വരാഹപുരാണമ്

സര്വജ്ഞായേതി കണ്ഠം തു പ്രജാനാം പതയേ ശിരഃ । പ്രദ്യുമ്നായേതി ച ഭുജൌ ദിവ്യാസ്ത്രായ സുദര്ശനമ് । അമൃതോദ്ഭവായ ശങ്ഖം തു ഏഷ ദേവാര്ചനേ വിധിഃ ।। ൪൧.

'സർവജ്ഞായ' എന്ന് കഴുത്തിൽ, 'പ്രജാനാം പതയേ' എന്ന് തലയിൽ, 'പ്രദ്യുമ്നായ' എന്ന് ഭുജങ്ങളിൽ, 'ദിവ്യാസ്ത്രായ' എന്ന് ചക്രത്തിൽ, 'അമൃതോദ്ഭവായ' എന്ന് ശംഖിൽ ഉച്ചരിക്കുക; ഇതാണ് ദേവാരാധനയുടെ വിധി.

ഏവമഭ്യര്ച്യ മേധാവീ തസ്മിന് കുമ്ഭേ തു വിന്യസേത് । സൌവര്ണം രൌപ്യതാമ്രം വാ പാത്രം വിഭവശക്തിതഃ ।। ൪൧.

ഇങ്ങനെ ആരാധിച്ച ശേഷം, ആ കലശത്തിൽ താങ്കളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പൊൻ, വെള്ളി, അല്ലെങ്കിൽ താമ്രപാത്രം വയ്ക്കണം.

സര്വബീജൈസ്തു സംപൂര്ണം സ്ഥാപയിത്വാ വിചക്ഷണഃ । തത്ര ശക്ത്യാ തു സൌവര്ണം വാരാഹം കാരയേദ് ബുധഃ ।। ൪൧.

എല്ലാ വിത്തുകളും നിറച്ച്, ബുദ്ധിമാനായവൻ അവിടെ തന്റേത് കഴിവിനനുസരിച്ച് പൊൻകൊണ്ടു വരാഹന്റെ രൂപം ഉണ്ടാക്കണം.

ദംഷ്ട്രാഗ്രേണോദ്ധൃതാം പൃഥ്വീം സപര്വതവനദ്രുമാമ് । മാധവം മധുഹന്താരം വാരാഹം രൂപമാസ്ഥിതമ് ।। ൪൧.

ദന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പൃഥ്വിയെ, മലകളും കാടുകളും വൃക്ഷങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഉയർത്തി, മാധവൻ, മധുവിനെ വധിച്ചവൻ, വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

സര്വബീജഭൃതേ പാത്രേ രത്നഗര്ഭം ഘടോപരി । സ്ഥാപയേത് പരമം ദേവം ജാതരൂപമയം ഹരിമ് ।। ൪൧.

എല്ലാ വിത്തുകൾ നിറച്ച പാത്രത്തിൽ, രത്നംപോലുള്ള രൂപം കലശത്തിന് മുകളിൽ സ്ഥാപിച്ച്, പൊൻകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച പരമദേവനായ ഹരിയെ സ്ഥാപിക്കണം.

സിതവസ്ത്രയുഗച്ഛന്നം താമ്രപാത്രം തു വൈ മുനേ । സ്ഥാപ്യാര്ച്ചയേദ് ഗന്ധപുഷ്പൈര്നൈവേദ്യൈര്വിവിധൈഃ ശുഭൈഃ ।। ൪൧.

വെള്ള നിറമുള്ള വസ്ത്രം രണ്ടു എണ്ണം കൊണ്ട് താമ്രപാത്രം മൂടി, മുനിയേ, സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കളും വിവിധ ശുഭനൈവേദ്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ ആരാധിക്കണം.

പുഷ്പമണ്ഡലികാം കൃത്വാ ജാഗരം തത്ര കാരയേത് । പ്രാദുര്ഭാവാന് ഹരേസ്തത്ര വാചയേദ് ഭാവയേദ് ബുധഃ ।। ൪൧.

