വരാഹപുരാണമ്

ഏഷ തേ വിധിരുദ്ദിഷ്ടഃ ശ്രാവണേ മാസി വൈ വിഭോ । ഏതസ്യാശ്ച പ്രഭാവം യത് ശ്രൃണു പാപപ്രണാശനമ് ।। ൪൭.

ശ്രാവണമാസത്തിൽ ഈ വിധി നിനക്കായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ മഹത്വം കേൾക്കൂ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതാണിത്.

പുരാ കൃതയുഗേ രാജാ നൃഗോ നാമ മഹാബലഃ । ബഭ്രാമ സ വനം ഘോരം മൃഗയാസക്തമാനസഃ ।। ൪൭.

കൃതയുഗത്തിൽ, നൃഗ എന്ന മഹാശക്തനായ രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വേട്ടയിൽ മുഴുകിയ മനസ്സോടെ ഭയാനകമായ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സ കദാചിത് തുരങ്ഗേണ ഹൃതോ ദൂരം മഹദ്വനമ് । വ്യാഘ്രസിംഹഗജാകീര്ണം ദസ്യുസര്പനിഷേവിതമ് ।। ൪൭.

ഒരു ദിവസം, കുതിരപ്പുറത്ത് കിടന്ന് ദൂരെയുള്ള വലിയ കാടിലേക്ക് അവൻ എത്തി. ആ കാട് കടുവകളും സിംഹങ്ങളും ആനകളും നിറഞ്ഞതും കള്ളന്മാരും പാമ്പുകളും വസിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

ഏകാകീ തത്ര രാജാ തു അശ്വം മുച്യ തരോരധഃ । സ്വയം കുശമഥാസ്തീര്യ സുപ്തോ ദുഃഖസമന്വിതഃ ।। ൪൭.

അവിടെ, രാജാവ് ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ കുതിരയെ വിട്ട്, താനെത്തന്നെ കുശത്തൂണിരത്തി, കഷ്ടതയിൽ ആകുലനായി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

താവത് തത്രൈവ ലുബ്ധാനാം സഹസ്ത്രാണി ചതുര്ദശ । ആഗതാനി മൃഗാന് ഹന്തും രാത്രൌ രാജ്ഞഃ സമന്തതഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, പതിനാലായിരം വേട്ടക്കാർ അന്നേരം മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ രാത്രിയിൽ രാജാവിനെ ചുറ്റി അവിടെ എത്തി.

തത്രാപശ്യന്ത തേ സുപ്തം ഹേമരത്നവിഭൂഷിതമ് । നൃഗം രാജാനമത്യുഗ്രം ശ്രിയാ പരമയാ യുതമ് ।। ൪൭.

അവിടെ അവർ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അത്യുഗ്രനും മഹാതേജസ്സുള്ളവനുമായ രാജാവ് നൃഗനെ ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു.

തേ ഗത്വാ ത്വരിതം വ്യാധാഃ സ്വഭര്ത്രേ സംന്യവേദയന് । സോഽപി രത്നസുവര്ണാര്ഥം രാജാനം ഹന്തുമുദ്യതഃ ।। ൪൭.

വേഗത്തിൽ അവർ പോയി തങ്ങളുടെ നായകനോട് ഈ വിവരം അറിയിച്ചു. അവൻ രത്നങ്ങളും പൊന്നും കിട്ടാനായി രാജാവിനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി.

തുരഗസ്യ ച ഹേതോസ്തു നിസ്ത്രിംശാ വനചാരിണഃ । രാജാനം സുപ്തമാസാദ്യ നിഗൃഹീതും പ്രചക്രമുഃ ।। ൪൭.

കുതിരയെ പിടിക്കാനായി, വനംവാസികൾ വാൾ കൈയിൽ എടുത്ത് ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിനെ പിടിക്കാനായി സമീപിച്ചു.

