വരാഹപുരാണമ്

കിംത്വാഷാഢേ ശുക്ലപക്ഷേ യാ നാരീ സഹ ഭര്ത്തൃണാ । ഉപോഷ്യതി മനുഷ്യേഷു തസ്യാ ഗര്ഭേ ഭവാമ്യഹമ് ।। ൪൬.

എന്നാൽ, ആഷാഢമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ഭർത്താവിനൊപ്പം ഉപവാസം ആചരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഞാൻ ജനിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ ദേവഃ സ്വയം ചാഹമിഹാഗതഃ । ഉപദിഷ്ടം തു ഭവതോ അപുത്രസ്യ വിശേഷതഃ । ഉപോഷ്യ ലഭതേ പുത്രം സഹഭാര്യോ ന സംശയഃ ।। ൪൬.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവൻ തിരിച്ചു പോയി. ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. മകനില്ലാത്തവർക്കായി നിർദ്ദേശിച്ച ഈ ആചാരം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, ഉപവാസം ചെയ്താൽ, ഭാര്യയോടൊപ്പം മകൻ ലഭിക്കും, സംശയമില്ല.

ഏതാം ച ദ്വാദശീം കൃത്വാ വസുദേവസ്തഥാപ്തവാന് । മഹതീം ച ശ്രിയം പ്രാപ്തഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ ।। ൪൬.

വാസുദേവൻ ഈ ദ്വാദശി ആചരിച്ചു, അതുപോലെ വലിയ ഐശ്വര്യവും മക്കളും മുമ്മക്കളുമൊക്കെയും നേടി.

ഭുക്ത്വാ രാജ്യശ്രിയം സോഽഥ ഗതഃ പരമികാം ഗതിമ് । ഏഷ തേ വിധിരുദ്ദിഷ്ട ആഷാഢേ മാസി വൈ മുനേ ।। ൪൬.

അവൻ രാജസൗഭാഗ്യം അനുഭവിച്ച്, പിന്നെ പരമഗതിയിൽ എത്തി. ആഷാഢമാസത്തിൽ നിന്നു നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ആചാരം ഇതാണ്, മഹർഷേ.

ദുര്വാസാ ഉവാച । ശ്രാവണസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ । അര്ചയേത് പരമം ദേവം ഗന്ധപുഷ്പൈര്ജനാര്നമ് ।। ൪൭.

ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ദ്വാദശി ദിവസം പരമദേവനായ ജനാർദ്ദനനെ ഗന്ധവും പുഷ്പവും കൊണ്ട് പൂജിക്കണം.

ദാമോദരായ പാദൌ തു ഹൃഷീകേശായ വൈ കടിമ് । സനാതനേതി ജഠരമുരഃ ശ്രീവത്സധാരിണേ ।। ൪൭.

ദാമോദരനു കാലുകൾ; ഹൃഷീകേശനു കമരം; സനാതനനു വയറു; ശ്രീവത്സം ധരിക്കുന്നവനു നെഞ്ച് അർപ്പിക്കണം.

ചക്രപാണയേതി ഭുജൌ കണ്ഠം ച ഹരയേ തഥാ । മുഞ്ജകേശായ ച ശിരോ ഭദ്രായേതി ശിഖാം തഥാ ।। ൪൭.

ചക്രധാരിയെന്നു കൈകൾ; ഹരിയെന്നു കഴുത്ത്; മുഞ്ചകേശനു തല; ഭദ്രനെന്നു ശിഖ അർപ്പിക്കണം.

ഏവം സംപൂജ്യ സംസ്ഥാപ്യ കുമ്ഭം പൂര്വവദേവ തു । വിന്യസ്യ വസ്ത്രയുഗ്മം തു തസ്യോപരി തതോ ന്യസേത് ।। ൪൭.

അങ്ങനെ മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ കുമ്പം പൂജിച്ച് സ്ഥാപിച്ചശേഷം, അതിന്റെ മുകളിൽ രണ്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ വച്ച് അതിനുമുകളിൽ അണിയിക്കണം.

കാഞ്ചനം ദേവദേവം തു ദാമോദരസനാമകമ് । തമഭ്യര്ച്യ വിധാനേന ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ ക്രമാത് ।। ൪൭.

പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച ദേവദേവനായ ദാമോദരന്റെ രൂപം, ചന്ദനം, പുഷ്പങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ച് ക്രമമായി വിധിപ്രകാരം ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

പ്രാഗ്വത് തം ബ്രാഹ്മണേ ദദ്യാദ് വേദവേദാങ്ഗപാരഗേ । ഏവം നിയമയുക്തസ്യ പ്രഭാവം തച്ഛൃണുഷ്വ മേ ।। ൪൭.

മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ആ രൂപം വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന് നൽകണം. ഇങ്ങനെ ഈ വ്രതത്തിന്റെ ഫലം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ഏഷ തേ വിധിരുദ്ദിഷ്ടഃ ശ്രാവണേ മാസി വൈ വിഭോ । ഏതസ്യാശ്ച പ്രഭാവം യത് ശ്രൃണു പാപപ്രണാശനമ് ।। ൪൭.

