വരാഹപുരാണമ്

ഇദാനീം മൃഗചര്മാണി പരിധായ യതവ്രതാഃ । ചരഘ്വം പഞ്ചവര്ഷാണി തതഃ ശുദ്ധാ ഭവിഷ്യഥ ।। ൪൧.

ഇപ്പോൾ, മൃഗചർമ്മം ധരിച്ചു, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, കാടിൽ അഞ്ചു വർഷം താമസിക്കണം; അതിനു ശേഷം നിങ്ങൾ ശുദ്ധരാകും.

ഏവമുക്താസ്തു തേ പുത്രാ മൃഗചര്മോപവീതിനഃ । വനം വിവിശുരവ്യഗ്രാ ജപന്തോ ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ് ।। ൪൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ പുത്രന്മാർ മൃഗചർമ്മം മേൽവസ്ത്രമായി ധരിച്ചു, ഭയമില്ലാതെ കാടിൽ പ്രവേശിച്ചു, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു.

തഥാ വര്ഷേ വ്യതിക്രാന്തേ വീരധന്വാ മഹീപതിഃ । തത്രാജഗാമ യസ്മിംസ്തേ ചരന്തി മൃഗരൂപിണഃ ।। ൪൧.

അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വീരധൻവൻ രാജാവ് അവർ മൃഗരൂപത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി.

തേ ചാപ്യേകതരോര്മൂലേ മൃഗചര്മ്മോപവീതിനഃ । ജപന്തഃ സംസ്ഥിതാസ്തേ ഹി രാജ്ഞാ ദൃഷ്ട്വാ മൃഗാ ഇതി । മത്വാ വിദ്ധാസ്തു യുഗപന്മൃതാസ്തേ ബ്രഹ്മവാദിനഃ ।। ൪൧.

അവരും ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിൽ, മൃഗചർമ്മം മേൽവസ്ത്രമായി ധരിച്ചു, ജപം ചെയ്തു നിലകൊണ്ടിരുന്നു; രാജാവ് അവരെ മൃഗങ്ങൾ എന്ന് കരുതി, ഒരുമിച്ച് വെടിവെച്ചു, ബ്രഹ്മം സംസാരിച്ചിരുന്നവരെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

താന് ദൃഷ്ട്വാ തു മൃതാന് രാജാ ബ്രാഹ്മണാന് സംശിതവ്രതാന് । ഭയേന വേപമാനസ്തു ദേവരാതാശ്രമം യയൌ । തത്രാപൃച്ഛദ് ബ്രഹ്മവധ്യാ മമായാതാ മഹാമുനേ ।। ൪൧.

ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരെ, മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ട രാജാവ് ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, ദേവരാതന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പോയി; അവിടെ, 'മഹാമുനിയേ, ഞാൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു' എന്ന് ചോദിച്ചു.

ആമൂല്യ തദ് വധം വൃത്തം കഥയിത്വാ നരാധിപഃ । ഭൃശം ശോകപരീതാത്മാ രുരോദ ഭൃശദുഃഖിതഃ ।। ൪൧.

ആ കൊലപാതകത്തിന്റെ മുഴുവൻ സംഭവവും പറഞ്ഞ്, രാജാവ് ദു:ഖത്തിൽ ആകുലനായ മനസ്സോടെ, അതീവ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.

സ ഋഷിര്ദേവരാതസ്തു രുദന്തം നൃപസത്തമമ് । ഉവാച മാ ഭൈര്നൃപതേ അപനേഷ്യാമി പാതകമ് ।। ൪൧.

അപ്പോൾ ദേവരാതൻ, കരയുന്ന രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, രാജാവേ; ഞാൻ നിന്റെ പാപം നീക്കം ചെയ്യും.'

പാതാലേ സുതലാഖ്യേ ച യഥാ ധാത്രീ നിമജ്ജതീ । ഉദ്ധൃതാ ദേവദേവേന വിഷ്ണുനാ ക്രോഡമൂര്ത്തിനാ ।। ൪൧.

