ത്; ജ്ഞാനായുധം കൈവശമുള്ളതുകൊണ്ട് ആയുധങ്ങൾ; ശ്രീവത്സമെന്നു പറഞ്ഞ് നെഞ്ച് ആരാധിക്കണം.

ജഗദ്ഗ്രസിഷ്ണവേ പൂജ്യ ഉദരം ദിവ്യമൂര്ത്തയേ । കടിം സഹസ്ത്രപാദായ പാദൌ ദേവസ്യ പൂജയേത് ।। ൫൦.

ലോകം മുഴുവൻ ഗ്രസിക്കുന്നവനെന്നു പറഞ്ഞ് വയർ, ദിവ്യശരീരമെന്നു പറഞ്ഞ് കടി, ആയിരം കാലുള്ള ദേവനെന്നു പറഞ്ഞ് കാലുകൾ ആരാധിക്കണം.

അനുലോമേന ദേവേശം പൂജയിത്വാ വിചക്ഷണഃ । നമോ ദാമോദരായേതി സര്വാങ്ഗം പൂജയേദ്ധരേഃ ।। ൫൦.

ശ്രദ്ധയോടെ ദേവാദിദേവനേയം അനുസൃതമായി പൂജിച്ചശേഷം, 'ദാമോദരായ നമഃ' എന്നു പറഞ്ഞ് ഹരിയുടെ മുഴുവൻ ശരീരവും ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

ഏവം സംപൂജ്യ വിധിനാ തസ്യാഗ്രേ ചതുരോ ഘടാന് । സ്ഥാപയേദ് രത്നഗര്ഭാംസ്തു സിതചന്ദനചര്ചിതാന് ।। ൫൦.

ഇങ്ങനെ നിയമപ്രകാരം പൂജിച്ചശേഷം, അവന്റെ മുമ്പിൽ രത്നങ്ങൾ നിറച്ചും വെള്ളി ചന്ദനം പുരട്ടിയുമുള്ള നാല് കലശങ്ങൾ വെക്കണം.

സ്ത്രഗ്ദാമബദ്ധഗ്രീവാംസ്തു സിതവസ്ത്രാവഗുണ്ഠിതാന് । സ്ഥാപിതാന് താമ്രപാത്രൈസ്തു തിലപൂര്ണൈഃ സകാഞ്ചനൈഃ ।। ൫൦.

ആ കലശങ്ങൾക്കു മാലകൾ കെട്ടി, വെള്ള വസ്ത്രം പൊതിഞ്ഞ്, തിലവും പൊന്നും നിറച്ച താമ്രപാത്രങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

ചത്വാരഃ സാഗരാശ്ചൈവ കല്പിതാ രാജസത്തമ । തന്മധ്യേ പ്രാഗ്വിധാനേന സൌവര്ണം സ്ഥാപയേദ്ധരിമ് । യോഗീശ്വരം യോഗനിദ്രാം ചരന്തം പീതവാസസമ് ।। ൫൦.

അവ നാലും സമുദ്രങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, രാജാവേ. അവയുടെ നടുവിൽ, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ, യോഗേശ്വരനായ ഹരിയെ, യോഗനിദ്രയിൽ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനായി, പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച് സ്ഥാപിക്കണം.

തമപ്യേവം തു സംപൂജ്യ ജാഗരം തത്ര കാരയേത് । കുര്യാച്ച വൈഷ്ണവം യജ്ഞം യജേദ് യോഗീശ്വരം ഹരിമ് ।। ൫൦.

അവനെയും ഇങ്ങനെ പൂജിച്ചശേഷം, അവിടത്ത് ജാഗരണം നടത്തണം. പിന്നെ, വൈഷ്ണവ യജ്ഞം നടത്തി, യോഗേശ്വരനായ ഹരിയെ ആരാധിക്കണം.

ഷോഡശാരേ തഥാ ചക്രേ രാജഭിര്ബഹുഭിഃ കൃതേ । ഏവം കൃത്വാ പ്രഭാതേ തു ബ്രാഹ്മര്ണായ ച ദാപയേത് ।। ൫൦.