താവദ് രാജ്ഞഃ ശരീരാത് തു ശ്വേതാഭരണഭൂഷിതാ । നാരീ കാചിത് സമുത്തസ്ഥൌ സ്ത്രക്ചന്ദനവിഭൂഷിതാ । ഉത്ഥായ ചക്രമാദായ തേ മ്ലേച്ഛാ വിനിപാതിതാഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളിയാഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ ഉയർന്നു. അവൾ ചക്രം എടുത്ത് ആ മ്ലേച്ഛന്മാരെ സംഹരിച്ചു.

ദസ്യൂന് നിഹത്യ സാ ദേവീ തസ്യ രാജ്ഞസ്തനും പുനഃ । പ്രവിശന്ത്യാശു രാജാഽപി പ്രതിബുദ്ധോഽഥ ദൃഷ്ടവാന് । മ്ലേച്ഛാംസ്തു നിഹതാന് ദൃഷ്ട്വാ സാ സ്വമൂര്ത്തിലയം ഗതാ ।। ൪൭.

കള്ളന്മാരെ കൊല്ലിയ ശേഷം ആ ദേവി വേഗത്തിൽ രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് ഉണർന്ന് ചുറ്റുമുള്ള കൊല്ലപ്പെട്ടവരെ കണ്ടു. അവൾ തന്റെ രൂപത്തിൽ ലയിച്ചു.

അശ്വമാരുഹ്യ സ പുനര്വാമദേവാശ്രമം യയൌ । തത്രാപൃച്ഛദ് ഋഷിം ഭക്ത്യാ കാ സ്ത്രീ കേ തേ നിപാതിതാഃ । ഏതത് കാര്യമൃഷേ മഹ്യം കഥയസ്വ പ്രസീദ മേ ।। ൪൭.

കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി, രാജാവ് വാമദേവമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഭക്തിപൂർവ്വം, 'ആ സ്ത്രീ ആരായിരുന്നു? കൊല്ലപ്പെട്ടവർ ആരായിരുന്നു? ഈ സംഭവത്തിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി പറയൂ' എന്ന് മുനിയോട് ചോദിച്ചു.

വാമദേവ ഉവാച । ത്വമാസീച്ഛൂദ്രജാതീയ അന്യജന്മനി പാര്ഥിവ । തത്ര ത്വയാ ബ്രാഹ്മണസ്യ പ്രേഷണം കുര്വതാ ശ്രുതാ । ശ്രാവണസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ ।। ൪൭.

വാമദേവൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഒരു ശൂദ്രജാതിയിലായിരുന്നു. അവിടെ ബ്രാഹ്മണനെ സേവിക്കുമ്പോൾ നീ ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദ്വാദശി ദിനത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിരുന്നു.'

സവിധാനാത് ത്വയാ രാജന് ഭക്ത്യാ വൈ സമുപോഷിതാ । ഉപോഷിതായാം തസ്യാം തു രാജ്യം ലബ്ധം ത്വയാഽനഘ ।। ൪൭.

'രാജാവേ, നീ ഭക്തിയോടെ ആ ദിനം നിർവഹിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ ഫലമായി രാജ്യം ലഭിച്ചു.'

സര്വാപത്സു ച സാ ദേവീ ഭവന്തം പരിരക്ഷതി । യയാ വിനിഹതാഃ ക്രൂരാ മ്ലേച്ഛാഃ പാപസമന്വിതാഃ । ഭവാംശ്ച രക്ഷിതോ രാജന് ശ്രാവണദ്വാദശീ തു സാ ।। ൪൭.

'എല്ലാ അപകടങ്ങളിലും ആ ദേവി നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നു. അവളുടെ കരുണയാൽ ക്രൂരനും പാപപൂർണ്ണരുമായ മ്ലേച്ഛന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, രാജാവേ, നീ രക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ദേവിയാണ് ശ്രാവണദ്വാദശി.'

ഏകൈവ പാതി ചാപത്സു രാജ്യമേകൈവ യച്ഛതി । കിം പുനര്ദ്വാദശൈതാസ്തു യേനൈന്ദ്രം ന ദദുഃ പദമ് ।। ൪൭.

