വരാഹപുരാണമ്

അഭ്യര്ച്യ സ്വഗൃഹം പ്രായാദ് ഭവന്തൌ രക്ഷപാലകൌ । സ്ഥാപ്യ ദ്വാവപി ദീപാനാം ജ്വലനാര്ഥം മഹാമതേ ।। ൪൯.

ആരാധന കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നിങ്ങൾ ഇരുവരും, അപ്പോൾ അവിടെ ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് കാവൽക്കാരായി നിന്നു, മഹാമതിയുള്ളവനേ.

ഗതേ വൈശ്യേ ഭവന്തൌഥ ദീപാന് പ്രജ്വാല്യ സംസ്ഥിതൌ । യാവത് പ്രഭാതാ രജനീ നിശാമേകാം നരോത്തമ ।। ൪൯.

വൈശ്യൻ പോയ ശേഷം, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് അവിടെ നിന്നു, ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ, മഹാനുഭാവനായവനേ.

തതഃ കാലേ മൃതൌ തൌ തു ഉഭൌ ദ്വാവപി ദമ്പതീ । തേന പുണ്യേന തേ ജന്മ പ്രിയവ്രതഗൃഹേഽഭവത് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ കുറേകാലം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഭർത്താവും ഭാര്യയും ആയി മരിച്ചു. ആ പുണ്യഫലത്താൽ നിങ്ങൾ പ്രിയവ്രതന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു.

ഇയം തു പത്നീ തേ ജാതാ പുരാ വൈശ്യസ്യ ദാസികാ । പാരക്യസ്യാപി ദീപസ്യ ജ്വാലിതസ്യ ഹരേര്ഗൃഹേ ।। ൪൯.

നിന്റെ ഭാര്യ മുമ്പ് വൈശ്യന്റെ ദാസിയായിരുന്നു. ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ തെളിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ ദീപം പോലും—

യഃ പുനഃ സ്വേന വിത്തേന വിഷ്ണോരഗ്രേ പ്രദീപകമ് । ജ്വാലയേത് തസ്യ യത് പുണ്യം തത് സംഖ്യാതും ന ശക്യതേ । തേന സാധോ ഹരേ സാധു ഇത്യുക്തം വചനം മയാ ।। ൪൯.

സ്വന്തം സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ ദീപം തെളിക്കുന്നവൻക്ക് കിട്ടുന്ന പുണ്യം എണ്ണി പറയാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: 'ശ്രേഷ്ഠം ഹരിയേ, ശ്രേഷ്ഠം!'

കൃതേ സംവത്സരേ ഭക്തിം ഹരേഃ കൃത്വാ വിചക്ഷണഃ । സംവത്സരാര്ധം ത്രേതായാം സമമേതന്ന സംശയഃ ।। ൪൯.

കൃതയുഗത്തിൽ ഒരുവൻ ഒരു വർഷം ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, ത്രേതായുഗത്തിൽ അതേ ഫലം അരവർഷം കൊണ്ട് ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ത്രിമാസേ ദ്വാപരേ ഭക്ത്യാ പൂജയഁല്ലഭതേ ഫലമ് । നമോ നാരായണായേത്യുക്ത്വാ കലൌ തു ലഭതേ ഫലമ് । തേന മുഷ്ടം ജഗദ് വിഷ്ണോര്ഭക്തിമാത്രം മയേരിതമ് ।। ൪൯.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ മൂന്ന് മാസം ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും. കലിയുഗത്തിൽ 'നമോ നാരായണായ' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും ഫലം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: വിഷ്ണുവിന് ഭക്തി മാത്രം മതിയെന്ന്.

പാരക്യദീപസ്യോത്കര്ഷാദ് വൈ ദേവാഗ്രേ ഫലമീദൃശമ് । പ്രാപ്തം ഫലം ത്വയാ രാജന് ഫലമേതന് മയേരിതമ് । അഹോ മൂഢാ ന ജാനന്തി ഹരേര്ദീപക്രിയാഫലമ് ।। ൪൯.

