വരാഹപുരാണമ്

യഥാവിഭവസാരേണ പ്രഭാതേ വിമലേ തഥാ । ചതുര്ണാം ബ്രാഹ്മണാനാം ച ചതുരോ ദാപയേദ് ഘടാന് ।। ൩൯.

പ്രഭാതത്തിൽ, സ്വന്തമായ ശേഷിയനുസരിച്ച്, നാലു ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നാലു കലശങ്ങൾ നൽകണം.

പൂര്വം തു ബഹ്വൃചേ ദദ്യാച്ഛന്ദോഗേ ദക്ഷിണം തഥാ । യജുഃശാഖാന്വിതേ ദദ്യാത് പശ്ചിമം ഘടമുത്തമമ് । ഉത്തരം കാമതോ തദ്യാദേഷ ഏവ വിധിഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൯.

ആദ്യം കിഴക്കേ ഭാഗത്തെ കലശം ബഹ്വൃച് പാരായണക്കാരനു, തെക്കേത് ചാന്ദോഗ്യനു, പാശ്ചാത്യ ഭാഗത്തെ ഉത്തമ കലശം യജുർവേദപാരായണനു, വടക്കേത് ഇഷ്ടാനുസരണം നൽകണം — ഇതാണ് വിധി.

ഋഗ്വേദഃ പ്രീയതാം പൂര്വേ സാമവേദസ്തു ദക്ഷിണേ । യജുര്വേദഃ പശ്ചിമതോ അഥര്വശ്ചോത്തരേണ തു ।। ൩൯.

കിഴക്കേ ഭാഗത്ത് ഋഗ്വേദം, തെക്കേ ഭാഗത്ത് സാമവേദം, പടിഞ്ഞാറ് യജുർവേദം, വടക്കേ ഭാഗത്ത് അതർവവേദം സന്തോഷിക്കട്ടെ.

അനേന ക്രമയോഗേന പ്രീയതാമിതി വാചയേത് । മത്സ്യരൂപം ച സൌവര്ണമാചാര്യായ നിവേദയേത് ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ സന്തോഷിക്കട്ടെ എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച മീനാകൃതിയുള്ള പ്രതിമ ആചാര്യന് സമർപ്പിക്കണം.

ഗന്ധധൂപാദിവസ്ത്രൈശ്ച സംപൂജ്യ വിധിവത് ക്രമാത് । യസ്ത്വിമം സരഹസ്യം ച മന്ത്രം ചൈവോപപാദയേത് । വിധാനം തസ്യ വൈ ദത്ത്വാ ഫലം കോടിഗുണോത്തരമ് ।। ൩൯.

സുഗന്ധം, ധൂപം, വസ്ത്രം എന്നിവകൊണ്ട് യഥാക്രമം പൂജ ചെയ്ത്, ഈ രഹസ്യ മന്ത്രവും വിധിയും അർപ്പിക്കുന്നവന് കോടിരട്ടി ഫലം ലഭിക്കും.

പ്രതിപദ്യ ഗുരും യസ്തു മോഹാദ് വിപ്രതിപദ്യതേ । സ ജന്മകോടി നരകേ പച്യതേ പുരുഷാധമഃ । വിധാനസ്യ പ്രദാതാ യോ ഗുരുരിത്യുച്യതേ ബുധൈഃ ।। ൩൯.

ഗുരുവിനെ സ്വീകരിച്ച ശേഷം ആരെങ്കിലും അജ്ഞാനത്താൽ തെറ്റായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യൻ കോടിയോളം ജന്മങ്ങൾ നരകത്തിൽ പാകപ്പെടും. വിധി പഠിപ്പിക്കുന്നവനെയാണ് പണ്ഡിതർ ഗുരു എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഏവം ദത്ത്വാ വിധാനേന ദ്വാദശ്യാം വിഷ്ണുമര്ച്യ ച । വിപ്രാണാം ഭോജനം കുര്യാദ് യഥാശക്ത്യാ സദക്ഷിണമ് ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ വിധിപ്രകാരം ദാനം നൽകി, ദ്വാദശി ദിവസം വിഷ്ണുവിനെ പൂജിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ശേഷിയനുസരിച്ച് ഭക്ഷണവും ദക്ഷിണയും നൽകണം.