പതിനാറു അറ്റങ്ങളുള്ള ചക്രത്തിൽ അനേകം രാജാക്കന്മാർ ചെയ്ത ഈ ക്രമം ഇങ്ങനെ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, പ്രഭാതത്തിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യണം.

ചത്വാരഃ സാഗരാ ദേയാശ്ചതുര്ണാം പഞ്ചമസ്യ ഹ । യോഗീശ്വരം തു സംപൂര്ണം ദാപയേത് പ്രയതഃ ശുചിഃ ।। ൫൦.

നാലു സമുദ്രങ്ങൾ നാലു പേര്ക്കും, യോഗേശ്വരന്റെ പൂർണ്ണ രൂപം ഭക്തിപൂർവ്വം ശുദ്ധതയോടെ മറ്റൊരാള്ക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

വേദാഢ്യേ തു സമം ദത്തം ദ്വിഗുണം തദ്വിദേ തഥാ । ആചാര്യേ പഞ്ചരാത്രാണാം സഹസ്ത്രഗുണിതം ഭവേത് ।। ൫൦.

വേദപഠനം ചെയ്തവർക്കു തുല്യമായി ദാനം ചെയ്താൽ ഫലം ഇരട്ടിയാകും. പഞ്ചരാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന ആചാര്യനു നൽകിയാൽ ആയിരംമടങ്ങ് ഫലം ലഭിക്കും.

യസ്ത്വിമം സരഹസ്യം തു സമന്ത്രം ചോപപാദയേത് । വിധാനം തസ്യ വൈ ദത്തം കോടികോടിഗുണോത്തരമ് ।। ൫൦.

ഈ രഹസ്യം മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടി ആരെങ്കിലും മറ്റൊരാള്ക്ക് പഠിപ്പിച്ചാൽ, അവന്റെ ദാനഫലം കോടികൾക്കു മുകളിൽ വർദ്ധിക്കും.

ഗുരവേ സതി യസ്ത്വന്യമാശ്രയേത് പൂജയേത് കുധീഃ । സ ദുര്ഗതിമവാപ്നോതി ദത്തമസ്യ ച നിഷ്ഫലമ് । പ്രയത്നേന ഗുരൌ പൂര്വം പശ്ചാദന്യസ്യ ദാപയേത് ।। ൫൦.

ഗുരു സന്നിധിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞാനിയായവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയമിടുകയും പൂജിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവൻ ദുർഗതിയിൽ എത്തും; അവന്റെ ദാനം ഫലപ്രദമാകില്ല. അതിനാൽ, ആദ്യം ഗുരുവിനും പിന്നെ മറ്റൊരാള്ക്കും ദാനം ചെയ്യണം.

അവിദ്യോ വാ സവിദ്യോ വാ ഗുരുരേവ ജനാര്ദനഃ । മാര്ഗസ്ഥോ വാപ്യമാര്ഗസ്ഥോ ഗുരുരേവ പരാ ഗതിഃ ।। ൫൦.

അവൻ അജ്ഞാനിയാകട്ടെ, ജ്ഞാനിയാകട്ടെ, ഗുരു തന്നെ ജനാർദ്ദനൻ ആണു. മാർഗത്തിൽ ആയാലും അല്ലാതിരിക്കട്ടെ, ഗുരു തന്നെ പരമഗതി ആണു.

പ്രതിപദ്യ ഗുരും യസ്തു മോഹാദ് വിപ്രതിപദ്യതേ । സ ജന്മകോടി നരകേ പച്യതേ പുരുഷാധമഃ ।। ൫൦.

ഗുരുവിനെ സ്വീകരിച്ചശേഷം, മോഹത്താൽ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ആ മനുഷ്യൻ കോടിയേറെ ജന്മങ്ങൾ നരകത്തിൽ പീഡനമനുഭവിക്കും.