'അവൾ ഒരുത്തി മാത്രം അപകടങ്ങളിൽ രക്ഷിക്കുന്നു, ഒരുത്തി മാത്രം രാജ്യം നൽകുന്നു. അങ്ങനെ ഇരുപതു ദ്വാദശികൾ കൂടി പാലിച്ചാൽ, അതിനാൽ ഇന്ദ്രനും തന്റെ സ്ഥാനം നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.'

ദുര്വാസാ ഉവാച । തദ്വദ് ഭാദ്രപദേ മാസി ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീമ് । സംകല്പ്യ വിധിനാ ദേവമര്ച്ചയേത് പരമേശ്വരമ് ।। ൪൮.

ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ഭാദ്രപദം മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ, നിർബന്ധത്തോടെ നിർദ്ദിഷ്ടവിധിയിൽ പരമേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.

നമോഽസ്തു കല്കിനേ പാദൌ ഹൃഷീകേശായ വൈ കടിമ് । മ്ലേച്ഛവിധ്വംസനായേതി ജഗന്മൂര്ത്തേ തഥോദരമ് ।। ൪൮.

കൽക്കിയുടെയും പാദങ്ങൾക്ക് വന്ദനം, ഹൃഷീകേശന്റെ കട്ടിക്ക് വന്ദനം, മ്ലേഛന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ഉദരത്തിന് വന്ദനം, സകലലോകരൂപനായ ദൈവത്തിന് ഇങ്ങനെ വന്ദനം.

ശിതികണ്ഠായ കണ്ഠം തു ഖഡ്ഗപാണേതി വൈ ഭുജൌ । ചതുര്ഭുജായേതി ഹസ്തൌ വിശ്വമൂര്ത്തേ തഥാ ശിരഃ ।। ൪൮.

ശിതികണ്ഠന്റെ കഴുത്തിന് വന്ദനം, ഖഡ്ഗം കൈവശമുള്ളവന്റെ ഭുജങ്ങൾക്ക് വന്ദനം, നാലു കൈകളുള്ളവന്റെ കൈകൾക്ക് വന്ദനം, വിശ്വരൂപിയായ ദൈവത്തിന്റെ തലക്ക് ഇങ്ങനെ വന്ദനം.

ഏവമഭ്യര്ച്യ മേധാവീ പ്രാഗ്വത് തസ്യാഗ്രതോ ഘടമ് । വിന്യസേത് കല്കിനം ദേവം സൌവര്ണം തത്ര കാരയേത് ।। ൪൮.

ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ച ശേഷം, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ, അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കലശം വെച്ച്, അതിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച കൽക്കിദേവന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണം.

സിതവസ്ത്രയുഗച്ഛന്നം ഗന്ധപുഷ്പോപശോഭിതമ് । കൃത്വാ പ്രഭാതേ വിപ്രായ പ്രദേയം ശാസ്ത്രവിത്തമേ । ഏവം കൃതേ ഭവേദ് യസ്തു തന്നിബോധ മഹാമുനേ ।। ൪൮.

വെള്ളവസ്ത്രം രണ്ടും ധരിപ്പിച്ച്, സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും അലങ്കരിച്ച്, രാവിലെ ഒരു പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണന് അതു സമർപ്പിക്കണം. ഇതു ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഞാൻ പറയാം മഹാമുനിയേ.

പൂര്വം രാജാ വിശാലോഽഭൂത് കാശ്യാം പുര്യാം മഹാബലഃ । ഗോത്രജൈര്ഹൃതരാജ്യോഽസൌ ഗന്ധമാദനമാവിശത് ।। ൪൮.