ശ്രാവണമാസത്തിൽ ഈ വിധി നിനക്കായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ മഹത്വം കേൾക്കൂ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതാണിത്.

പുരാ കൃതയുഗേ രാജാ നൃഗോ നാമ മഹാബലഃ । ബഭ്രാമ സ വനം ഘോരം മൃഗയാസക്തമാനസഃ ।। ൪൭.

കൃതയുഗത്തിൽ, നൃഗ എന്ന മഹാശക്തനായ രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വേട്ടയിൽ മുഴുകിയ മനസ്സോടെ ഭയാനകമായ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സ കദാചിത് തുരങ്ഗേണ ഹൃതോ ദൂരം മഹദ്വനമ് । വ്യാഘ്രസിംഹഗജാകീര്ണം ദസ്യുസര്പനിഷേവിതമ് ।। ൪൭.

ഒരു ദിവസം, കുതിരപ്പുറത്ത് കിടന്ന് ദൂരെയുള്ള വലിയ കാടിലേക്ക് അവൻ എത്തി. ആ കാട് കടുവകളും സിംഹങ്ങളും ആനകളും നിറഞ്ഞതും കള്ളന്മാരും പാമ്പുകളും വസിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

ഏകാകീ തത്ര രാജാ തു അശ്വം മുച്യ തരോരധഃ । സ്വയം കുശമഥാസ്തീര്യ സുപ്തോ ദുഃഖസമന്വിതഃ ।। ൪൭.

അവിടെ, രാജാവ് ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ കുതിരയെ വിട്ട്, താനെത്തന്നെ കുശത്തൂണിരത്തി, കഷ്ടതയിൽ ആകുലനായി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

താവത് തത്രൈവ ലുബ്ധാനാം സഹസ്ത്രാണി ചതുര്ദശ । ആഗതാനി മൃഗാന് ഹന്തും രാത്രൌ രാജ്ഞഃ സമന്തതഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, പതിനാലായിരം വേട്ടക്കാർ അന്നേരം മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ രാത്രിയിൽ രാജാവിനെ ചുറ്റി അവിടെ എത്തി.

തത്രാപശ്യന്ത തേ സുപ്തം ഹേമരത്നവിഭൂഷിതമ് । നൃഗം രാജാനമത്യുഗ്രം ശ്രിയാ പരമയാ യുതമ് ।। ൪൭.

അവിടെ അവർ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അത്യുഗ്രനും മഹാതേജസ്സുള്ളവനുമായ രാജാവ് നൃഗനെ ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു.

തേ ഗത്വാ ത്വരിതം വ്യാധാഃ സ്വഭര്ത്രേ സംന്യവേദയന് । സോഽപി രത്നസുവര്ണാര്ഥം രാജാനം ഹന്തുമുദ്യതഃ ।। ൪൭.

വേഗത്തിൽ അവർ പോയി തങ്ങളുടെ നായകനോട് ഈ വിവരം അറിയിച്ചു. അവൻ രത്നങ്ങളും പൊന്നും കിട്ടാനായി രാജാവിനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി.

തുരഗസ്യ ച ഹേതോസ്തു നിസ്ത്രിംശാ വനചാരിണഃ । രാജാനം സുപ്തമാസാദ്യ നിഗൃഹീതും പ്രചക്രമുഃ ।। ൪൭.

കുതിരയെ പിടിക്കാനായി, വനംവാസികൾ വാൾ കൈയിൽ എടുത്ത് ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിനെ പിടിക്കാനായി സമീപിച്ചു.

താവദ് രാജ്ഞഃ ശരീരാത് തു ശ്വേതാഭരണഭൂഷിതാ । നാരീ കാചിത് സമുത്തസ്ഥൌ സ്ത്രക്ചന്ദനവിഭൂഷിതാ । ഉത്ഥായ ചക്രമാദായ തേ മ്ലേച്ഛാ വിനിപാതിതാഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളിയാഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ ഉയർന്നു. അവൾ ചക്രം എടുത്ത് ആ മ്ലേച്ഛന്മാരെ സംഹരിച്ചു.

ദസ്യൂന് നിഹത്യ സാ ദേവീ തസ്യ രാജ്ഞസ്തനും പുനഃ । പ്രവിശന്ത്യാശു രാജാഽപി പ്രതിബുദ്ധോഽഥ ദൃഷ്ടവാന് । മ്ലേച്ഛാംസ്തു നിഹതാന് ദൃഷ്ട്വാ സാ സ്വമൂര്ത്തിലയം ഗതാ ।। ൪൭.

കള്ളന്മാരെ കൊല്ലിയ ശേഷം ആ ദേവി വേഗത്തിൽ രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് ഉണർന്ന് ചുറ്റുമുള്ള കൊല്ലപ്പെട്ടവരെ കണ്ടു. അവൾ തന്റെ രൂപത്തിൽ ലയിച്ചു.

അശ്വമാരുഹ്യ സ പുനര്വാമദേവാശ്രമം യയൌ । തത്രാപൃച്ഛദ് ഋഷിം ഭക്ത്യാ കാ സ്ത്രീ കേ തേ നിപാതിതാഃ । ഏതത് കാര്യമൃഷേ മഹ്യം കഥയസ്വ പ്രസീദ മേ ।। ൪൭.

കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി, രാജാവ് വാമദേവമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഭക്തിപൂർവ്വം, 'ആ സ്ത്രീ ആരായിരുന്നു? കൊല്ലപ്പെട്ടവർ ആരായിരുന്നു? ഈ സംഭവത്തിന്റെ അർത്ഥം ദയവായി പറയൂ' എന്ന് മുനിയോട് ചോദിച്ചു.

വാമദേവ ഉവാച । ത്വമാസീച്ഛൂദ്രജാതീയ അന്യജന്മനി പാര്ഥിവ । തത്ര ത്വയാ ബ്രാഹ്മണസ്യ പ്രേഷണം കുര്വതാ ശ്രുതാ । ശ്രാവണസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ ।। ൪൭.

വാമദേവൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഒരു ശൂദ്രജാതിയിലായിരുന്നു. അവിടെ ബ്രാഹ്മണനെ സേവിക്കുമ്പോൾ നീ ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദ്വാദശി ദിനത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിരുന്നു.'

സവിധാനാത് ത്വയാ രാജന് ഭക്ത്യാ വൈ സമുപോഷിതാ । ഉപോഷിതായാം തസ്യാം തു രാജ്യം ലബ്ധം ത്വയാഽനഘ ।। ൪൭.

'രാജാവേ, നീ ഭക്തിയോടെ ആ ദിനം നിർവഹിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ ഫലമായി രാജ്യം ലഭിച്ചു.'

സര്വാപത്സു ച സാ ദേവീ ഭവന്തം പരിരക്ഷതി । യയാ വിനിഹതാഃ ക്രൂരാ മ്ലേച്ഛാഃ പാപസമന്വിതാഃ । ഭവാംശ്ച രക്ഷിതോ രാജന് ശ്രാവണദ്വാദശീ തു സാ ।। ൪൭.

'എല്ലാ അപകടങ്ങളിലും ആ ദേവി നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നു. അവളുടെ കരുണയാൽ ക്രൂരനും പാപപൂർണ്ണരുമായ മ്ലേച്ഛന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, രാജാവേ, നീ രക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ദേവിയാണ് ശ്രാവണദ്വാദശി.'

ഏകൈവ പാതി ചാപത്സു രാജ്യമേകൈവ യച്ഛതി । കിം പുനര്ദ്വാദശൈതാസ്തു യേനൈന്ദ്രം ന ദദുഃ പദമ് ।। ൪൭.

'അവൾ ഒരുത്തി മാത്രം അപകടങ്ങളിൽ രക്ഷിക്കുന്നു, ഒരുത്തി മാത്രം രാജ്യം നൽകുന്നു. അങ്ങനെ ഇരുപതു ദ്വാദശികൾ കൂടി പാലിച്ചാൽ, അതിനാൽ ഇന്ദ്രനും തന്റെ സ്ഥാനം നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.'

ദുര്വാസാ ഉവാച । തദ്വദ് ഭാദ്രപദേ മാസി ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീമ് । സംകല്പ്യ വിധിനാ ദേവമര്ച്ചയേത് പരമേശ്വരമ് ।। ൪൮.

ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ഭാദ്രപദം മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ, നിർബന്ധത്തോടെ നിർദ്ദിഷ്ടവിധിയിൽ പരമേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.

നമോഽസ്തു കല്കിനേ പാദൌ ഹൃഷീകേശായ വൈ കടിമ് । മ്ലേച്ഛവിധ്വംസനായേതി ജഗന്മൂര്ത്തേ തഥോദരമ് ।। ൪൮.

കൽക്കിയുടെയും പാദങ്ങൾക്ക് വന്ദനം, ഹൃഷീകേശന്റെ കട്ടിക്ക് വന്ദനം, മ്ലേഛന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ഉദരത്തിന് വന്ദനം, സകലലോകരൂപനായ ദൈവത്തിന് ഇങ്ങനെ വന്ദനം.

ശിതികണ്ഠായ കണ്ഠം തു ഖഡ്ഗപാണേതി വൈ ഭുജൌ । ചതുര്ഭുജായേതി ഹസ്തൌ വിശ്വമൂര്ത്തേ തഥാ ശിരഃ ।। ൪൮.

ശിതികണ്ഠന്റെ കഴുത്തിന് വന്ദനം, ഖഡ്ഗം കൈവശമുള്ളവന്റെ ഭുജങ്ങൾക്ക് വന്ദനം, നാലു കൈകളുള്ളവന്റെ കൈകൾക്ക് വന്ദനം, വിശ്വരൂപിയായ ദൈവത്തിന്റെ തലക്ക് ഇങ്ങനെ വന്ദനം.

ഏവമഭ്യര്ച്യ മേധാവീ പ്രാഗ്വത് തസ്യാഗ്രതോ ഘടമ് । വിന്യസേത് കല്കിനം ദേവം സൌവര്ണം തത്ര കാരയേത് ।। ൪൮.

ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ച ശേഷം, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ, അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കലശം വെച്ച്, അതിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച കൽക്കിദേവന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണം.