വരാഹപുരാണമ്

തസ്യ ചിന്തയതഃ പാത്രമാകാശാത് പതിതം ശുഭമ് । സൌവര്ണം സിദ്ധിസംയുക്തം തജ്ജഗ്രാഹ കരേണ സഃ ।। ൩൮.

അവൻ ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ ഒരു പൊൻപാത്രം, വിജയശക്തിയോടെ, താഴെ വീണു. അതു കൈയിൽ എടുത്തു.

തദ് ഗൃഹീത്വാ മുനിം പ്രാഹ ദുര്വാസാഖ്യം സസാധ്വസഃ । അത്രൈവ സ്ഥീയതാം ബ്രഹ്മന് യാവദ് ഭിക്ഷാടനം ത്വഹമ് । കരോമി തത്പ്രസാദോഽയം ക്രിയതാം ബ്രഹ്മവിത്തമ ।। ൩൮.

അത് എടുത്ത്, ദുര്‍വാസസ് എന്ന മുനിയെ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണേ, ഇവിടെ തന്നെ കാത്തിരിക്കുക; ഞാൻ ഭിക്ഷയെടുപ്പാൻ പോകുന്നു. ദയവായി ഈ അനുഗ്രഹം ചെയ്യുക, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയേ."

ഏവമുക്ത്വാ തതോ ഭിക്ഷാമടനം വ്യാധസത്തമഃ । നാതിദൂരേണ നഗരം ധനയോഷസമന്വിതമ് ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വെടിക്കാരൻ ഭിക്ഷയെടുപ്പാൻ പോയി. അതിൽ നിന്ന് അധികം ദൂരമല്ലാത്ത, ധനംയും സ്ത്രീകളും നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക്.

തസ്യ തത്ര പ്രയാതസ്യ അഗ്രതഃ സര്വശോഭനാഃ । വൃക്ഷേഭ്യോ നിര്യയുശ്ചാന്യാ ഹേമപാത്രാഗ്രപാണയഃ । വിവിധാന്നാനി തസ്യാശു ദത്ത്വാ പാത്രം പ്രപൂരിതമ് ।। ൩൮.

അവൻ അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ, എല്ലാ മനോഹരമായ സ്ത്രീകളും വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു, പൊൻപാത്രങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, വിവിധ അന്നങ്ങൾ വേഗത്തിൽ അവന്റെ പാത്രം നിറച്ചു.

സ ച ഭൂതാര്ഥമാത്മാനം മത്വാ പുനരഥാശ്രമമ് । ആജഗാമ തതോഽപശ്യത് തമൃഷിം ജപതാം വരമ് ।। ൩൮.

ഭിക്ഷയെടുപ്പാൻ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയായി എന്ന് കരുതി, വീണ്ടും ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ ജപം ചെയ്യുന്ന മഹർഷിയെ കണ്ടു.

തം ദൃഷ്ട്വാ സ്ഥാപ്യ താം ഭിക്ഷാം ശുചൌ ദേശേ പ്രസന്നധീഃ । പ്രണമ്യ തമൃഷിം വാക്യമുവാച വ്യാധസത്തമഃ ।। ൩൮.

അവനെ കണ്ടു, ഭിക്ഷ ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്ത് വച്ചു, മനസ്സു സന്തോഷത്തോടെ, മുനിയെ നമസ്കരിച്ചു. വെടിക്കാരൻ മഹർഷിയെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഭഗവന് ക്ഷാലനം പദ്ഭ്യാം ക്രിയതാമൃഷിപുംഗവ । യദി ത്വഹമനുഗ്രാഹ്യസ്തദേവം കര്ത്തുമര്ഹസി ।। ൩൮.

"ഭഗവനെ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാൻ അനുവദിക്കുമോ, മഹർഷിയേ? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തിന് അർഹനാണെങ്കിൽ, ദയവായി ഇത് ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കൂ."

