വരാഹപുരാണമ്

ഏവംഭൂതാമഥോ ദൃഷ്ട്വാ രാജ്ഞീം പരമശോഭനാമ് । സാധു സാധു ജഗന്നാഥേത്യഗസ്ത്യഃ പ്രാഹ ഹര്ഷിതഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ രാജ്ഞിയെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ സന്തോഷത്തോടെ, 'ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം, ജഗന്നാഥാ' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ദ്വിതീയേ ദിവസേഽപ്യേവം രാജ്ഞീം ദൃഷ്ട്വാ മഹാപ്രഭാമ് । അഹോ മുഷ്ടമഹോ മുഷ്ടം ജഗദേതച്ചരാചരമ് । ഇത്യഗസ്ത്യോ ദ്വിതീയേഽഹ്നി രാജ്ഞീം ദൃഷ്ട്വാഽഭ്യുവാച ഹ ।। ൪൯.

രണ്ടാം ദിവസവും രാജ്ഞിയെ അതീവ തേജസ്സോടെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, മുഴുവൻ ലോകവും—ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും—ഇതൊക്കെ ഒരു പിടിയത്രേ!" അങ്ങനെ രണ്ടാം ദിവസം രാജ്ഞിയെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തൃതീയേഽഹനി താം ദൃഷ്ട്വാ പുനരേവമുവാച ഹ । അഹോ മൂഢാ ന ജാനന്തി ഗോവിന്ദം പരമേശ്വരമ് । യ ഏകേഽഹ്നി ഫലം ചൈതദ് രാജ്ഞേ തുഷ്ടഃ പ്രദത്തവാന് ।। ൪൯.

മൂന്നാം ദിവസം അവളെ വീണ്ടും കണ്ട അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, അജ്ഞാനികൾ പരമേശ്വരനായ ഗോവിന്ദനെ അറിയുന്നില്ല. ഒരേ ദിവസം രാജ്ഞിക്ക് ഈ ഫലം സന്തോഷത്തോടെ നൽകിയവൻ അവൻ തന്നെയാണ്."

ചതുര്ഥേ ദിവസേ ഹസ്താവുത്ക്ഷിപ്യ പുനരബ്രവീത് । സാധു സാധു ജഗന്നാഥ സ്ത്രീ ശൂദ്രാഃ സാധു സാധ്വിതി । ദ്വിജാഃ സാധു നൃപാഃ സാധു വൈശ്യാഃ സാധു പുനഃ പുനഃ ।। ൪൯.

നാലാം ദിവസം കൈകൾ ഉയർത്തി അഗസ്ത്യൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം, ലോകനാഥാ! സ്ത്രീകളും ശൂദ്രന്മാരും ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം! ദ്വിജന്മാർ, രാജാക്കന്മാർ, വൈശ്യന്മാർ—എല്ലാവരും വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രേഷ്ഠം!"

സാധു ഭദ്രാശ്വ സാധു ത്വം ഭോഽഗസ്ത്യ സാധു സാധു തേ । സാധു പ്രഹ്ലാദ തേ സാധു ധ്രുവ സാധോ മഹാവ്രത । ഏവമുക്ത്വാ നനര്തോച്ചൈരഗസ്ത്യോ രാജസംനിധൌ ।। ൪൯.

"ശ്രേഷ്ഠൻ ഭദ്രാശ്വാ, നീ ശ്രേഷ്ഠൻ! അഗസ്ത്യാ, നീയും ശ്രേഷ്ഠൻ! പ്രഹ്ലാദാ, നീ ശ്രേഷ്ഠൻ! മഹാവ്രതധാരി ധ്രുവാ, നീയും ശ്രേഷ്ഠൻ!" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗസ്ത്യൻ രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു.

ഏവംഭൂതം ച തം ദൃഷ്ട്വാ സപത്നീകോ നൃപോത്തമഃ । കിം ഹര്ഷകാരണം ബ്രഹ്മന് യേനേത്ഥം നൃത്യതേ ഭവാന് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ അഗസ്ത്യനെ ആ നിലയിൽ കണ്ട രാജാവ് ഭാര്യയോടൊപ്പം ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ഇങ്ങനെ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ കാരണമെന്താണ്? ഇത്രയും സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?"

