വരാഹപുരാണമ്

ചക്രപാണയേതി ഭുജൌ കണ്ഠം ഭൂപതയേ തഥാ । സ്വനാമ്നാ ശങ്ഖചക്രൌ തു പുരുഷായേതി വൈ ശിരഃ ।। ൪൬.

ചക്രധാരിയെന്നു കൈകൾ; ഭൂപതിയെന്നു കഴുത്ത്; സ്വനാമങ്ങളായ ശംഖും ചക്രവും; പുരുഷനെന്നു തല അർപ്പിക്കണം.

ഏവമഭ്യര്ച്യ മേധാവീ പ്രാഗ്വത്തസ്യാഗ്രതോ ഘടമ് । വിന്യസ്യ വസ്ത്രസംയുക്തം തസ്യോപരി തതോ ന്യസേത് । കാഞ്ചനം വാസുദേവം തു ചതുര്വ്യൂഹം സനാതനമ് ।। ൪൬.

ഇങ്ങനെ പൂജിച്ചശേഷം, ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ മുമ്പുപോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ വസ്ത്രംകൊണ്ടു മൂടിയ ഒരു കലശം വെക്കണം. അതിന്റെ മുകളിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ശാശ്വതമായ ചതുര്‍വ്യൂഹരൂപത്തിലുള്ള വാസുദേവപ്രതിമയും സ്ഥാപിക്കണം.

തമഭ്യര്ച്യ വിധാനേന ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ ക്രമാത് । പ്രാഗ്വത് തം ബ്രാഹ്മണേ ദദ്യാദ് വേദവാദിനി സുവ്രതേ । ഏവം നിയമയുക്തസ്യ യത്പുണ്യം തച്ഛൃണുഷ്വ മേ ।। ൪൬.

അവനെ നിർദ്ദിഷ്ടക്രമത്തിൽ ഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവയാൽ പൂജിച്ച്, മുമ്പുപോലെ തന്നെ, വേദപാരായണിയും സദാചാരിയുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനു അതു സമർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ ആചാരപൂർവ്വം ചെയ്യുന്നവനു ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

വസുദേവോഽഭവദ് രാജാ യദുവംശവിവര്ദ്ധനഃ । ദേവകീ തസ്യ ഭാര്യാ തു സമാനവ്രതധാരിണീ ।। ൪൬.

വാസുദേവൻ യദുകുലത്തെ വളർത്തിയ രാജാവായി. ദേവകി അവന്റെ ഭാര്യയും, അതേ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചവളുമായിരുന്നു.

സാ ത്വപുത്രാഽഭവത് സാധ്വീ പതിധര്മപരായണാ । തസ്യ കാലേന മഹതാ നാരദോഽഭ്യഗമദ് ഗൃഹമ് ।। ൪൬.

അവൾക്ക് മക്കളില്ലാതെ, ഭർത്തൃധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതയായ സതിയായിരുന്നു. കാലംകഴിഞ്ഞ് നാരദൻ അവരുടെ വീട്ടിൽ എത്തി.

വസുദേവേനാസൌ ഭക്ത്യാ പൂജിതോ വാക്യമബ്രവീത് । വസുദേവ ശ്രുണുഷ്വ ത്വം ദേവകാര്യം മമാനഘ । ശ്രുത്വൈതാം ച കഥാം ശീഘ്രമാഗതോഽസ്മി തവാന്തികമ് ।। ൪൬.

വാസുദേവൻ ഭക്തിയോടെ നാരദനെ പൂജിച്ചു. അപ്പോൾ നാരദൻ പറഞ്ഞു: "വാസുദേവാ, നീ എന്റെ ദൈവികകാര്യങ്ങൾ കേൾക്കണം. ഈ കഥ ഞാൻ കേട്ടശേഷം ഉടൻ തന്നെ നിന്നരികിൽ എത്തി."

പൃഥിവീ ദേവസമിതൌ മയാ ദൃഷ്ടാ യദൂത്തമ । ഗത്വാ ച ജല്പതീ ഭാരം ന ശക്താ ഊഹിതും സുരാഃ ।। ൪൬.

യദുക്കുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ദേവസംഘത്തിൽ ഭൂമി ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ പോയ ദേവന്മാർ അവളുടെ ഭാരമേറ്റു നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നു.

സൌഭകംസജരാസന്ധാഃ പുനര്നരക ഏവ ച । കുരുപാഞ്ചാലഭോജാശ്ച ബലിനോ ദാനവാഃ സുരാഃ । പീഡയന്തി സമേതാ മാം താന് ഹനധ്വം സുരോത്തമാഃ ।। ൪൬.

സൗഭ, കംസ, ജരാസന്ധൻ, വീണ്ടും നരകാസുരൻ, ശക്തരായ കുരുക്കൾ, പാഞ്ചാലർ, ഭോജർ, ദാനവന്മാർ—ഈ ദേവന്മാർ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അവരെ സംഹരിക്കണം.

