വരാഹപുരാണമ്

ധ്യാത്വാഽര്ധ്യം ദാപയേത് തസ്യ കരതോയേന മാനവഃ । ഏവമുച്ചാരയേദ് വാചം തസ്മിന് കാലേ മഹാമുനേ ।। ൩൯.

ധ്യാനിച്ചശേഷം, മനുഷ്യൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അർഘ്യം സമർപ്പിക്കണം. അപ്പോൾ, മഹാമുനിയേ, ഈ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കണം.

ഏകാദശ്യാം നിരാഹാരഃ സ്ഥിത്വാഽഹമപരേഽഹനി । ഭോക്ഷ്യാമി പുണ്ഡരീകാക്ഷ ശരണം മേ ഭവാച്യുത ।। ൩൯.

ഏകാദശി ദിനത്തിൽ ഞാൻ അഹാരം കഴിക്കാതെ ഇരിക്കും. അതിന്റെ പിറകെ വരുന്ന ദിവസം ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കും. കമലനയനനായ അച്യുതാ, നീ എനിക്ക് അഭയം നൽകണം.

ഏവമുക്ത്വാ തതോ രാത്രൌ ദേവദേവസ്യ സന്നിധൌ । ജപന്നാരായണായേതി സ്വപേത് തത്ര വിധാനതഃ ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ദേവദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ, ആ രാത്രി 'നാരായണായ' എന്ന ജപം ഉച്ചരിച്ച്, നിയമപ്രകാരം അവിടെ തന്നെ ഉറങ്ങണം.

തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ നദീം ഗത്വാ സമുദ്രഗാമ് । ഇതരാം വാ തഡാഗം വാ ഗൃഹേ വാ നിയതാത്മവാന് ।। ൩൯.

ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ, സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന നദിയിലേക്കോ, മറ്റൊരു കുളത്തിലേക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ തന്നെ, മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ച് പോകണം.

ആനീയ മൃത്തികാം ശുദ്ധാം മന്ത്രേണാനേന മാനവഃ । ധാരണം പോഷണം ത്വത്തോ ഭൂതാനാം ദേവി സര്വദാ । തേന സത്യേന മേ പാപം യാവന്മോചയ സുവ്രതേ ।। ൩൯.

ശുദ്ധമായ മണ്ണ് കൊണ്ടുവന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: 'ദേവീ, സകലഭൂതങ്ങൾക്ക് നിലനിൽപ്പും പോഷണവും നിന്നിൽ നിന്നാണ്. ആ സത്യത്തിന്റെ പേരിൽ, സദാചാരിണിയായേ, എന്റെ പാപം നീ നീക്കിക്കൊടുക്കണം.'

ബ്രഹ്മാണ്ഡോദരതീര്ഥാനി കരൈഃ സ്പൃഷ്ടാനി ദേവ തേ । തേനേമാം മൃത്തികാം സ്പൃഷ്ട്വാ മാ ലഭാമി ത്വയോദിതാമ് ।। ൩൯.

'ദേവാ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ തീർത്ഥങ്ങൾ നിന്റെ കൈകൾ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ മണ്ണ് ഞാൻ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, നീ പറഞ്ഞ ദോഷങ്ങൾ എനിക്ക് ഉണ്ടാകരുതേ.'

ത്വയി സര്വേ രസാ നിത്യാഃ സ്ഥിതാ വരുണ സര്വദാ । തേനേമാം മൃത്തികാം പ്ലാവ്യ പൂതാം കുരു മമാചിരമ് ।। ൩൯.

'വരുണാ, എല്ലാ ജലങ്ങളും എപ്പോഴും നിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ, ഈ മണ്ണ് കഴുകി എനിക്ക് ഉടൻ ശുദ്ധമാക്കിക്കൊടുക്കണം.'

ഏവം മൃദം തഥാ തോയം പ്രസാദ്യാത്മാനമാലഭേത് । ത്രിഃ കൃത്വാ ശേഷമൃദയാ കുണ്ഡമാലിഖ്യ വൈ ജലേ ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ മണ്ണും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ച് ശരീരം ശുദ്ധമാക്കി, മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഇത് ചെയ്തശേഷം, ശേഷിച്ച മണ്ണുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ ഒരു വൃത്തം വരയ്ക്കണം.