താമ്രപാത്രൈശ്ച സതിലൈഃ സ്ഥഗിതാന് കാരയേദ് ഘടാന് । തത്ര സജ്ജലപാത്രസ്ഥം ബ്രാഹ്മണായ കുടുമ്ബിനേ ।। ൩൯.

താമ്രപാത്രങ്ങളിൽ എള്ള് നിറച്ച് കലശങ്ങൾ ഒരുക്കണം. അവയിൽ വെള്ളം നിറച്ച പാത്രം ഗൃഹസ്ഥനായ ബ്രാഹ്മണന് നൽകണം.

ദേവം ദദ്യാന്മഹാഭാഗസ്തതോ വിപ്രാംശ്ച ഭോജയേത് । ഭൂരിണാ പരമാന്നേന തതഃ പശ്ചാത് സ്വയം നരഃ । ഭുഞ്ജീത സഹിതോ ബാലൈര്വാഗ്യതഃ സംയതേന്ദ്രിയഃ ।। ൩൯.

മഹാഭാഗവ, ദൈവത്തെ അവനു നൽകി, പിന്നെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ധാരാളം ഉത്തമഭക്ഷണം നൽകണം. അതിനുശേഷം, സ്വയം മക്കളോടൊപ്പം വാക്ക് സംയമനം പാലിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.

അനേന വിധിനാ യസ്തു ധരണീവ്രതകൃന്നരഃ । തസ്യ പുണ്യഫലം ചാഗ്ര്യം ശ്രൃണു ബുദ്ധിമതാം വര ।। ൩൯.

ഈവിധത്തിൽ ധരണീവ്രതം ചെയ്യുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന ഉത്തമ ഫലത്തെക്കുറിച്ച്, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

യദി വക്ത്രസഹസ്ത്രാണി ഭവന്തി മമ സുവ്രത । ആയുശ്ച ബ്രഹ്മണസ്തുല്യം ഭവേദ് യദി മഹാവ്രത ।। ൩൯.

ശുഭവ്രതാ, എനിക്ക് ആയിരം വായുകളും ബ്രഹ്മാവിനോടു തുല്യമായ ആയുസും ഉണ്ടായിരുന്നാലും, മഹാവ്രതാ,

തദാനീമസ്യ ധര്മസ്യ ഫലം കഥയിതും ഭവേത് । തഥാപ്യുദ്ദേശതോ ബ്രഹ്മന് കഥയാമി ശ്രൃണുഷ്വ തത് ।। ൩൯.

അപ്പോൾ പോലും ഈ ധർമ്മത്തിന്റെ ഫലം മുഴുവൻ പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ബ്രാഹ്മണാ, അതിന്റെ സംക്ഷിപ്തം ഞാൻ പറയുന്നു — കേൾക്കൂ.

ദശ സപ്ത ദശ ദ്വേ ച അഷ്ടൌ ചത്വാര ഏവ ച । ലക്ഷായുതാനി ചത്വാരി ഏകസ്ഥം സ്യാച്ചതുര്യുഗമ് ।। ൩൯.

പത്ത്, ഏഴ്, പത്ത്, രണ്ട്, എട്ട്, നാല് — ഇതാണ് സംഖ്യകൾ; നാലുലക്ഷം പത്തായിരം ചേർന്നാൽ ഒരു ചതുര്യുഗം ആകുന്നു.

തൈരേകസപ്തതിയുഗം ഭവേന്മന്വന്തരം മുനേ । ചതുര്ദശാഹോ ബ്രാഹ്മസ്തു താവതീ രാത്രിരിഷ്യതേ ।। ൩൯.

