വരാഹപുരാണമ്

ദുര്വാസാ ഉവാച । തദ്വദാശ്വയുജേ മാസി ദ്വാദശീം ശുക്ലപക്ഷതഃ । സംകല്പ്യാഭ്യര്ചയേദ് ദേവം പദ്മനാഭം സനാതനമ് ।। ൪൯.

ദുര്വാസാസ് പറഞ്ഞു: അശ്വയുജമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ, മനസ്സിൽ പ്രതിജ്ഞയോടെ, സനാതനനായ പത്മനാഭനെ ആരാധിക്കണം.

പദ്മനാഭായ പാദൌ തു കടിം വൈ പദ്മയോനയേ । ഉദരം സര്വദേവായ പുഷ്കരാക്ഷായ വൈ ഉരഃ । അവ്യയായ തഥാ പാണിം പ്രാഗ്വദസ്ത്രാണി പൂജയേത് ।। ൪൯.

പത്മനാഭനു കാലുകൾ അർപ്പിക്കണം; പത്മയോനിക്ക് അരയിടം; സർവ്വദേവനു വയറു; പുഷ്കരാക്ഷനു നെഞ്ച്; അവ്യയനു കൈകൾ; മുമ്പുപോലെ ആയുധങ്ങളും ആരാധിക്കണം.

പ്രഭവായ ശിരഃ പൂജ്യ പ്രാഗ്വദഗ്രേ ഘടം ന്യസേത് । തസ്മിന് സൌവര്ണകം ദേവം പദ്മനാഭം തു വിന്യസേത് ।। ൪൯.

പ്രഭവനു തലയിൽ പൂജ ചെയ്യണം; മുമ്പുപോലെ മുന്നിൽ കലശം വയ്ക്കണം; അതിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച പത്മനാഭപ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണം.

തമേവ ദേവം സംപൂജ്യ ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ ക്രമാത് । പ്രഭാതായാം തു ശര്വര്യാം ബ്രാഹ്മണായ നിവേദയേത് । ഏവം കൃതേ തു യത് പുണ്യം തന്നിബോധ മഹാമുനേ ।। ൪൯.

അവൻതന്നെ ദേവനെ ഗന്ധം, പൂവ് മുതലായവയാൽ ക്രമത്തിൽ ആരാധിച്ച്, പുലർച്ചെ ഒരു ബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം കേൾക്കു, മഹാമുനേ.

ആസീത് കൃതയുഗേ രാജാ ഭദ്രാശ്വോ നാമ വീര്യവാന് । യസ്യ നാമ്നാഽഭവദ് വര്ഷം ഭദ്രാശ്വം നാമ നാമതഃ ।। ൪൯.

കൃതയുഗത്തിൽ ഭദ്രാശ്വൻ എന്ന വീരനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ പേരിൽ തന്നെ ഭദ്രാശ്വം എന്ന ദേശം പ്രശസ്തമായി.

തസ്യാഗസ്ത്യഃ കദാചിത് തു ഗൃഹമാഗത്യ സത്തമ । ഉവാച സപ്തരാത്രം തു വസാമി ഭവതോ ഗൃഹേ ।। ൪൯.

ഒരു ദിവസം അഗസ്ത്യൻ, മഹാനായ മুনি, അവന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി, 'ഏഴു രാത്രികൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കും' എന്ന് പറഞ്ഞു.

തം രാജാ ശിരസാ ഭൂത്വാ സ്ഥീയതാമിത്യഭാഷത । തസ്യ കാന്തിമതീ നാമ ഭാര്യാ പരമശോഭനാ ।। ൪൯.

രാജാവ് തലകുനിഞ്ഞ്, 'ദയവായി ഇവിടെ തന്നെ താമസിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് കാന്തിമതി, അത്യന്തം സുന്ദരിയായിരുന്നു.

തസ്യാസ്തേജഃ സമഭവദ് ദ്വാദശാദിത്യസംനിഭമ് । ശതാനി പഞ്ച തസ്യാസന് സപത്നീനാം യതവ്രത ।। ൪൯.

അവളുടെ തേജസ് പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയായിരുന്നു; അവൾക്ക് അഞ്ചു നൂറ് സഹപത്നികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാവരും വ്രതനിഷ്ഠയുള്ളവരായിരുന്നു.