ഏവമുക്താഃ പൃഥിവ്യാ തേ ദേവാ നാരായണം ഗതാഃ । മനസാ സ ച ദേവേശഃ പ്രത്യക്ഷസ്തത് ക്ഷണാത് ബഭൌ ।। ൪൬.

ഭൂമിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാർ നാരായണന്റെ അടുക്കൽ പോയി. ദേവതാപതി മനസ്സുകൊണ്ടു ഉടൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഉവാച ച സുരശ്രേഷ്ഠഃ സ്വയം കാര്യമിദം സുരാഃ । സാധയാമി ന സന്ദേഹോ മര്ത്യം ഗത്വാ മനുഷ്യവത് ।। ൪൬.

ദേവശ്രേഷ്ഠൻ സ്വയം പറഞ്ഞു: "ഈ പ്രവർത്തി ഞാൻ നിർവഹിക്കും, സംശയമില്ല. മനുഷ്യരിൽ ജനിച്ച് മനുഷ്യരൂപം ധരിക്കും."

കിംത്വാഷാഢേ ശുക്ലപക്ഷേ യാ നാരീ സഹ ഭര്ത്തൃണാ । ഉപോഷ്യതി മനുഷ്യേഷു തസ്യാ ഗര്ഭേ ഭവാമ്യഹമ് ।। ൪൬.

എന്നാൽ, ആഷാഢമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ഭർത്താവിനൊപ്പം ഉപവാസം ആചരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഞാൻ ജനിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ ദേവഃ സ്വയം ചാഹമിഹാഗതഃ । ഉപദിഷ്ടം തു ഭവതോ അപുത്രസ്യ വിശേഷതഃ । ഉപോഷ്യ ലഭതേ പുത്രം സഹഭാര്യോ ന സംശയഃ ।। ൪൬.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവൻ തിരിച്ചു പോയി. ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. മകനില്ലാത്തവർക്കായി നിർദ്ദേശിച്ച ഈ ആചാരം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, ഉപവാസം ചെയ്താൽ, ഭാര്യയോടൊപ്പം മകൻ ലഭിക്കും, സംശയമില്ല.

ഏതാം ച ദ്വാദശീം കൃത്വാ വസുദേവസ്തഥാപ്തവാന് । മഹതീം ച ശ്രിയം പ്രാപ്തഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ ।। ൪൬.

വാസുദേവൻ ഈ ദ്വാദശി ആചരിച്ചു, അതുപോലെ വലിയ ഐശ്വര്യവും മക്കളും മുമ്മക്കളുമൊക്കെയും നേടി.

ഭുക്ത്വാ രാജ്യശ്രിയം സോഽഥ ഗതഃ പരമികാം ഗതിമ് । ഏഷ തേ വിധിരുദ്ദിഷ്ട ആഷാഢേ മാസി വൈ മുനേ ।। ൪൬.

അവൻ രാജസൗഭാഗ്യം അനുഭവിച്ച്, പിന്നെ പരമഗതിയിൽ എത്തി. ആഷാഢമാസത്തിൽ നിന്നു നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ആചാരം ഇതാണ്, മഹർഷേ.

ദുര്വാസാ ഉവാച । ശ്രാവണസ്യ തു മാസസ്യ ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീ । അര്ചയേത് പരമം ദേവം ഗന്ധപുഷ്പൈര്ജനാര്നമ് ।। ൪൭.

ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ദ്വാദശി ദിവസം പരമദേവനായ ജനാർദ്ദനനെ ഗന്ധവും പുഷ്പവും കൊണ്ട് പൂജിക്കണം.

ദാമോദരായ പാദൌ തു ഹൃഷീകേശായ വൈ കടിമ് । സനാതനേതി ജഠരമുരഃ ശ്രീവത്സധാരിണേ ।। ൪൭.

ദാമോദരനു കാലുകൾ; ഹൃഷീകേശനു കമരം; സനാതനനു വയറു; ശ്രീവത്സം ധരിക്കുന്നവനു നെഞ്ച് അർപ്പിക്കണം.

ചക്രപാണയേതി ഭുജൌ കണ്ഠം ച ഹരയേ തഥാ । മുഞ്ജകേശായ ച ശിരോ ഭദ്രായേതി ശിഖാം തഥാ ।। ൪൭.

ചക്രധാരിയെന്നു കൈകൾ; ഹരിയെന്നു കഴുത്ത്; മുഞ്ചകേശനു തല; ഭദ്രനെന്നു ശിഖ അർപ്പിക്കണം.

ഏവം സംപൂജ്യ സംസ്ഥാപ്യ കുമ്ഭം പൂര്വവദേവ തു । വിന്യസ്യ വസ്ത്രയുഗ്മം തു തസ്യോപരി തതോ ന്യസേത് ।। ൪൭.

അങ്ങനെ മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ കുമ്പം പൂജിച്ച് സ്ഥാപിച്ചശേഷം, അതിന്റെ മുകളിൽ രണ്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ വച്ച് അതിനുമുകളിൽ അണിയിക്കണം.

കാഞ്ചനം ദേവദേവം തു ദാമോദരസനാമകമ് । തമഭ്യര്ച്യ വിധാനേന ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ ക്രമാത് ।। ൪൭.

പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച ദേവദേവനായ ദാമോദരന്റെ രൂപം, ചന്ദനം, പുഷ്പങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ച് ക്രമമായി വിധിപ്രകാരം ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.

പ്രാഗ്വത് തം ബ്രാഹ്മണേ ദദ്യാദ് വേദവേദാങ്ഗപാരഗേ । ഏവം നിയമയുക്തസ്യ പ്രഭാവം തച്ഛൃണുഷ്വ മേ ।। ൪൭.

മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ആ രൂപം വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന് നൽകണം. ഇങ്ങനെ ഈ വ്രതത്തിന്റെ ഫലം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ഏഷ തേ വിധിരുദ്ദിഷ്ടഃ ശ്രാവണേ മാസി വൈ വിഭോ । ഏതസ്യാശ്ച പ്രഭാവം യത് ശ്രൃണു പാപപ്രണാശനമ് ।। ൪൭.

ശ്രാവണമാസത്തിൽ ഈ വിധി നിനക്കായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ മഹത്വം കേൾക്കൂ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതാണിത്.

പുരാ കൃതയുഗേ രാജാ നൃഗോ നാമ മഹാബലഃ । ബഭ്രാമ സ വനം ഘോരം മൃഗയാസക്തമാനസഃ ।। ൪൭.

കൃതയുഗത്തിൽ, നൃഗ എന്ന മഹാശക്തനായ രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വേട്ടയിൽ മുഴുകിയ മനസ്സോടെ ഭയാനകമായ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

സ കദാചിത് തുരങ്ഗേണ ഹൃതോ ദൂരം മഹദ്വനമ് । വ്യാഘ്രസിംഹഗജാകീര്ണം ദസ്യുസര്പനിഷേവിതമ് ।। ൪൭.

ഒരു ദിവസം, കുതിരപ്പുറത്ത് കിടന്ന് ദൂരെയുള്ള വലിയ കാടിലേക്ക് അവൻ എത്തി. ആ കാട് കടുവകളും സിംഹങ്ങളും ആനകളും നിറഞ്ഞതും കള്ളന്മാരും പാമ്പുകളും വസിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

ഏകാകീ തത്ര രാജാ തു അശ്വം മുച്യ തരോരധഃ । സ്വയം കുശമഥാസ്തീര്യ സുപ്തോ ദുഃഖസമന്വിതഃ ।। ൪൭.

അവിടെ, രാജാവ് ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ കുതിരയെ വിട്ട്, താനെത്തന്നെ കുശത്തൂണിരത്തി, കഷ്ടതയിൽ ആകുലനായി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

താവത് തത്രൈവ ലുബ്ധാനാം സഹസ്ത്രാണി ചതുര്ദശ । ആഗതാനി മൃഗാന് ഹന്തും രാത്രൌ രാജ്ഞഃ സമന്തതഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, പതിനാലായിരം വേട്ടക്കാർ അന്നേരം മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ രാത്രിയിൽ രാജാവിനെ ചുറ്റി അവിടെ എത്തി.

തത്രാപശ്യന്ത തേ സുപ്തം ഹേമരത്നവിഭൂഷിതമ് । നൃഗം രാജാനമത്യുഗ്രം ശ്രിയാ പരമയാ യുതമ് ।। ൪൭.

അവിടെ അവർ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അത്യുഗ്രനും മഹാതേജസ്സുള്ളവനുമായ രാജാവ് നൃഗനെ ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു.

തേ ഗത്വാ ത്വരിതം വ്യാധാഃ സ്വഭര്ത്രേ സംന്യവേദയന് । സോഽപി രത്നസുവര്ണാര്ഥം രാജാനം ഹന്തുമുദ്യതഃ ।। ൪൭.

വേഗത്തിൽ അവർ പോയി തങ്ങളുടെ നായകനോട് ഈ വിവരം അറിയിച്ചു. അവൻ രത്നങ്ങളും പൊന്നും കിട്ടാനായി രാജാവിനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി.

തുരഗസ്യ ച ഹേതോസ്തു നിസ്ത്രിംശാ വനചാരിണഃ । രാജാനം സുപ്തമാസാദ്യ നിഗൃഹീതും പ്രചക്രമുഃ ।। ൪൭.

കുതിരയെ പിടിക്കാനായി, വനംവാസികൾ വാൾ കൈയിൽ എടുത്ത് ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിനെ പിടിക്കാനായി സമീപിച്ചു.

താവദ് രാജ്ഞഃ ശരീരാത് തു ശ്വേതാഭരണഭൂഷിതാ । നാരീ കാചിത് സമുത്തസ്ഥൌ സ്ത്രക്ചന്ദനവിഭൂഷിതാ । ഉത്ഥായ ചക്രമാദായ തേ മ്ലേച്ഛാ വിനിപാതിതാഃ ।। ൪൭.

അപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളിയാഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ ഉയർന്നു. അവൾ ചക്രം എടുത്ത് ആ മ്ലേച്ഛന്മാരെ സംഹരിച്ചു.