പാതാളത്തിലെ സുതല എന്ന പേരിലുള്ള ഭൂമി എങ്ങനെ മുഴുവൻ മുങ്ങിപ്പോയതും, ദേവദേവനായ വിഷ്ണു കുരുമാന്യ രൂപത്തിൽ അതിനെ ഉയർത്തിയതുപോലെ,

തദ്വദ് ഭവന്തം രാജേന്ദ്ര ബ്രഹ്മവധ്യാപരിപ്ലുതമ് । ഉദ്ധരിഷ്യതി ദേവോഽസൌ സ്വയമേവ ജനാര്ദനഃ ।। ൪൧.

അത് പോലെ തന്നെ, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന നിന്നെയും ജനാർദ്ദനൻ എന്ന ദൈവം തന്നെ രക്ഷിക്കും.

ഏവമുക്തസ്തതോ രാജാ ഹര്ഷിതോ വാക്യമബ്രവീത് । കതരേണ പ്രകാരേണ സ മേ ദേവഃ പ്രസീദതി । പ്രസന്നേ ചാശുഭം സര്വം യേന നശ്യതി സത്തമ ।। ൪൧.

ഇങ്ങനെ കേട്ട രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു: ആ ദൈവം എങ്ങനെ എന്നോട് ദയ കാണിക്കും? അവൻ സന്തുഷ്ടനായാൽ, എങ്ങനെ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും അകറ്റപ്പെടും, മഹാനുഭാവാ?

ദുര്വാസാ ഉവാച । ഏവമുക്തോ മുനിസ്തേന ദേവരാത ഇമം വ്രതമ് । ആചഖ്യൌ സോഽപി തം കൃത്വാ ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന്സുപുഷ്കലാന് ।। ൪൧.

ദുര്‍വാസ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട ശേഷം ദേവരാതൻ ആ വ്രതം വിശദീകരിച്ചു; അതു ചെയ്തതിനു ശേഷം, അവൻ സമൃദ്ധമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

മുത്യുകാലേ മുനിശ്രേഷ്ഠ സൌവര്ണേന വിരാജതാ । വിമാനേനാഗമത് സ്വര്ഗമിന്ദ്രലോകം സ പാര്ഥിവഃ ।। ൪൧.

മരണസമയത്ത്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ആ രാജാവ് പൊന്നുപോലുള്ള തിളക്കമുള്ള വിമാനത്തിൽ കയറി ഇന്ദ്രലോകത്തേക്ക് എത്തി.

തസ്യേന്ദ്രസ്ത്വര്ഘ്യമാദായ പ്രത്യുത്ഥാനേന നിര്യയൌ । ആയാന്തമിന്ദ്രം ദൃഷ്ട്വാ തു തമൂചുര്വിഷ്ണുകിംകരാഃ । ന ദ്രഷ്ടവ്യോ ദേവരാജസ്ത്വദ്ധീനസ്തപസാ ഇതി ।। ൪൧.

അവിടെ ഇന്ദ്രൻ അർഘ്യം എടുത്ത് വരവേൽക്കാൻ പുറത്ത് വന്നു; ഇന്ദ്രനെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ സേവകർ പറഞ്ഞു: 'തപസ്സില്ലാത്തവൻ ദേവരാജാവിനെ കാണാൻ അർഹനല്ല.'

ഏവം സര്വേ ലോകപാലാ നിര്യയുസ്തസ്യ തേജസാ । പ്രത്യാഖ്യാതാശ്ച തൈര്വിഷ്ണുകിംകരൈര്ഹീനകര്മണഃ । ഏവം സ സത്യലോകാന്തം ഗതോ രാജാ മഹാമുനേ ।। ൪൧.

അങ്ങനെ, ലോകപാലന്മാർ എല്ലാവരും രാജാവിന്റെ തേജസ്സിൽ ആകർഷിതരായി പുറത്ത് വന്നു; പക്ഷേ, വിഷ്ണുവിന്റെ സേവകർ പുണ്യക്കുറവുള്ളവരെ നിരസിച്ചു. ഇങ്ങനെ ആ രാജാവ് സത്യലോകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തേക്ക് എത്തി, മഹാമുനിയേ.

അപുനര്മാരകേ ലോകേ ദാഹപ്രലയവര്ജ്ജിതേ । അദ്യാപി തിഷ്ഠതേ ദേവൈഃ സ്തൂയമാനോ മഹാനൃപഃ । പ്രസന്നേ യജ്ഞപുരുഷേ കിം ചിത്രം യേന തദ്ഭവേത് ।। ൪൧.