തതസ്തത്ര നരഃ സമ്യക് ചക്രവര്ത്യുപചാരതഃ । സ്നാത്വാ ചാവശ്യകം കൃത്വാ പുനര്ദേവഗൃഹം വ്രജേത് ।। ൩൯.

അതിനുശേഷം, അവിടെ ചക്രവർത്തിയുടെ രീതിയിൽ, സ്നാനം ചെയ്ത് ആവശ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, വീണ്ടും ദേവാലയത്തിലേക്ക് പോകണം.

തത്രാരാധ്യ മഹായോഗിം ദേവം നാരായണം പ്രഭുമ് । കേശവായ നമഃ പാദൌ കടിം ദാമോദരായ ച ।। ൩൯.

അവിടെ മഹായോഗിയായ നാരായണപ്രഭുവിനെ ആരാധിച്ച്, 'കേശവായ നമഃ' എന്ന് പാദങ്ങളിൽ, 'ദാമോദരായ' എന്ന് കട്ടിയിൽ പറയണം.

ഊരുയുഗ്മം നൃസിംഹായ ഉരഃ ശ്രീവത്സധാരിണേ । കണ്ഠം കൌസ്തുഭനാഥായ വക്ഷഃ ശ്രീപതയേ തഥാ ।। ൩൯.

രണ്ട് ഉരുക്കളിൽ 'നരസിംഹായ', നെഞ്ചിൽ 'ശ്രീവത്സധാരിണേ', കഴുത്തിൽ 'കൗസ്തുഭനാഥായ', മാര്ബ്ബിൽ 'ശ്രീപതയേ' എന്ന് ഉച്ചരിക്കണം.

ത്രൈലോക്യവിജയായേതി ബാഹൂ സര്വാത്മനേ ശിരഃ । രഥാങ്ഗധാരിണേ ചക്രം ശംകരായേതി വാരിജമ് ।। ൩൯.

ഭുജങ്ങളിൽ 'ത്രൈലോക്യവിജയായ', തലയിൽ 'സർവാത്മനേ', ചക്രത്തിൽ 'രഥാംഗധാരിണേ', താമരയിൽ 'ശങ്കരായ' എന്ന് പറയണം.

ഗമ്ഭീരായേതി ച ഗദാമമ്ഭോജം ശാന്തിമൂര്ത്തയേ । ഏവമഭ്യര്ച്യ ദേവേശം ദേവം നാരായണം പ്രഭുമ് ।। ൩൯.

ഗദയിൽ 'ഗംഭീരായ', താമരയിൽ 'ശാന്തിമൂർത്തയേ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ഇങ്ങനെ ദേവേശനായ നാരായണപ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കണം.

പുനസ്തസ്യാഗ്രതഃ കുമ്ഭാന് ചതുരഃ സ്ഥാപയേദ് ബുധഃ । ജലപൂര്ണാന് സമാല്യാംശ്ച സിതചന്ദനലേപിതാന് ।। ൩൯.

പിന്നീട്, അവന്റെ മുന്നിൽ, ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ നാലു കുമ്പങ്ങൾ വെള്ളം നിറച്ച്, പൂമാലകൾ അണിയിച്ച്, വെള്ളി ചന്ദനം പുരട്ടി വയ്ക്കണം.

ചൂതപല്ലവസഗ്രീവാന് സിതവസ്ത്രാവഗുണ്ഠിതാന് । സ്ഥഗിതാന് താമ്രപാത്രൈശ്ച തിലപൂര്ണൈഃ സകാഞ്ചനൈഃ ।। ൩൯.

ആ കുമ്പങ്ങൾക്ക് ചൂട്ടപ്പല്ലവങ്ങൾ കെട്ടി, വെള്ളവസ്ത്രം പൊതിഞ്ഞ്, താമ്രപാത്രങ്ങളിൽ നിറച്ച എള്ളും പൊന്നും ചേർത്ത് വയ്ക്കണം.

ചത്വാരസ്തേ സമുദ്രാസ്തു കലശാഃ പരികീര്തിതാഃ । തേഷാം മധ്യേ ശുഭം പീഠം സ്ഥാപയേദ് വസ്ത്രഗര്ഭിതമ് ।। ൩൯.