ഏവമുക്തഃ സ ജിജ്ഞാസുസ്തപോവീര്യം ശുഭം മുനിഃ । നദീം ഗന്തും ന ശക്നോമി ജലപാത്രം ന ചാസ്തി മേ ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മുനി അവന്റെ വ്രതശക്തി പരീക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. "നദിയിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല; എനിക്ക് വെള്ളം കൊണ്ടുപോകാൻ പാത്രവും ഇല്ല."

കഥം പ്രക്ഷാലയാമ്യാശു വ്യാധ പാദൌ മഹാമതേ । ഇത്യേതന്മുനിനാ വ്യാധഃ ശ്രുത്വാ ചിന്താപരോഽഭവത് । കിം കരോമി കഥം ചാസ്യ ഭോജനം വൈ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൮.

"വേദാന്തജ്ഞാനിയേ, എങ്ങനെ ഞാൻ വേഗത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാം?" — മുനിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വെടിക്കാരൻ ചിന്തയിൽ ആകി: "എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കും?"

ഏവം സംചിന്ത്യ മനസാ ഗുരും സ്മൃത്വാ വിചക്ഷണഃ । ജഗാമ ശരണം താം തു സരിതം ദേവികാം സുധീഃ ।। ൩൮.

അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച്, ഗുരുവിനെ ഓർത്ത്, ബുദ്ധിമാനായവൻ ദേവികാ നദിയിൽ ശരണം തേടി.

വ്യാധ ഉവാച । വ്യാധോഽസ്മി പാപകര്മാഽസ്മി ബ്രഹ്മഹാഽസ്മി സരിദ്വരേ । തഥാപി സംസ്മൃതാ ദേവി പാഹി മാം ശരണം ഗതമ് ।। ൩൮.

വെടിക്കാരൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ വെടിക്കാരനാണ്, പാപം ചെയ്തവനാണ്, ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്തവനാണ്, ദേവി, വിശുദ്ധ നദിയേ; എങ്കിലും, നിന്നെ ഓർത്തു, ശരണം തേടിയിരിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കൂ."

ദേവതാം നൈവ ജാനാമി ന മന്ത്രം ന തഥാര്ചനമ് । ഗുരുപാദൌ പരം ധ്യാത്വാ പശ്യാമി സതതം ശുഭേ ।। ൩൮.

ദേവതയെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല, മന്ത്രം അറിയുന്നില്ല, യഥായോഗ്യമായ പൂജയും അറിയുന്നില്ല; ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളെ മാത്രം ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് എപ്പോഴും കാണുന്നു, ശുഭേ.

ഏവം വിധസ്യ മേ ദേവി ദയാം കുരു സരിദ്വരേ । ഋഷേഃ ക്ഷാലാര്ഥസലിലം സമീപം കുരു മാചിരമ് ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ ഉള്ള എനിക്ക് ദയ കാണിക്കണം, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയേ; ഈ മഹർഷിക്ക് കഴുകാൻ വെള്ളം ഉടൻ ഇവിടെ എത്തിക്കണം.

ഏവമുക്ത്വാഽഥ വ്യാധേന ദേവികാ പാപനാശിനീ । ആജഗാമ യതസ്തസ്ഥൌ ദുര്വാസാഃ സംശിതവ്രതഃ ।। ൩൮.

വ്യാധൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ദേവികാ മഹർഷി ദുർവാസൻ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നു.

തസ്യ പാദൌ സ്വയം ദേവീ ക്ഷാലയന്തീ സരിദ്വരാ । ജഗാമ ഹ്രാദിനീ ഭൂത്വാ വ്യാധാശ്രമസമീപതഃ ।। ൩൮.

ആ നദിദേവി സ്വയം മഹർഷിയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, വേഗം ഒഴുകുന്ന ഒരു പ്രവാഹമായി വ്യാധന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം എത്തി.

തം ദൃഷ്ട്വാ മഹദാശ്ചര്യം ദുര്വസാ വിസ്മയം യയൌ । പ്രക്ഷാല്യ ഹസ്തൌ പാദൌ ച തദന്തം ശ്രദ്ധയാന്വിതമ് । ബുഭുജേ പരമപ്രീതസ്തഥാചമ്യ വിചക്ഷണഃ ।। ൩൮.