മരണവും ദഹനവും ഇല്ലാത്ത ലോകത്ത്, ഇന്നും ആ മഹാരാജാവ് ദേവന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. യജ്ഞപുരുഷൻ സന്തുഷ്ടനായാൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ലല്ലോ.

ഇഹ ജന്മനി സൌഭാഗ്യമായുരാരോഗ്യസമ്പദഃ । ഏകൈകാ വിധിനോപാസ്താ ദദാത്യമൃതമുത്തമമ് ।। ൪൧.

ഈ ജന്മത്തിൽ സൗഭാഗ്യവും, ദീർഘായുസും, ആരോഗ്യവും, സമ്പത്തും — ഓരോന്നും വിധിപ്രകാരം ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കും; അതിനൊപ്പം ഉത്തമമായ അമൃതവും ലഭിക്കും.

കിം പുനര്വര്ഷസംപൂര്ണേ സ ദദാതി സ്വകം പദമ് । നാരായണശ്ചതുര്മൂര്ത്തിഃ പരാര്ധ്യം ച ന സംശയഃ ।। ൪൧.

പൂർണ്ണമായ ഒരു വർഷം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, ആ നാരായണൻ സ്വയം തന്റെ പരമപദം നൽകുന്നു; ചതുര്‍മൂർത്തിയായ അവൻ അത്യുന്നതനും അമൂല്യനുമാണ് — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

യഥൈവോദ്ധൃതവാന് വേദാന് മത്സ്യരൂപേണ കേശവഃ । ക്ഷീരാമ്ബുധൌ മഥ്യമാനേ മന്ദരം ധൃതവാന് പ്രഭുഃ । തദ്വച്ച കൂര്മരൂപാഖ്യാ ദ്വിതീയാ പശ്യ വൈഷ്ണവീ ।। ൪൧.

കേശവൻ മീനരൂപത്തിൽ വേദങ്ങളെ രക്ഷിച്ചതുപോലെ, ക്ഷീരസമുദ്രം മഥിക്കുമ്പോൾ മന്ദരപർവതം താങ്ങിയതുപോലും, അതുപോലെ തന്നെ കൂർമരൂപം എന്ന രണ്ടാം വൈഷ്ണവസ്വരൂപം കാണുക.

യഥാ രസാതലാത് ക്ഷ്മാം ച ധൃതവാന് പുരുഷോത്തമഃ । വരാഹരൂപീ തദ്വച്ച തൃതീയാ പശ്യ വൈഷ്ണവീ ।। ൪൧.

പുരുഷോത്തമൻ വരാഹരൂപത്തിൽ പാതാളത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ മൂന്നാമത്തെ വൈഷ്ണവസ്വരൂപവും കാണുക.

ദുര്വാസാ ഉവാച । തദ്വത് ഫാല്ഗുനമാസേ തു ശുക്ലപക്ഷേ തു ദ്വാദശീമ് । ഉപോഷ്യ പ്രോക്തവിധിനാ ഹരിമാരാധയേത് സുധീഃ ।। ൪൨.

ദുര്‍വാസ പറഞ്ഞു: അതുപോലെ തന്നെ, ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതി ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച വിധിയിൽ ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം, ബുദ്ധിമാനേ.

നരസിംഹായ പാദൌ തു ഗോവിന്ദായേത്യുരൂ തഥാ । കടിം വിശ്വഭുജേ പൂജ്യ അനിരുദ്ധേത്യുരസ്തഥാ ।। ൪൨.

നരസിംഹനു പാദങ്ങൾ, ഗോവിന്ദനു ഉറുക്കൾ, വിശ്വഭുജനു കടി, അനിരുദ്ധനു ഭുജങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് ആരാധിക്കണം.

കണ്ഠം തു ശിതികണ്ഠായ പിങ്ഗകേശായ വൈ ശിരഃ । അസുരധ്വംസനായേതി ചക്രം തോയാത്മനേ തഥാ । ശങ്ഖമിത്യേവ സംപൂജ്യ ഗന്ധപുഷ്പഫലൈസ്തഥാ ।। ൪൨.