പൂക്കളാൽ ഒരു മണ്ടലമുണ്ടാക്കി, അവിടെ ജാഗരണമുണ്ടാക്കണം; ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങൾ അവിടെ ഉച്ചരിച്ച്, ബുദ്ധിമാനായവൻ ചിന്തിക്കണം.

ഏവം സന്നിയമസ്യാന്തം പ്രഭാതേ ഉദിതേ രവൌ । ശുചിഃ സ്നാത്വാ ഹരിം പൂജ്യ ബ്രാഹ്മണായ നിവേദയേത് ।। ൪൧.

ഈ വ്രതം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നപ്പോൾ, ശുദ്ധമായി സ്നാനം ചെയ്ത് ഹരിയെ പൂജിച്ച്, ബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിക്കണം.

വേദവേദാങ്ഗവിദുഷേ സാധുവൃത്തായ ധീമതേ । വിഷ്ണുഭക്തായ വിപ്രര്ഷേ വിശേഷേണ പ്രദാപയേത് ।। ൪൧.

വേദവും വേദാംഗങ്ങളും അറിയുന്ന, സദാചാരവും ബുദ്ധിയും ഉള്ള, വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയുള്ള ബ്രാഹ്മണനു പ്രത്യേകിച്ച് ഈ ദാനം നൽകണം, മുനിശ്രേഷ്ഠാ.

ദേവം സകുമ്ഭം തം ദത്ത്വാ ഹരിം വാരാഹരൂപിണമ് । ബ്രാഹ്മണായ ഭവേദ് യദ്ധി ഫലം തന്മേ നിശാമയ ।। ൪൧.

ഹരിയുടെ വാരാഹരൂപത്തിലുള്ള പ്രതിമയും ജലകുംഭവും ബ്രാഹ്മണന് നൽകുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തെ ഞാൻ പറയുന്നുവല്ലോ, അതു ശ്രദ്ധിക്കൂ.

ഇഹ ജന്മനി സൌഭാഗ്യം ശ്രീഃ കാന്തിസ്തുഷ്ടിരേവ ച । ദരിദ്രോ വിത്തവാന് സദ്യഃ അപുത്രോ ലഭതേ സുതമ് । അലക്ഷ്മീര്നശ്യതേ സദ്യോ ലക്ഷ്മീഃ സംവിശതേ ക്ഷണാത് ।। ൪൧.

ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ സൗഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും ഭംഗിയും സന്തോഷവും ലഭിക്കും; ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ ഉടൻ സമ്പന്നനാകും, മക്കളില്ലാത്തവന് മകൻ ലഭിക്കും, ദുർഭാഗ്യം ഉടൻ ഇല്ലാതാകും, ലക്ഷ്മി അതേ കണത്തിൽ വരും.

ഇഹ ജന്മനി സൌഭാഗ്യം പരലോകേ നിശാമയ । അസ്മിന്നര്ഥേ പുരാവൃത്തമിതിഹാസം പുരാതനമ് ।। ൪൧.

ഈ ജന്മത്തിൽ സൗഭാഗ്യം ഉണ്ടാകുന്നു; ഇനി പരലോകത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതും ഞാൻ പറയാം. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു പഴയ കഥ ഞാൻ പറയുന്നു.

ഇഹ ലോകേഽഭവദ് രാജാ വീരധന്വേതി വിശ്രുതഃ । സ കദാചിദ് വനം പ്രായാന് മൃഗഹേതോഃ പരംതപഃ ।। ൪൧.

ഈ ലോകത്ത് വീരധൻവൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; ഒരിക്കൽ, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന ആ രാജാവ് മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ കാടിലേക്ക് പോയി.

വ്യാപാദയന് മൃഗഗണാന് തത്രര്ഷിവനമധ്യഗഃ । ജഘാന മൃഗരൂപാന് സോഽജ്ഞാനതോ ബ്രാഹ്മണാന് നൃപഃ ।। ൪൧.

മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുമ്പോൾ, അവൻ ഋഷികളുടെ കാടിന്റെ നടുവിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ, രാജാവ് അറിയാതെ, മൃഗരൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൊന്നു.