നാലു സമുദ്രങ്ങളെപ്പോലെ നാലു കലശങ്ങൾ ഒരുക്കണം. അവയുടെ നടുവിൽ, വസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു ശുഭാസനവും സ്ഥാപിക്കണം.

തസ്മിന് സൌവര്ണരൌപ്യം വാ താമ്രം വാ ദാരവം തഥാ । അലാഭേ സര്വപാത്രാണാം പാലാശം പാത്രമിഷ്യതേ ।। ൩൯.

അതിന്മേൽ പൊന്നോ വെള്ളിയോ താമ്രമോ മരമോ ആയ ഒരു പാത്രം വയ്ക്കണം. ഇവ ഒന്നും ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ പലാശം മരത്തിൽ നിന്നുള്ള പാത്രം ഉപയോഗിക്കാം.

തോയപൂര്ണം തു തത്കൃത്വാ തസ്മിന് പാത്രേ തതോ ന്യസേത് । സൌവര്ണം മത്സ്യ്രൂപേണ കൃത്വാ ദേവം ജനാര്ദമ് । വേദവേദാങ്ഗസംയുക്തം ശ്രുതിസ്മൃതിവിഭൂഷിതമ് ।। ൩൯.

ആ പാത്രം വെള്ളം നിറച്ച്, അതിനകത്ത് വേദങ്ങളും വേദാംഗങ്ങളും ശ്രുതി സ്മൃതികളാൽ അലങ്കരിച്ച, പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച മീനാകൃതിയിലുള്ള ജനാർദ്ദനന്റെ പ്രതിമ വയ്ക്കണം.

തത്രാനേകവിധൈര്ഭക്ഷൈഃ ഫലൈഃ പുഷ്പൈശ്ച ശോഭിതമ് । ഗന്ധധൂപൈശ്ച വസ്ത്രൈശ്ച അര്ചയിത്വാ യഥാവിധി ।। ൩൯.

അവിടെ പലവിധ ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ധൂപം, വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, യഥാവിധി പൂജ നടത്തണം.

രസാതലഗതാ വേദാ യഥാ ദേവ ത്വയാഹൃതാഃ । മത്സ്യരൂപേണ തദ്വന്മാം ഭവാനുദ്ധര കേശവ । ഏവമുച്ചാര്യ തസ്യാഗ്രേ ജാഗരം തത്ര കാരയേത് ।। ൩൯.

ദൈവമേ, നീ മീനാകൃതിയിൽ നിന്ന് വേദങ്ങൾ പാതാളത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തതുപോലെ, കേശവാ, എന്നെയും ഉയർത്തണമേ എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, അതിന്റെ മുമ്പിൽ ജാഗരണം നടത്തണം.

യഥാവിഭവസാരേണ പ്രഭാതേ വിമലേ തഥാ । ചതുര്ണാം ബ്രാഹ്മണാനാം ച ചതുരോ ദാപയേദ് ഘടാന് ।। ൩൯.

പ്രഭാതത്തിൽ, സ്വന്തമായ ശേഷിയനുസരിച്ച്, നാലു ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നാലു കലശങ്ങൾ നൽകണം.

പൂര്വം തു ബഹ്വൃചേ ദദ്യാച്ഛന്ദോഗേ ദക്ഷിണം തഥാ । യജുഃശാഖാന്വിതേ ദദ്യാത് പശ്ചിമം ഘടമുത്തമമ് । ഉത്തരം കാമതോ തദ്യാദേഷ ഏവ വിധിഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൯.

ആദ്യം കിഴക്കേ ഭാഗത്തെ കലശം ബഹ്വൃച് പാരായണക്കാരനു, തെക്കേത് ചാന്ദോഗ്യനു, പാശ്ചാത്യ ഭാഗത്തെ ഉത്തമ കലശം യജുർവേദപാരായണനു, വടക്കേത് ഇഷ്ടാനുസരണം നൽകണം — ഇതാണ് വിധി.