ഈ അത്ഭുതം കണ്ട ദുർവാസൻ അതിശയിച്ചു; കൈയും കാൽ കഴുകി, ഭക്തിയോടെ വെള്ളം കുടിച്ച്, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

തമസ്ഥിശേഷം വ്യാധം തു ക്ഷുധാദുര്ബലതാം ഗതമ് । ഉവാച വേദാധ്യയനം സര്വേ വേദാഃ സസംഗ്രഹാഃ । ബ്രഹ്മവിദ്യാ പുരാണാനി പ്രത്യക്ഷാണി ഭവന്തു തേ ।। ൩൮.

ക്ഷയിച്ചും വിശപ്പാൽ ബലഹീനനുമായിരുന്ന വ്യാധനോട് ദുർവാസൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ വേദങ്ങളും ബ്രഹ്മവിദ്യയും പുരാണങ്ങളും നേരിട്ട് നിനക്കു പ്രകടമാകട്ടെ.

ഏവം പ്രാദാദ് വരം തസ്യ ദുര്വാസാ നാമ ചാകരോത് । ഭവാന് സത്യതപാ നാമ ഋഷിരാദ്യോ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ ദുർവാസൻ അവനു വരം നൽകി പറഞ്ഞു: നീ ഇനി സത്യതപസ് എന്ന പേരിൽ തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഒരു മഹർഷിയായിരിക്കും.

ഏവം ദത്തവരോ വ്യാധസ്തമാഹ മുനിസത്തമമ് । വ്യാധോ ഭൂത്വാ കഥം ബ്രഹ്മന് വേദാനധ്യാപയാമ്യഹമ് ।। ൩൮.

വരം ലഭിച്ച ശേഷം വ്യാധൻ ആ മഹർഷിയോട് ചോദിച്ചു: ഞാൻ ഒരു വ്യാധനായിരിക്കെ എങ്ങനെ വേദങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാനാകും, ബ്രാഹ്മണനേ?

ഋഷിരുവാച । പ്രാക്ശരീരം ഗതം തേഽദ്യ നിരാഹാരസ്യ സത്തമ । തപോമയം ശരീരം തേ പൃഥഗ്ഭൂതം ന സംശയഃ ।। ൩൮.

മഹർഷി പറഞ്ഞു: മഹാനേ, ഇന്ന് നിന്നു മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്ന, ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ നിലനിന്നിരുന്ന ശരീരം വിട്ടു പോയി; ഇപ്പോൾ നിന്റെ ശരീരം തപസ്സിൽ നിന്നുള്ളതാണു, അതു വേറിട്ടതാണു, സംശയമില്ല.

പ്രാഗ്വിജ്ഞാനം ഗതം നാശമിദാനീം ശുദ്ധമക്ഷരമ് । വിദ്ധി തം ശുദ്ധകായോഽസി തഥാഽന്യത് തേ ശരീരകമ് । തേന വേദാഃ സമം ശാസ്ത്രൈഃ പ്രതിഭാസ്യന്തി തേ മുനേ ।। ൩൮.

നിന്റെ പഴയ അറിവ് ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതായി; ഇപ്പോൾ നീ ശുദ്ധവും നശിക്കാത്തതുമായവനാണ്. നീ ശുദ്ധശരീരിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക, മറ്റൊരു ശരീരം നിന്നിൽ വേറെയായി നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും നിനക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാം, മഹർഷിയേ.

സത്യതപാ ഉവാച । ഭഗവന് ദ്വേ ശരീരേ തു ഇതി യത്പരികീര്ത്തിതമ് । തന്മേ കഥയ ഭേദം വൈ കേ തേ ബ്രഹ്മവിദാം വര ।। ൩൯.

സത്യതപസ് പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ, രണ്ട് ശരീരങ്ങളാണെന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ വ്യത്യാസം ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കണം, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.