ഭ്രാതരസ്തത്ര പഞ്ചാശന്മൃഗരൂപേണ സംസ്ഥിതാഃ । സംവര്തസ്യ സുതാ ബ്രഹ്മന് വേദാധ്യയനതത്പരാഃ ।। ൪൧.

അവിടെ, ബ്രാഹ്മണേ, അമ്പത് സഹോദരന്മാർ, സംവർത്തന്റെ പുത്രന്മാർ, വേദപഠനത്തിൽ താത്പര്യമുള്ളവർ, മൃഗരൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

സത്യതപാ ഉവാച । കാരണം കിം സമാശ്രിത്യ തേ ചക്രുര്മൃഗരൂപതാമ് । ഏതന്മേ കൌതുകം ബ്രഹ്മന് പ്രണതസ്യ പ്രസീദ മേ ।। ൪൧.

സത്യതപൻ പറഞ്ഞു: 'അവർ മൃഗരൂപം സ്വീകരിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ബ്രാഹ്മണേ, ഞാൻ അതറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നവനാണ്, ദയവായി പറയൂ.'

ദുര്വാസാ ഉവാച । തേ കദാചിദ് വനം യാതാ ദൃഷ്ട്വാ ഹരിണപോതകാന് । ജാതമാത്രാന് സ്വമാത്രാ തു വിഹീനാന് ദൃശ്യ സത്തമ । ഏകൈകം ജഗൃഹുസ്തേ ഹി തേ മൃതാഃ സ്കന്ധസംസ്ഥിതാഃ ।। ൪൧.

ദുര്വാസൻ പറഞ്ഞു: 'ഒരു ദിവസം അവർ കാടിലേക്ക് പോയി, അവിടെ അമ്മമാർ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള പുതുതായി ജനിച്ച മൃഗകുഞ്ഞുങ്ങളെ കണ്ടു; ഓരോരുത്തരും ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു, തങ്ങളുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു, അവിടെ മരിച്ചു.'

തതസ്തേ ദുഃഖിതാഃ സര്വേ യയുഃ പിതരമന്തികമ് । ഊചുശ്ച വചനം ചേദം മൃഗഹിംസാമൃതേ മുനേ ।। ൪൧.

അവരൊക്കെ ദുഃഖത്തോടെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് പോയി, മൃഗഹിംസയെക്കുറിച്ച് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ഋഷിപുത്രകാ ഊചുഃ । ജാതമാത്രാ മൃഗാഃ പഞ്ച അസ്മാഭിര്നിഹതാ മുനേ । അകാമതസ്തതോഽസ്മാകം പ്രായശ്ചിത്തം വിധീയതാമ് ।। ൪൧.

ഋഷിപുത്രന്മാർ പറഞ്ഞു: 'മുനിയേ, ഞങ്ങൾ അഞ്ചു പുതുതായി ജനിച്ച മൃഗങ്ങളെ കൊന്നു; അതു അന്യായമായ സംഭവിച്ചതിനാൽ, ഞങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം നിർദ്ദേശിക്കണം.'

സംവര്ത്ത ഉവാച । മത്പിതാ ഹിംസകസ്ത്വാസീദഹം തസ്മാദ് വിശേഷതഃ । ഭവന്തഃ പാപകര്മാണഃ സംജാതാ മമ പുത്രകാഃ ।। ൪൧.

സംവർത്തൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അച്ഛൻ ഹിംസകനായിരുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ പ്രത്യേകിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; നിങ്ങൾ, എന്റെ പുത്രന്മാർ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളോടെ ജനിച്ചു.'

ഇദാനീം മൃഗചര്മാണി പരിധായ യതവ്രതാഃ । ചരഘ്വം പഞ്ചവര്ഷാണി തതഃ ശുദ്ധാ ഭവിഷ്യഥ ।। ൪൧.

ഇപ്പോൾ, മൃഗചർമ്മം ധരിച്ചു, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, കാടിൽ അഞ്ചു വർഷം താമസിക്കണം; അതിനു ശേഷം നിങ്ങൾ ശുദ്ധരാകും.