മറ്റൊരാളുടെ ദീപം ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ തെളിച്ചതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഫലം ലഭിച്ചത്. രാജാവേ, നീ നേടിയ ഫലം ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഹരിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം അജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നില്ല.

ഏവം വിധം ദ്വിജാ യേ ച രാജാനോ യേ ച ഭക്തിതഃ । യജന്തേ വിവിധൈര്യജ്ഞൈസ്തേന തേ സാധവഃ സ്മൃതാഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ ദ്വിജന്മാരും രാജാക്കന്മാരും ഭക്തിയോടെ വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ആരാധിക്കുന്നവർ—അവരെയാണ് സത്പുരുഷന്മാർ എന്ന് ഓർക്കുന്നത്.

അഹം തമേവ മുക്ത്വാഽന്യം ന പശ്യാമി മഹീതലേ । തേന സാധോ അഗസ്ത്യേതി മയാ ചാത്മാ പ്രശംസിതഃ । ഹര്ഷേണ മഹതാ രാജന് വ്യാക്ഷിപ്തേന മയേരിതമ് ।। ൪൯.

ഭൂമിയിൽ അവനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാരാജാവേ, ആഗസ്ത്യനെ ഞാൻ തന്നെ പോലെ സന്തോഷത്തോടെ പ്രശംസിച്ചത്.

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ സ ശൂദ്രസ്തു തഥാ ധന്യതരോ മതഃ । ഭര്തുഃ സുശ്രൂഷണം കൃത്വാ തത്പരോക്ഷേ ഹരേരിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ഭർത്താവിന്റെ അഭാവത്തിലും ഹരിയെ ഓർക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ തഥാ ശൂദ്രോ ദ്വിജസുശ്രൂഷണേ രതഃ । തദനുജ്ഞയാ ഹരേര്ഭക്തിഃ സ്ത്രീ ശൂദ്രോ തേന സാധ്വിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ ആസ്വദിക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. അവരുടെ അനുമതിയോടെ ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി സ്ത്രീക്കും ശൂദ്രനും പ്രശംസനീയമാണ്.

ആസുരം ഭാവമാസ്ഥായ പ്രഹ്ലാദഃ പുരുഷോത്തമമ് । മുക്ത്വാ ചാന്യം ന ജാനാതി തേനാസൌ സാധുരുച്യതേ ।। ൪൯.

അസുരഭാവത്തിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും പ്രഹ്ലാദൻ പരമപുരുഷനേ മാത്രമേ അംഗീകരിച്ചുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രജാപതികുലേ ഭൂത്വാ ബാല ഏവ വനം ഗതഃ । ആരാധ്യ വിഷ്ണും പ്രാപ്തം തത് സ്ഥാനം പരമശോഭനമ് । തേന സാധോ ധ്രുവേത്യേവം മയോക്തം രാജസത്തമ ।। ൪൯.

പ്രജാപതികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച ധ്രുവൻ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു, അതിനാൽ അത്യുത്തമമായ സ്ഥാനം നേടി. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അവനെ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിച്ചത്.

ഇതി രാജാ വചഃ ശ്രുത്വാ അഗസ്ത്യസ്യ മഹാത്മനഃ । അല്പോപദേശരാജാഽസൌ പപ്രച്ഛ മുനിപുംഗവമ് ।। ൪൯.

മഹാത്മാവായ ആഗസ്ത്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, വലിയ ഉപദേശമില്ലാത്തവനാണെങ്കിലും, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

അഗസ്ത്യശ്ച മഹാഭാഗഃ കാര്തിക്യാം പുഷ്കരം വ്രജന് । ഗതേഽഗസ്ത്യേ പ്രഗച്ഛന് വൈ ഭദ്രാശ്വസ്യ നിവേശനമ് ।। ൪൯.

മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ആഗസ്ത്യൻ കാർത്തിക മാസത്തിൽ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. ആഗസ്ത്യൻ പോയശേഷം ഭദ്രാശ്വന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.

പൃഷ്ടശ്ച രാജ്ഞാ താമേവ ദ്വാദശീം മുനിസത്തമഃ । ദുര്വാസാ ഉവാച । ഇദമേവ മയാ തുഭ്യം കഥിതം തേ തപോധന ।। ൪൯.

അത് തന്നെയാണ് രാജാവ് ആ dvādaśīയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷികളിൽ പ്രധാനനായ ദുര്വാസാസ്സ് പറഞ്ഞു: 'ഇതൊക്കെയാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, വ്രതശീലനേ.'

കഥയിത്വാ പുനര്വാക്യമഗസ്ത്യോ നൃപസത്തമമ് । ഉവാച പുഷ്കരം യാമി പുനരേഷ്യാമി തേ ഗൃഹമ് । ഏവമുക്ത്വാ ജഗാമാശു സദ്യോഽദര്ശനതാം മുനിഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആഗസ്ത്യൻ രാജാവിനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, പിന്നെ തിരിച്ച് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാം.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മുനി ഉടൻ അദൃശ്യനായി.

രാജാഽപി തേന വിധിനാ പദ്മനാഭസ്യ ദ്വാദശീമ് ।. ഉപോഷ്യ പരമം കാമമിഹ ജന്മനി ചാപ്തവാന് ।। ൪൯.

അവിടെ പറഞ്ഞതുപോലെ രാജാവ് പദ്മനാഭന്റെ ദ്വാദശി ആചരിച്ച് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ പരമമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടിയെടുത്തു.

സപത്നീകോ നൃപവരോ ദ്വാദശീം സമുപോഷ്യ ച । ഇഹ ജന്മനി രാജാഽസൌ പുത്രപൌത്രാംസ്തഥാഽഽപ്തവാന് ।। ൪൯.

അവൻ്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ആ മഹാരാജാവ് ദ്വാദശി വ്രതം ആചരിച്ച് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ പുത്രന്മാരെയും മുമ്മാരെയും നേടി.

ദുര്വാസാ ഉവാച । ഗത്വാ തു പുഷ്കരം തീര്ഥമഗസ്ത്യോ മുനിപുംഗവഃ । കാര്തിക്യാമാജഗാമാശു പുനര്ഭദ്രാശ്വമന്ദിരമ് ।। ൫൦.

ദുര്വാസാസ് പറഞ്ഞു: പുഷ്കരം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ പോയി, കാർത്തിക മാസത്തിൽ ആഗസ്ത്യൻ, മഹർഷികളിൽ പ്രധാനൻ, ഉടൻ തന്നെ ഭദ്രാശ്വന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.

തമാഗതം മുനിം പ്രേക്ഷ്യ രാജാ പരമധാര്മികഃ । അര്ഘപാദ്യാദിഭിഃ പൂജ്യ കൃതാസനപരിഗ്രഹമ് । ഉവാച ഹര്ഷിതോ രാജാ തമൃഷിം സംശിതവ്രതമ് ।। ൫൦.

ആ മുനി എത്തിയതുകണ്ട്, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായ രാജാവ് അർഘ്യം, പാദ്യം തുടങ്ങിയവ നൽകി, ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി, സന്തോഷത്തോടെ ആ വ്രതനിഷ്ഠനായ ഋഷിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

രാജോവാച । ഭഗവന് കഥിതം പൂര്വം ത്വയാ ഋഷിവരോത്തമ । ദ്വാദശ്യാശ്വയുജേ മാസി വിധാനം തത് കൃതം മയാ । ഇദാനീം കാര്തികേ മാസി യത് സ്യാത് പുണ്യം വദസ്വ മേ ।। ൫൦.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: ഭഗവനെ, മുൻപ് അശ്വയുജ മാസത്തിലെ ദ്വാദശി ആചരിക്കാൻ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, കാർത്തിക മാസത്തിൽ ലഭിക്കാവുന്ന പുണ്യം എങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ.