താ ദാസ്യ ഇവ കര്മാണി കുര്വന്ത്യഹരഹഃ ശുഭാഃ । കാന്തിമത്യാ മഹാഭാഗ ഭയാത് ത്രസ്താ വിചേതസഃ ।। ൪൯.

അവൾക്കു ഭയത്താൽ, ആ ഭാഗ്യവതിയായ കാന്തിമതിയുടെ സഹപത്നികൾ ദാസിമാരെപ്പോലെ ദിവസേന ജോലി ചെയ്തു, മനസ്സിൽ ഭയവും ആശങ്കയും നിറഞ്ഞവരായി.

താമഗസ്ത്യസ്തഥാ ദൃഷ്ട്വാ രൂപതേജോഽന്വിതാം ശുഭാമ് । സപത്ന്യശ്ച ഭയാത് തസ്യാഃ കുര്വന്ത്യഃ കര്മ ശോഭനമ് । രാജാ തു തസ്യാ മുദിതം മുഖമേവാവലോകയന് ।। ൪൯.

അഗസ്ത്യൻ കാന്തിമതിയുടെ സൗന്ദര്യവും തേജസ്സും കണ്ടു; സഹപത്നികൾ ഭയത്താൽ അവള്ക്ക് നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു; രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ മുഖം മാത്രം നോക്കി നിന്നു.

ഏവംഭൂതാമഥോ ദൃഷ്ട്വാ രാജ്ഞീം പരമശോഭനാമ് । സാധു സാധു ജഗന്നാഥേത്യഗസ്ത്യഃ പ്രാഹ ഹര്ഷിതഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ രാജ്ഞിയെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ സന്തോഷത്തോടെ, 'ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം, ജഗന്നാഥാ' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ദ്വിതീയേ ദിവസേഽപ്യേവം രാജ്ഞീം ദൃഷ്ട്വാ മഹാപ്രഭാമ് । അഹോ മുഷ്ടമഹോ മുഷ്ടം ജഗദേതച്ചരാചരമ് । ഇത്യഗസ്ത്യോ ദ്വിതീയേഽഹ്നി രാജ്ഞീം ദൃഷ്ട്വാഽഭ്യുവാച ഹ ।। ൪൯.

രണ്ടാം ദിവസവും രാജ്ഞിയെ അതീവ തേജസ്സോടെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, മുഴുവൻ ലോകവും—ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും—ഇതൊക്കെ ഒരു പിടിയത്രേ!" അങ്ങനെ രണ്ടാം ദിവസം രാജ്ഞിയെ കണ്ട അഗസ്ത്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തൃതീയേഽഹനി താം ദൃഷ്ട്വാ പുനരേവമുവാച ഹ । അഹോ മൂഢാ ന ജാനന്തി ഗോവിന്ദം പരമേശ്വരമ് । യ ഏകേഽഹ്നി ഫലം ചൈതദ് രാജ്ഞേ തുഷ്ടഃ പ്രദത്തവാന് ।। ൪൯.

മൂന്നാം ദിവസം അവളെ വീണ്ടും കണ്ട അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, അജ്ഞാനികൾ പരമേശ്വരനായ ഗോവിന്ദനെ അറിയുന്നില്ല. ഒരേ ദിവസം രാജ്ഞിക്ക് ഈ ഫലം സന്തോഷത്തോടെ നൽകിയവൻ അവൻ തന്നെയാണ്."

ചതുര്ഥേ ദിവസേ ഹസ്താവുത്ക്ഷിപ്യ പുനരബ്രവീത് । സാധു സാധു ജഗന്നാഥ സ്ത്രീ ശൂദ്രാഃ സാധു സാധ്വിതി । ദ്വിജാഃ സാധു നൃപാഃ സാധു വൈശ്യാഃ സാധു പുനഃ പുനഃ ।। ൪൯.

നാലാം ദിവസം കൈകൾ ഉയർത്തി അഗസ്ത്യൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം, ലോകനാഥാ! സ്ത്രീകളും ശൂദ്രന്മാരും ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം! ദ്വിജന്മാർ, രാജാക്കന്മാർ, വൈശ്യന്മാർ—എല്ലാവരും വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രേഷ്ഠം!"