ഋഷിയേ, എഴുപത്തൊന്ന് യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു മന്വന്തരം ആകുന്നു. അങ്ങനെ പതിനാലു മന്വന്തരങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലായും, അതിനേത് നീളമുള്ള ഒരു രാത്രിയുമാണ് എന്നു പറയുന്നു.

ഏവം ത്രിംശദ്ദിനോ മാസസ്തേ ദ്വാദശ സമാ സ്മൃതാ । തേഷാം ശതം ബ്രഹ്മണസ്തു ആയുര്നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ മുപ്പതു ദിവസങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു മാസം, പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു സംവത്സരം ആകുന്നു. അങ്ങനെ നൂറു സംവത്സരങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

യഃ സകൃദ് ദ്വാദശീമേതാമനേന വിധിനാ ക്ഷിപേത് । സ ബ്രഹ്മലോകമാപ്നോതി തത്കാലം ചൈവ തിഷ്ഠതി ।। ൩൯.

ആർ ഈ ദ്വാദശി വ്രതം ഒരിക്കൽ പോലും ഈ വിധത്തിൽ ആചരിച്ചാൽ, അവൻ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചു ആ സമയമത്രയും അവിടെ താമസിക്കും.

തതോ ബ്രഹ്മോപസംഹാരേ തല്ലയം തിഷ്ഠതേ ചിരമ് । പുനഃ സൃഷ്ടൌ ഭവേദ് ദേവോ വൈരാജാനാം മഹാതപാഃ ।। ൩൯.

പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലയത്തിൽ, അവൻ ദീർഘകാലം ലയിച്ചിരിക്കും. വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, മഹാതപസ്സുള്ള വൈരാജന്മാരിൽ ഒരുവനായി ദൈവമായി ജനിക്കും.

ബ്രഹ്മഹത്യാദിപാപാനി ഇഹ ലോകകൃതാന്യപി । അകാമേ കാമതോ വാപി താനി നശ്യന്തി തത്ക്ഷണാത് ।। ൩൯.

ബ്രഹ്മഹത്യയെയും മറ്റു പാപങ്ങളെയും, ഈ ലോകത്ത് ചെയ്തതായാലും, മനസ്സോടെ ചെയ്തതായാലും അല്ലാതെയായാലും, അവയൊക്കെ ഉടനടി നശിക്കും.

ഇഹ ലോകേ ദരിദ്രോ യോ ഭ്രഷ്ടരാജ്യോഽഥ വാ നൃപഃ । ഉപോഷ്യ താം വിധാനേന സ രാജാ ജായതേ ധ്രുവമ് ।। ൩൯.

ഈ ലോകത്ത് ദരിദ്രനും, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവും, ഈ വ്രതം വിധിപ്രകാരം ആചരിച്ചാൽ, അവൻ ഉറപ്പായും രാജാവാകും.

വന്ധ്യാ നാരീ ഭവേദ് യാ തു അനേന വിധിനാ ശുഭാ । ഉപോഷ്യതി ഭവേത് തസ്യാഃ പുത്രഃ പരമധാര്മികഃ ।। ൩൯.

ഏതെങ്കിലും വന്ധ്യയായ സ്ത്രീ ഈ ശുഭവ്രതം വിധിപ്രകാരം ആചരിച്ചാൽ, അവൾക്ക് അത്യധികം ധാർമ്മികനായ ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും.

അഗമ്യാഗമനം യേന കൃതം ജാനാതി മാനവഃ । സ ഇമം വിധിമാസാദ്യ തസ്മാത് പാപാദ് വിമുച്യതേ ।। ൩൯.

നിഷിദ്ധസ്ത്രീയുമായി ബന്ധം പുലർത്തിയെന്ന പാപം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ, ഈ വിധി പാലിച്ചാൽ ആ പാപത്തിൽ നിന്ന് അവൻ മോചിതനാകും.

ബ്രഹ്മക്രിയായാ ലോപേന ബഹുവര്ഷകൃതേന ച । ഉപോഷ്യേമാം സകൃദ് ഭക്ത്യാ വേദസംസ്കാരമാപ്നുയാത് ।। ൩൯.

ബ്രാഹ്മണകർമ്മങ്ങൾ പലവർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിച്ചവനും, ഈ വ്രതം ഭക്തിയോടെ ഒരിക്കൽ ആചരിച്ചാൽ, വേദശുദ്ധി ലഭിക്കും.

കിമത്ര ബഹുനോക്തേന ന തദസ്തി മഹാമുനേ । അപ്രാപ്യം പ്രാപ്യതേ നൈവ പാപം വാ യന്ന നശ്യതി ।। ൩൯.

ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല, മഹർഷേ. ഇതിലൂടെ ലഭിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല. നശിക്കാത്ത പാപവും ഒന്നുമില്ല.

അനേന വിധിനാ ബ്രഹ്മന് സ്വയമേവ ഹ്യുപോഷിതാ । ധരണ്യാ മഗ്നയാ താത നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ।। ൩൯.

ബ്രാഹ്മണനേ, ഭൂമി തന്നെ പോലും മുങ്ങിയപ്പോൾ ഈ വിധി ആചരിച്ച് രക്ഷപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഇതിൽ കൂടുതൽ ആലോചന ആവശ്യമില്ല, പ്രിയനേ.

അദീക്ഷിതായ നോ ദേയം വിധാനം നാസ്തികായ ച । ദേവബ്രഹ്മദ്വിഷേ വാഽപി ന ശ്രാവ്യം തു കദാചന । ഗുരുഭക്തായ ദാതവ്യം സദ്യഃ പാപപ്രണാശനമ് ।। ൩൯.

ദീക്ഷയില്ലാത്തവർക്കും, നാസ്തികർക്കും, ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ദ്വേഷിക്കുന്നവർക്കും ഈ വിധി പറയരുത്. ഗുരുഭക്തിയുള്ളവർക്കാണ് ഇത് നൽകേണ്ടത്; അവൻ്റെ പാപങ്ങൾ ഉടൻ നശിക്കും.

ഇഹ ജന്മനി സൌഭാഗ്യം ധനം ധാന്യം വരസ്ത്രിയഃ । ഭവന്തി വിവിധാ യസ്തു ഉപോഷ്യ വിധിനാ തതഃ ।। ൩൯.

ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ, ഈ വ്രതം ആചരിക്കുന്നവന് സൗഭാഗ്യവും, ധനവും, ധാന്യവും, ഉത്തമമായ ഭാര്യമാരും ലഭിക്കും.

യ ഇമം ശ്രാവയേദ് ഭക്ത്യാ ദ്വാദശീകല്പമുത്തമമ് । ശ്രൃണോതി വാ സ പാപൈസ്തു സര്വൈരേവ പ്രമുച്യതേ ।। ൩൯.

ആർ ഈ ഉത്തമമായ ദ്വാദശി കല്പം ഭക്തിയോടെ വായിക്കുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.

ദുര്വാസാ ഉവാച । തഥൈവ പൌഷമാസേ തു അമൃതം മഥിതം സുരൈഃ । തത്ര കൂര്മോ ഭവേദ് ദേവഃ സ്വയമേവ ജനാര്ദനഃ ।। ൪൦.

ദുര്വാസ പറഞ്ഞു: അതുപോലെ തന്നെ, പൗഷമാസത്തിൽ, ദേവന്മാർ അമൃതം മഥിച്ചു. അപ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ തന്നെ കൂർമ്മനായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തസ്യേയം തിഥിരുദ്ദിഷ്ടാ ഹരേര്വൈ കൂര്മരൂപിണഃ । പുഷ്യമാസസ്യ യാ ശുദ്ധാ ദ്വാദശീ ശുക്ലപക്ഷതഃ ।। ൪൦.

കൂർമ്മരൂപിയായ ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ദിവസം, പുഷ്യമാസത്തിലെ ശുദ്ധമായ ശുക്ലപക്ഷ ദ്വാദശിയാണ്.