ഏവമുക്താസ്തു തേ പുത്രാ മൃഗചര്മോപവീതിനഃ । വനം വിവിശുരവ്യഗ്രാ ജപന്തോ ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ് ।। ൪൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ പുത്രന്മാർ മൃഗചർമ്മം മേൽവസ്ത്രമായി ധരിച്ചു, ഭയമില്ലാതെ കാടിൽ പ്രവേശിച്ചു, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു.

തഥാ വര്ഷേ വ്യതിക്രാന്തേ വീരധന്വാ മഹീപതിഃ । തത്രാജഗാമ യസ്മിംസ്തേ ചരന്തി മൃഗരൂപിണഃ ।। ൪൧.

അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വീരധൻവൻ രാജാവ് അവർ മൃഗരൂപത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി.

തേ ചാപ്യേകതരോര്മൂലേ മൃഗചര്മ്മോപവീതിനഃ । ജപന്തഃ സംസ്ഥിതാസ്തേ ഹി രാജ്ഞാ ദൃഷ്ട്വാ മൃഗാ ഇതി । മത്വാ വിദ്ധാസ്തു യുഗപന്മൃതാസ്തേ ബ്രഹ്മവാദിനഃ ।। ൪൧.

അവരും ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിൽ, മൃഗചർമ്മം മേൽവസ്ത്രമായി ധരിച്ചു, ജപം ചെയ്തു നിലകൊണ്ടിരുന്നു; രാജാവ് അവരെ മൃഗങ്ങൾ എന്ന് കരുതി, ഒരുമിച്ച് വെടിവെച്ചു, ബ്രഹ്മം സംസാരിച്ചിരുന്നവരെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

താന് ദൃഷ്ട്വാ തു മൃതാന് രാജാ ബ്രാഹ്മണാന് സംശിതവ്രതാന് । ഭയേന വേപമാനസ്തു ദേവരാതാശ്രമം യയൌ । തത്രാപൃച്ഛദ് ബ്രഹ്മവധ്യാ മമായാതാ മഹാമുനേ ।। ൪൧.

ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരെ, മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ട രാജാവ് ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, ദേവരാതന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പോയി; അവിടെ, 'മഹാമുനിയേ, ഞാൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു' എന്ന് ചോദിച്ചു.

ആമൂല്യ തദ് വധം വൃത്തം കഥയിത്വാ നരാധിപഃ । ഭൃശം ശോകപരീതാത്മാ രുരോദ ഭൃശദുഃഖിതഃ ।। ൪൧.

ആ കൊലപാതകത്തിന്റെ മുഴുവൻ സംഭവവും പറഞ്ഞ്, രാജാവ് ദു:ഖത്തിൽ ആകുലനായ മനസ്സോടെ, അതീവ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.

സ ഋഷിര്ദേവരാതസ്തു രുദന്തം നൃപസത്തമമ് । ഉവാച മാ ഭൈര്നൃപതേ അപനേഷ്യാമി പാതകമ് ।। ൪൧.

അപ്പോൾ ദേവരാതൻ, കരയുന്ന രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, രാജാവേ; ഞാൻ നിന്റെ പാപം നീക്കം ചെയ്യും.'

പാതാലേ സുതലാഖ്യേ ച യഥാ ധാത്രീ നിമജ്ജതീ । ഉദ്ധൃതാ ദേവദേവേന വിഷ്ണുനാ ക്രോഡമൂര്ത്തിനാ ।। ൪൧.

പാതാളത്തിലെ സുതല എന്ന പേരിലുള്ള ഭൂമി എങ്ങനെ മുഴുവൻ മുങ്ങിപ്പോയതും, ദേവദേവനായ വിഷ്ണു കുരുമാന്യ രൂപത്തിൽ അതിനെ ഉയർത്തിയതുപോലെ,

തദ്വദ് ഭവന്തം രാജേന്ദ്ര ബ്രഹ്മവധ്യാപരിപ്ലുതമ് । ഉദ്ധരിഷ്യതി ദേവോഽസൌ സ്വയമേവ ജനാര്ദനഃ ।। ൪൧.

അത് പോലെ തന്നെ, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന നിന്നെയും ജനാർദ്ദനൻ എന്ന ദൈവം തന്നെ രക്ഷിക്കും.