ഋഗ്വേദഃ പ്രീയതാം പൂര്വേ സാമവേദസ്തു ദക്ഷിണേ । യജുര്വേദഃ പശ്ചിമതോ അഥര്വശ്ചോത്തരേണ തു ।। ൩൯.

കിഴക്കേ ഭാഗത്ത് ഋഗ്വേദം, തെക്കേ ഭാഗത്ത് സാമവേദം, പടിഞ്ഞാറ് യജുർവേദം, വടക്കേ ഭാഗത്ത് അതർവവേദം സന്തോഷിക്കട്ടെ.

അനേന ക്രമയോഗേന പ്രീയതാമിതി വാചയേത് । മത്സ്യരൂപം ച സൌവര്ണമാചാര്യായ നിവേദയേത് ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ സന്തോഷിക്കട്ടെ എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച മീനാകൃതിയുള്ള പ്രതിമ ആചാര്യന് സമർപ്പിക്കണം.

ഗന്ധധൂപാദിവസ്ത്രൈശ്ച സംപൂജ്യ വിധിവത് ക്രമാത് । യസ്ത്വിമം സരഹസ്യം ച മന്ത്രം ചൈവോപപാദയേത് । വിധാനം തസ്യ വൈ ദത്ത്വാ ഫലം കോടിഗുണോത്തരമ് ।। ൩൯.

സുഗന്ധം, ധൂപം, വസ്ത്രം എന്നിവകൊണ്ട് യഥാക്രമം പൂജ ചെയ്ത്, ഈ രഹസ്യ മന്ത്രവും വിധിയും അർപ്പിക്കുന്നവന് കോടിരട്ടി ഫലം ലഭിക്കും.

പ്രതിപദ്യ ഗുരും യസ്തു മോഹാദ് വിപ്രതിപദ്യതേ । സ ജന്മകോടി നരകേ പച്യതേ പുരുഷാധമഃ । വിധാനസ്യ പ്രദാതാ യോ ഗുരുരിത്യുച്യതേ ബുധൈഃ ।। ൩൯.

ഗുരുവിനെ സ്വീകരിച്ച ശേഷം ആരെങ്കിലും അജ്ഞാനത്താൽ തെറ്റായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യൻ കോടിയോളം ജന്മങ്ങൾ നരകത്തിൽ പാകപ്പെടും. വിധി പഠിപ്പിക്കുന്നവനെയാണ് പണ്ഡിതർ ഗുരു എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഏവം ദത്ത്വാ വിധാനേന ദ്വാദശ്യാം വിഷ്ണുമര്ച്യ ച । വിപ്രാണാം ഭോജനം കുര്യാദ് യഥാശക്ത്യാ സദക്ഷിണമ് ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ വിധിപ്രകാരം ദാനം നൽകി, ദ്വാദശി ദിവസം വിഷ്ണുവിനെ പൂജിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ശേഷിയനുസരിച്ച് ഭക്ഷണവും ദക്ഷിണയും നൽകണം.

താമ്രപാത്രൈശ്ച സതിലൈഃ സ്ഥഗിതാന് കാരയേദ് ഘടാന് । തത്ര സജ്ജലപാത്രസ്ഥം ബ്രാഹ്മണായ കുടുമ്ബിനേ ।। ൩൯.

താമ്രപാത്രങ്ങളിൽ എള്ള് നിറച്ച് കലശങ്ങൾ ഒരുക്കണം. അവയിൽ വെള്ളം നിറച്ച പാത്രം ഗൃഹസ്ഥനായ ബ്രാഹ്മണന് നൽകണം.

ദേവം ദദ്യാന്മഹാഭാഗസ്തതോ വിപ്രാംശ്ച ഭോജയേത് । ഭൂരിണാ പരമാന്നേന തതഃ പശ്ചാത് സ്വയം നരഃ । ഭുഞ്ജീത സഹിതോ ബാലൈര്വാഗ്യതഃ സംയതേന്ദ്രിയഃ ।। ൩൯.

മഹാഭാഗവ, ദൈവത്തെ അവനു നൽകി, പിന്നെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ധാരാളം ഉത്തമഭക്ഷണം നൽകണം. അതിനുശേഷം, സ്വയം മക്കളോടൊപ്പം വാക്ക് സംയമനം പാലിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.