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ശ്രൃണു രാജന് മഹാബാഹോ കാര്തികേ മാസി ദ്വാദശീമ് । ഉപോഷ്യ വിധിനാ യേന യച്ചാസ്യാഃ പ്രാപ്യതേ ഫലമ് ।। ൫൦.

ആഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: മഹാബാഹുവായ രാജാവേ, കാർത്തിക മാസത്തിലെ ദ്വാദശിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. അതെങ്ങനെ ആചരിക്കണം, അതിനാൽ എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും എന്നതും ഞാൻ പറയും.

പ്രാഗ്വിധാനേന സംകല്പ്യ തദ്വത് സ്നാനം തു കാരയേത് । വിഭുമേവാര്ചയേദ് ദേവം നാരായണമകല്മഷമ് ।। ൫൦.

മുൻപുണ്ടാക്കിയ പ്രതിജ്ഞയോടെ തന്നെ, അന്നേപോലെ സ്നാനം ചെയ്ത്, പാപരഹിതനായ സർവ്വവ്യാപിയായ നാരായണനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം.

നമഃ സഹസ്ത്രശിരസേ ശിരഃ സംപൂജയേദ്ധരേഃ । പുരുഷായേതി ച ഭുജൌ കണ്ഠം വൈ വിശ്വരൂപിണേ । ജ്ഞാനാസ്ത്രായേതി ചാസ്ത്രാണി ശ്രീവത്സായ തഥാ ഉരഃ ।। ൫൦.

ആയിരം തലകളുള്ള ഹരിയെ നമസ്കരിച്ച് തല ആരാധിക്കണം; പുരുഷനെന്നു പറഞ്ഞ് ഭുജങ്ങൾ; വിശ്വരൂപിയായതുകൊണ്ട് കഴുത്ത്; ജ്ഞാനായുധം കൈവശമുള്ളതുകൊണ്ട് ആയുധങ്ങൾ; ശ്രീവത്സമെന്നു പറഞ്ഞ് നെഞ്ച് ആരാധിക്കണം.

ജഗദ്ഗ്രസിഷ്ണവേ പൂജ്യ ഉദരം ദിവ്യമൂര്ത്തയേ । കടിം സഹസ്ത്രപാദായ പാദൌ ദേവസ്യ പൂജയേത് ।। ൫൦.

ലോകം മുഴുവൻ ഗ്രസിക്കുന്നവനെന്നു പറഞ്ഞ് വയർ, ദിവ്യശരീരമെന്നു പറഞ്ഞ് കടി, ആയിരം കാലുള്ള ദേവനെന്നു പറഞ്ഞ് കാലുകൾ ആരാധിക്കണം.

അനുലോമേന ദേവേശം പൂജയിത്വാ വിചക്ഷണഃ । നമോ ദാമോദരായേതി സര്വാങ്ഗം പൂജയേദ്ധരേഃ ।। ൫൦.

ശ്രദ്ധയോടെ ദേവാദിദേവനേയം അനുസൃതമായി പൂജിച്ചശേഷം, 'ദാമോദരായ നമഃ' എന്നു പറഞ്ഞ് ഹരിയുടെ മുഴുവൻ ശരീരവും ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

ഏവം സംപൂജ്യ വിധിനാ തസ്യാഗ്രേ ചതുരോ ഘടാന് । സ്ഥാപയേദ് രത്നഗര്ഭാംസ്തു സിതചന്ദനചര്ചിതാന് ।। ൫൦.

ഇങ്ങനെ നിയമപ്രകാരം പൂജിച്ചശേഷം, അവന്റെ മുമ്പിൽ രത്നങ്ങൾ നിറച്ചും വെള്ളി ചന്ദനം പുരട്ടിയുമുള്ള നാല് കലശങ്ങൾ വെക്കണം.