അഗസ്ത്യ ഉവാച । അഹോ മൂര്ഖഃ കുരാജാ ത്വമഹോ മൂര്ഖാഽനുഗാസ്ത്വമീ । അഹോ പുരോഹിതാ മൂര്ഖാ യേ ന ജാനന്തി മേ മതമ് ।। ൪൯.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, നീ ഒരു മണ്ടൻ രാജാവാണ്! നിന്റെ അനുയായികളും മണ്ടന്മാരാണ്! എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിയാത്ത പുരോഹിതന്മാരും മണ്ടന്മാരാണ്!"

ഏവമുക്തേ തതോ രാജാ കൃതാഞ്ജലിരഭാഷത । ന ജാനീമോ വയം ബ്രഹ്മന് പ്രശ്നമേതത് ത്വയേരിതമ് । കഥയസ്വ മഹാഭാഗ യദ്യനുഗ്രഹകൃദ് ഭവാന് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ രാജാവ് കയ്യു ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, നിങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച ഈ ചോദ്യം ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. മഹാഭാഗനേ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ, നിങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹിക്കാനാഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ."

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ഇയം രാജ്ഞീ ത്വയാ യാഽഭൂദ് ദാസീ വൈശ്യസ്യ വൈദിശേ । നഗരേ ഹരിദത്തസ്യ ത്വമസ്യാഃ പതിരേവ ച । തസ്യൈവ കര്മകാരോഽഭൂച്ഛൂദ്രഃ സേവനതത്പരഃ ।। ൪൯.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഈ രാജ്ഞി മുമ്പ് വൈദിശ നഗരത്തിലെ ഒരു വൈശ്യന്റെ ദാസിയായിരുന്നു. നീ അവളുടെ ഭർത്താവായിരുന്നു; സേവനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ള ആ ശൂദ്രൻ ആ വൈശ്യന്റെ ജോലിക്കാരനായിരുന്നു."

സ വൈശ്യോഽശ്വയുജേ മാസി ദ്വാദശ്യാം നിയതഃ സ്ഥിതഃ । സ്വയം വിഷ്ണ്വാലയം ഗത്വാ പുഷ്പധൂപാദിഭിര്ഹരിമ് ।। ൪൯.

ആ വൈശ്യൻ അശ്വയുജ മാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ വ്രതം പാലിച്ച്, സ്വയം വിഷ്ണുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി പൂക്കളും ധൂപവും കൊണ്ട് ഹരിയെ ആരാധിച്ചു.

അഭ്യര്ച്യ സ്വഗൃഹം പ്രായാദ് ഭവന്തൌ രക്ഷപാലകൌ । സ്ഥാപ്യ ദ്വാവപി ദീപാനാം ജ്വലനാര്ഥം മഹാമതേ ।। ൪൯.

ആരാധന കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നിങ്ങൾ ഇരുവരും, അപ്പോൾ അവിടെ ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് കാവൽക്കാരായി നിന്നു, മഹാമതിയുള്ളവനേ.

ഗതേ വൈശ്യേ ഭവന്തൌഥ ദീപാന് പ്രജ്വാല്യ സംസ്ഥിതൌ । യാവത് പ്രഭാതാ രജനീ നിശാമേകാം നരോത്തമ ।। ൪൯.

വൈശ്യൻ പോയ ശേഷം, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് അവിടെ നിന്നു, ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ, മഹാനുഭാവനായവനേ.

തതഃ കാലേ മൃതൌ തൌ തു ഉഭൌ ദ്വാവപി ദമ്പതീ । തേന പുണ്യേന തേ ജന്മ പ്രിയവ്രതഗൃഹേഽഭവത് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ കുറേകാലം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഭർത്താവും ഭാര്യയും ആയി മരിച്ചു. ആ പുണ്യഫലത്താൽ നിങ്ങൾ പ്രിയവ്രതന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു.