സാധു ഭദ്രാശ്വ സാധു ത്വം ഭോഽഗസ്ത്യ സാധു സാധു തേ । സാധു പ്രഹ്ലാദ തേ സാധു ധ്രുവ സാധോ മഹാവ്രത । ഏവമുക്ത്വാ നനര്തോച്ചൈരഗസ്ത്യോ രാജസംനിധൌ ।। ൪൯.

"ശ്രേഷ്ഠൻ ഭദ്രാശ്വാ, നീ ശ്രേഷ്ഠൻ! അഗസ്ത്യാ, നീയും ശ്രേഷ്ഠൻ! പ്രഹ്ലാദാ, നീ ശ്രേഷ്ഠൻ! മഹാവ്രതധാരി ധ്രുവാ, നീയും ശ്രേഷ്ഠൻ!" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗസ്ത്യൻ രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു.

ഏവംഭൂതം ച തം ദൃഷ്ട്വാ സപത്നീകോ നൃപോത്തമഃ । കിം ഹര്ഷകാരണം ബ്രഹ്മന് യേനേത്ഥം നൃത്യതേ ഭവാന് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ അഗസ്ത്യനെ ആ നിലയിൽ കണ്ട രാജാവ് ഭാര്യയോടൊപ്പം ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ഇങ്ങനെ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ കാരണമെന്താണ്? ഇത്രയും സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?"

അഗസ്ത്യ ഉവാച । അഹോ മൂര്ഖഃ കുരാജാ ത്വമഹോ മൂര്ഖാഽനുഗാസ്ത്വമീ । അഹോ പുരോഹിതാ മൂര്ഖാ യേ ന ജാനന്തി മേ മതമ് ।। ൪൯.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, നീ ഒരു മണ്ടൻ രാജാവാണ്! നിന്റെ അനുയായികളും മണ്ടന്മാരാണ്! എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിയാത്ത പുരോഹിതന്മാരും മണ്ടന്മാരാണ്!"

ഏവമുക്തേ തതോ രാജാ കൃതാഞ്ജലിരഭാഷത । ന ജാനീമോ വയം ബ്രഹ്മന് പ്രശ്നമേതത് ത്വയേരിതമ് । കഥയസ്വ മഹാഭാഗ യദ്യനുഗ്രഹകൃദ് ഭവാന് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ രാജാവ് കയ്യു ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, നിങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച ഈ ചോദ്യം ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. മഹാഭാഗനേ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ, നിങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹിക്കാനാഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ."

അഗസ്ത്യ ഉവാച । ഇയം രാജ്ഞീ ത്വയാ യാഽഭൂദ് ദാസീ വൈശ്യസ്യ വൈദിശേ । നഗരേ ഹരിദത്തസ്യ ത്വമസ്യാഃ പതിരേവ ച । തസ്യൈവ കര്മകാരോഽഭൂച്ഛൂദ്രഃ സേവനതത്പരഃ ।। ൪൯.

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഈ രാജ്ഞി മുമ്പ് വൈദിശ നഗരത്തിലെ ഒരു വൈശ്യന്റെ ദാസിയായിരുന്നു. നീ അവളുടെ ഭർത്താവായിരുന്നു; സേവനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ള ആ ശൂദ്രൻ ആ വൈശ്യന്റെ ജോലിക്കാരനായിരുന്നു."

സ വൈശ്യോഽശ്വയുജേ മാസി ദ്വാദശ്യാം നിയതഃ സ്ഥിതഃ । സ്വയം വിഷ്ണ്വാലയം ഗത്വാ പുഷ്പധൂപാദിഭിര്ഹരിമ് ।। ൪൯.

ആ വൈശ്യൻ അശ്വയുജ മാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ വ്രതം പാലിച്ച്, സ്വയം വിഷ്ണുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി പൂക്കളും ധൂപവും കൊണ്ട് ഹരിയെ ആരാധിച്ചു.

അഭ്യര്ച്യ സ്വഗൃഹം പ്രായാദ് ഭവന്തൌ രക്ഷപാലകൌ । സ്ഥാപ്യ ദ്വാവപി ദീപാനാം ജ്വലനാര്ഥം മഹാമതേ ।। ൪൯.

ആരാധന കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നിങ്ങൾ ഇരുവരും, അപ്പോൾ അവിടെ ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് കാവൽക്കാരായി നിന്നു, മഹാമതിയുള്ളവനേ.