മുന്പ് കാശി നഗരത്തിൽ വിശാലൻ എന്ന മഹാബലശാലിയായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ സഹോദരങ്ങൾ രാജ്യം പിടിച്ചെടുത്തു, അങ്ങനെ അവൻ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

തസ്യ ദ്രോണ്യാം മഹാരാജ ബദരീം പ്രാപ്യ ശോഭനാമ് । ഹൃതരാജ്യോ വിശേഷേണ ഗതശ്രീകോ നരോത്തമഃ ।। ൪൮.

അവിടെ ഒരു താഴ്വരയിൽ, മഹാരാജാവേ, മനോഹരമായ ബദരിയിൽ ആ രാജാവ് എത്തി. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടും, ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടും, ആ മഹാനായ പുരുഷൻ അവിടെ താമസിച്ചു.

കദാചിദാഗതൌ തത്ര പുരാണാവൃഷിസത്തമൌ । നരനാരായണൌ ദേവൌ സര്വദേവനമസ്കൃതൌ ।। ൪൮.

ഒരു ദിവസം, പുരാതനരും മഹാന്മാരുമായ നരനും നാരായണനും, സകലദേവതകളും വന്ദിക്കുന്നവരായ അവർ, അവിടെ എത്തി.

തൌ ദൃഷ്ട്വാ തത്ര രാജാനം പൂര്വാഗതമരിംദമൌ । ധ്യായന്തം പരമം ബ്രഹ്മ വിഷ്ണ്വാഖ്യം പരമം പദമ് ।। ൪൮.

അവിടെ മുമ്പേ എത്തിയിരുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന ആ ഇരുവരും, പരമബ്രഹ്മമായ വിഷ്ണുവിൽ ധ്യാനത്തിലിരുന്ന രാജാവിനെ നിരീക്ഷിച്ചു.

തൌ പ്രീതാവൂചതുസ്തം തു രാജാനം ക്ഷീണകല്മഷമ് । വരം വൃണീഷ്വ രാജേന്ദ്ര വരദൌ സ്വസ്തവാഗതൌ ।। ൪൮.

അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ, പാപങ്ങൾ കുറഞ്ഞ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'രാജാധിരാജാ, ഞങ്ങൾ വരം നൽകാൻ വന്നിരിക്കുന്നു, എന്ത് വേണമെന്നു പറയൂ.'

രാജോവാച । ഭവന്തൌ കൌ ന ജാനാമി കസ്യ ഗൃഹ്ണാമ്യഹം വരമ് । ആരാധയാമി യത് തസ്മാദ് വരമിച്ഛാമി ശോഭനമ് ।। ൪൮.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ആരാണെന്നു എനിക്കറിയില്ല. ആരിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ വരം സ്വീകരിക്കേണ്ടത് എന്നുമറിയില്ല. ഞാൻ ആരാധിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ട് നല്ലൊരു വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

ഏവമുക്തൌ തു തൌ രാജ്ഞാ കമാരാധയസേ പ്രഭോ । കം വാ വരം വൃണുഷ്വ ത്വം കഥയസ്വ കുതൂഹലാത് ।। ൪൮.

അങ്ങനെ രാജാവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ആരെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്? ഏത് വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു? അതെന്താണെന്നു ഞങ്ങളോട് തുറന്നു പറയൂ.'

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജാ വിഷ്ണുമാരാധയാമ്യഹമ് । കഥയിത്വാ സ്ഥിതസ്തൂഷ്ണീം തതസ്താവൂചതുഃ പുനഃ ।। ൪൮.

അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു.' ഇതു പറഞ്ഞ് രാജാവ് മൗനമായി നിന്നു. പിന്നെ ആ ഇരുവരും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

രാജന് തസ്യൈവ ദേവസ്യ പ്രസാദാദാവയോര്വരഃ । ദാതവ്യസ്തേ വരം ബ്രൂഹി കസ്തേ മനസി വര്ത്തതേ ।। ൪൮.

'രാജാവേ, ആ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞങ്ങൾക്കും വരം നൽകാൻ കഴിയും. നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പറയൂ, ഏത് വരം വേണമെന്ന്.'