ഇയം തു പത്നീ തേ ജാതാ പുരാ വൈശ്യസ്യ ദാസികാ । പാരക്യസ്യാപി ദീപസ്യ ജ്വാലിതസ്യ ഹരേര്ഗൃഹേ ।। ൪൯.

നിന്റെ ഭാര്യ മുമ്പ് വൈശ്യന്റെ ദാസിയായിരുന്നു. ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ തെളിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ ദീപം പോലും—

യഃ പുനഃ സ്വേന വിത്തേന വിഷ്ണോരഗ്രേ പ്രദീപകമ് । ജ്വാലയേത് തസ്യ യത് പുണ്യം തത് സംഖ്യാതും ന ശക്യതേ । തേന സാധോ ഹരേ സാധു ഇത്യുക്തം വചനം മയാ ।। ൪൯.

സ്വന്തം സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ ദീപം തെളിക്കുന്നവൻക്ക് കിട്ടുന്ന പുണ്യം എണ്ണി പറയാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: 'ശ്രേഷ്ഠം ഹരിയേ, ശ്രേഷ്ഠം!'

കൃതേ സംവത്സരേ ഭക്തിം ഹരേഃ കൃത്വാ വിചക്ഷണഃ । സംവത്സരാര്ധം ത്രേതായാം സമമേതന്ന സംശയഃ ।। ൪൯.

കൃതയുഗത്തിൽ ഒരുവൻ ഒരു വർഷം ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, ത്രേതായുഗത്തിൽ അതേ ഫലം അരവർഷം കൊണ്ട് ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ത്രിമാസേ ദ്വാപരേ ഭക്ത്യാ പൂജയഁല്ലഭതേ ഫലമ് । നമോ നാരായണായേത്യുക്ത്വാ കലൌ തു ലഭതേ ഫലമ് । തേന മുഷ്ടം ജഗദ് വിഷ്ണോര്ഭക്തിമാത്രം മയേരിതമ് ।। ൪൯.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ മൂന്ന് മാസം ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും. കലിയുഗത്തിൽ 'നമോ നാരായണായ' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും ഫലം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: വിഷ്ണുവിന് ഭക്തി മാത്രം മതിയെന്ന്.

പാരക്യദീപസ്യോത്കര്ഷാദ് വൈ ദേവാഗ്രേ ഫലമീദൃശമ് । പ്രാപ്തം ഫലം ത്വയാ രാജന് ഫലമേതന് മയേരിതമ് । അഹോ മൂഢാ ന ജാനന്തി ഹരേര്ദീപക്രിയാഫലമ് ।। ൪൯.

മറ്റൊരാളുടെ ദീപം ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ തെളിച്ചതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഫലം ലഭിച്ചത്. രാജാവേ, നീ നേടിയ ഫലം ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഹരിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം അജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നില്ല.

ഏവം വിധം ദ്വിജാ യേ ച രാജാനോ യേ ച ഭക്തിതഃ । യജന്തേ വിവിധൈര്യജ്ഞൈസ്തേന തേ സാധവഃ സ്മൃതാഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ ദ്വിജന്മാരും രാജാക്കന്മാരും ഭക്തിയോടെ വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ആരാധിക്കുന്നവർ—അവരെയാണ് സത്പുരുഷന്മാർ എന്ന് ഓർക്കുന്നത്.

അഹം തമേവ മുക്ത്വാഽന്യം ന പശ്യാമി മഹീതലേ । തേന സാധോ അഗസ്ത്യേതി മയാ ചാത്മാ പ്രശംസിതഃ । ഹര്ഷേണ മഹതാ രാജന് വ്യാക്ഷിപ്തേന മയേരിതമ് ।। ൪൯.

ഭൂമിയിൽ അവനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാരാജാവേ, ആഗസ്ത്യനെ ഞാൻ തന്നെ പോലെ സന്തോഷത്തോടെ പ്രശംസിച്ചത്.

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ സ ശൂദ്രസ്തു തഥാ ധന്യതരോ മതഃ । ഭര്തുഃ സുശ്രൂഷണം കൃത്വാ തത്പരോക്ഷേ ഹരേരിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ഭർത്താവിന്റെ അഭാവത്തിലും ഹരിയെ ഓർക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.