ഗതേ വൈശ്യേ ഭവന്തൌഥ ദീപാന് പ്രജ്വാല്യ സംസ്ഥിതൌ । യാവത് പ്രഭാതാ രജനീ നിശാമേകാം നരോത്തമ ।। ൪൯.

വൈശ്യൻ പോയ ശേഷം, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ദീപങ്ങൾ തെളിച്ച് അവിടെ നിന്നു, ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ, മഹാനുഭാവനായവനേ.

തതഃ കാലേ മൃതൌ തൌ തു ഉഭൌ ദ്വാവപി ദമ്പതീ । തേന പുണ്യേന തേ ജന്മ പ്രിയവ്രതഗൃഹേഽഭവത് ।। ൪൯.

അങ്ങനെ കുറേകാലം കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഭർത്താവും ഭാര്യയും ആയി മരിച്ചു. ആ പുണ്യഫലത്താൽ നിങ്ങൾ പ്രിയവ്രതന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു.

ഇയം തു പത്നീ തേ ജാതാ പുരാ വൈശ്യസ്യ ദാസികാ । പാരക്യസ്യാപി ദീപസ്യ ജ്വാലിതസ്യ ഹരേര്ഗൃഹേ ।। ൪൯.

നിന്റെ ഭാര്യ മുമ്പ് വൈശ്യന്റെ ദാസിയായിരുന്നു. ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ തെളിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരാളുടെ ദീപം പോലും—

യഃ പുനഃ സ്വേന വിത്തേന വിഷ്ണോരഗ്രേ പ്രദീപകമ് । ജ്വാലയേത് തസ്യ യത് പുണ്യം തത് സംഖ്യാതും ന ശക്യതേ । തേന സാധോ ഹരേ സാധു ഇത്യുക്തം വചനം മയാ ।। ൪൯.

സ്വന്തം സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ ദീപം തെളിക്കുന്നവൻക്ക് കിട്ടുന്ന പുണ്യം എണ്ണി പറയാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: 'ശ്രേഷ്ഠം ഹരിയേ, ശ്രേഷ്ഠം!'

കൃതേ സംവത്സരേ ഭക്തിം ഹരേഃ കൃത്വാ വിചക്ഷണഃ । സംവത്സരാര്ധം ത്രേതായാം സമമേതന്ന സംശയഃ ।। ൪൯.

കൃതയുഗത്തിൽ ഒരുവൻ ഒരു വർഷം ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, ത്രേതായുഗത്തിൽ അതേ ഫലം അരവർഷം കൊണ്ട് ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ത്രിമാസേ ദ്വാപരേ ഭക്ത്യാ പൂജയഁല്ലഭതേ ഫലമ് । നമോ നാരായണായേത്യുക്ത്വാ കലൌ തു ലഭതേ ഫലമ് । തേന മുഷ്ടം ജഗദ് വിഷ്ണോര്ഭക്തിമാത്രം മയേരിതമ് ।। ൪൯.

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ മൂന്ന് മാസം ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും. കലിയുഗത്തിൽ 'നമോ നാരായണായ' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും ഫലം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്: വിഷ്ണുവിന് ഭക്തി മാത്രം മതിയെന്ന്.

പാരക്യദീപസ്യോത്കര്ഷാദ് വൈ ദേവാഗ്രേ ഫലമീദൃശമ് । പ്രാപ്തം ഫലം ത്വയാ രാജന് ഫലമേതന് മയേരിതമ് । അഹോ മൂഢാ ന ജാനന്തി ഹരേര്ദീപക്രിയാഫലമ് ।। ൪൯.

മറ്റൊരാളുടെ ദീപം ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ തെളിച്ചതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഫലം ലഭിച്ചത്. രാജാവേ, നീ നേടിയ ഫലം ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഹരിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം അജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നില്ല.

ഏവം വിധം ദ്വിജാ യേ ച രാജാനോ യേ ച ഭക്തിതഃ । യജന്തേ വിവിധൈര്യജ്ഞൈസ്തേന തേ സാധവഃ സ്മൃതാഃ ।। ൪൯.

ഇങ്ങനെ ദ്വിജന്മാരും രാജാക്കന്മാരും ഭക്തിയോടെ വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ആരാധിക്കുന്നവർ—അവരെയാണ് സത്പുരുഷന്മാർ എന്ന് ഓർക്കുന്നത്.