ശിതികണ്ഠനു കഴുത്ത്, പിംഗകേശനു തല, അസുരനാശകനു ചക്രം, ജലസ്വരൂപനു ശംഖം — ഇവയെല്ലാം ചന്ദനം, പുഷ്പം, പഴം എന്നിവകൊണ്ട് ആരാധിക്കണം.

തദഗ്രേ ഘടമാദായ സിതവസ്ത്രയുഗാന്വിതമ് । തസ്യോപരി നൃസിഹം തു സൌവര്ണം താമ്രഭാജനേ । സൌവര്ണ ശക്തിതഃ കൃത്വാ ദാരുവംശമയേഽപി വാ ।। ൪൨.

ആദ്യത്തിൽ, വെളുത്ത വസ്ത്രം രണ്ടെണ്ണം അണിഞ്ഞ ഒരു കലശം മുന്നിൽ വയ്ക്കണം; അതിനു മുകളിൽ പൊന്നിനാൽ നിർമ്മിച്ച നരസിംഹന്റെ രൂപം താമ്രപാത്രത്തിൽ വയ്ക്കണം; അതാവശ്യമായില്ലെങ്കിൽ മരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മുളയിൽ നിർമ്മിച്ചാലും മതിയാകും.

രത്നഗര്ഭഘടേ സ്ഥാപ്യ തം സംപൂജ്യ ച മാനവഃ । ദ്വാദശ്യാം വേദവിദുഷേ ബ്രാഹ്മണായ നിവേദയേത് ।। ൪൨.

രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കലശത്തിൽ അതു സ്ഥാപിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു, പന്ത്രണ്ടാം തീയതി വേദപാരായണശീലിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിക്കണം.

ഏവം കൃതേ ഫലം പ്രാപ്തം യത് പുരാ പാര്ഥിവേന തു । തസ്യാഹം സംപ്രവക്ഷ്യാമി വത്സനാമ്നാ മഹാമുനേ ।। ൪൨.

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, പുരാതനകാലത്ത് രാജാവിന് ലഭിച്ച ഫലം ലഭിക്കും; അത് ഞാൻ വത്സ എന്ന പേരിൽ ഇപ്പോൾ പറയാം, മഹാമുനിയേ.

ആസീത് കിംപുരുഷേ വര്ഷേ രാജാ പരമധാര്മികഃ । ഭാരതേതി ച വിഖ്യാതസ്തസ്യ വത്സഃ സുതോഽഭവത് ।। ൪൨.

കിംപുരുഷവർഷത്തിൽ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ മഹാരാജാവ് ഭരതൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായിരുന്നു. അവനു വത്സൻ എന്നൊരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.

സ ശത്രുഭിര്ജിതഃ സംഖ്യേ ഹൃതകോശോ ദ്വിപാദവാന് । വനം പ്രായാത് സപത്നീകോ വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമേഽവസത് ।। ൪൨.

ശത്രുക്കളോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു, ധനവും ആനകളും നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവ് ഭാര്യയോടൊപ്പം കാടിലേക്ക് പോയി, വസിഷ്ഠമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചു.

കാലേന ഗച്ഛതാ സോഽഥ വസിഷ്ഠേന മഹര്ഷിണാ । കിം കാര്യമിതി സ പ്രോക്തോ വസസ്യസ്മിന് മഹാശ്രമേ ।। ൪൨.

കാലം കടന്നപ്പോൾ മഹർഷിയായ വസിഷ്ഠൻ അവനോടു ചോദിച്ചു: 'നീ ഈ വലിയ ആശ്രമത്തിൽ എന്തിനാണ് വന്നത്? എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം?'

രാജോവാച । ഭഗവന് ഹൃതകോശോഽഹം ഹൃതരാജ്യോ വിശേഷതഃ । ശത്രുഭിര്ഹതസംകല്പോ ഭവന്തം ശരണം ഗതഃ । ഉപദേശപ്രദാനേന പ്രസാദം കര്തുമര്ഹസി ।। ൪൨.

രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, എന്റെ ധനവും രാജ്യവും എല്ലാം നഷ്ടമായി, ശത്രുക്കൾ എന്റെ മനസ്സും തകർത്തു. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശരണം തേടിയിരിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നെ ഉപദേശിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കണമേ.'