സാ സ്ത്രീ ധന്യാ തഥാ ശൂദ്രോ ദ്വിജസുശ്രൂഷണേ രതഃ । തദനുജ്ഞയാ ഹരേര്ഭക്തിഃ സ്ത്രീ ശൂദ്രോ തേന സാധ്വിതി ।। ൪൯.

ഭർത്താവിനെ സേവിക്കുന്ന സ്ത്രീയും, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ ആസ്വദിക്കുന്ന ശൂദ്രനും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. അവരുടെ അനുമതിയോടെ ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി സ്ത്രീക്കും ശൂദ്രനും പ്രശംസനീയമാണ്.

ആസുരം ഭാവമാസ്ഥായ പ്രഹ്ലാദഃ പുരുഷോത്തമമ് । മുക്ത്വാ ചാന്യം ന ജാനാതി തേനാസൌ സാധുരുച്യതേ ।। ൪൯.

അസുരഭാവത്തിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും പ്രഹ്ലാദൻ പരമപുരുഷനേ മാത്രമേ അംഗീകരിച്ചുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രജാപതികുലേ ഭൂത്വാ ബാല ഏവ വനം ഗതഃ । ആരാധ്യ വിഷ്ണും പ്രാപ്തം തത് സ്ഥാനം പരമശോഭനമ് । തേന സാധോ ധ്രുവേത്യേവം മയോക്തം രാജസത്തമ ।। ൪൯.

പ്രജാപതികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച ധ്രുവൻ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു, അതിനാൽ അത്യുത്തമമായ സ്ഥാനം നേടി. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അവനെ സാദ്ധുവെന്ന് വിളിച്ചത്.

ഇതി രാജാ വചഃ ശ്രുത്വാ അഗസ്ത്യസ്യ മഹാത്മനഃ । അല്പോപദേശരാജാഽസൌ പപ്രച്ഛ മുനിപുംഗവമ് ।। ൪൯.

മഹാത്മാവായ ആഗസ്ത്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, വലിയ ഉപദേശമില്ലാത്തവനാണെങ്കിലും, ആ മഹർഷിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

അഗസ്ത്യശ്ച മഹാഭാഗഃ കാര്തിക്യാം പുഷ്കരം വ്രജന് । ഗതേഽഗസ്ത്യേ പ്രഗച്ഛന് വൈ ഭദ്രാശ്വസ്യ നിവേശനമ് ।। ൪൯.

മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ആഗസ്ത്യൻ കാർത്തിക മാസത്തിൽ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. ആഗസ്ത്യൻ പോയശേഷം ഭദ്രാശ്വന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.

പൃഷ്ടശ്ച രാജ്ഞാ താമേവ ദ്വാദശീം മുനിസത്തമഃ । ദുര്വാസാ ഉവാച । ഇദമേവ മയാ തുഭ്യം കഥിതം തേ തപോധന ।। ൪൯.

അത് തന്നെയാണ് രാജാവ് ആ dvādaśīയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷികളിൽ പ്രധാനനായ ദുര്വാസാസ്സ് പറഞ്ഞു: 'ഇതൊക്കെയാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, വ്രതശീലനേ.'

കഥയിത്വാ പുനര്വാക്യമഗസ്ത്യോ നൃപസത്തമമ് । ഉവാച പുഷ്കരം യാമി പുനരേഷ്യാമി തേ ഗൃഹമ് । ഏവമുക്ത്വാ ജഗാമാശു സദ്യോഽദര്ശനതാം മുനിഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആഗസ്ത്യൻ രാജാവിനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, പിന്നെ തിരിച്ച് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാം.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മുനി ഉടൻ അദൃശ്യനായി.

രാജാഽപി തേന വിധിനാ പദ്മനാഭസ്യ ദ്വാദശീമ് ।. ഉപോഷ്യ പരമം കാമമിഹ ജന്മനി ചാപ്തവാന് ।। ൪൯.

അവിടെ പറഞ്ഞതുപോലെ രാജാവ് പദ്മനാഭന്റെ ദ്വാദശി ആചരിച്ച് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ പരമമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടിയെടുത്തു.