ദുര്വാസാ ഉവാച । ന ദ്വേ ത്രീണി ശരീരാണി വാച്യം തദ്വിപരീതകമ് । വിഭോഗായതനം ചൈവ ത്രിശരീരാണി പ്രാണിനാമ് ।। ൩൯.

ദുർവാസൻ പറഞ്ഞു: രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ അല്ല, മൂന്നു ശരീരങ്ങളാണെന്ന് പറയണം; അതാണ് ശരി. എല്ലാ ജീവികൾക്കും അനുഭവത്തിനുള്ള അടിസ്ഥാനമായി മൂന്നു ശരീരങ്ങളുണ്ട്.

പ്രാഗവസ്ഥമധര്മാഖ്യം പരിജ്ഞാനവിവര്ജിതമ് । അപരം സവ്രതം തദ്ധി ജ്ഞേയമത്യന്തധാര്മികമ് ।। ൩൯.

ആദ്യത്തെത് അജ്ഞതയുടെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും അവസ്ഥയാണ്, വിവേകമില്ലാത്തത്; രണ്ടാമത്തേത് വ്രതങ്ങളോടുകൂടിയതും അത്യന്തം ധാർമ്മികമായതുമാണ്.

ധര്മാധര്മോപഭോഗായ യത് തൃതീയമതീന്ദ്രിയമ് । തത്ത്രിഭേദം വിനിര്ദിഷ്ടം ബ്രഹ്മവിദ്ഭിര്വിചക്ഷണൈഃ । യാതനാ ധര്മഭോഗശ്ച ഭുക്തിശ്ചേതി ത്രിഭേദകമ് ।। ൩൯.

മൂന്നാമത്തേത് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായതും ധർമ്മവും അധർമ്മവും അനുഭവിക്കാൻ ഉള്ളതുമാണ്. ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പാണ്ഡിത്യമുള്ളവർ ഈ മൂന്നുവിധം പറയുന്നു: യാതന, ധർമ്മാനുഭവം, സാധാരണ അനുഭവം — ഇവയാണ് മൂന്നു.

യസ്തു ഭാവഃ പുരാ ഹ്യാസീത് പ്രാണിനോ നിഘ്നതഃ സ വൈ । തത്പാപാഖ്യം ശരീരം തേ പാപസംജ്ഞം തദുച്യതേ ।। ൩൯.

മുൻപ് ജീവി കൊല്ലുന്നവനായിരുന്നു ആ അവസ്ഥ, അതിനാൽ ആ ശരീരം പാപശരീരമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, അതാണ് പാപശരീരം.

ഇദാനീം ശുഭവൃത്തിം തു കുര്വതസ്തപ ആര്ജവമ് । അപരം ധര്മരൂപം തു ശരീരം തേ വ്യവസ്ഥിതമ് । തേന വേദപുരാണാനി ജ്ഞാതുമര്ഹസ്യസംശയമ് ।। ൩൯.

ഇപ്പോൾ നീ ശുഭമായ പ്രവൃത്തികളും തപസ്സും നേരത്തെയും ചെയ്യുന്നുവെന്നാൽ, മറ്റൊരു ധർമ്മസ്വഭാവമുള്ള ശരീരം നിനക്കുണ്ടായി. അതിനാൽ, വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും നീ അറിയാൻ കഴിയും, സംശയമില്ല.

യദാഷ്ടാകം സംപരിവര്ത്തതേ പുമാം- സ്തദാ ത്ര്യവസ്ഥഃ പരികീര്ത്യതേ തു വൈ । ഗതാഷ്ടവര്ഗസ്ത്രിഗതഃ സദാ ശുഭഃ സ്ഥിരോ ഭവേദാത്മനി നിശ്ചയാത്മവാന് ।। ൩൯.

ഏതു പുരുഷനിൽ ആറ് വിഭാഗങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ, അവൻ മൂന്നു അവസ്ഥകളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. ആറ് വിഭാഗങ്ങൾ വിട്ട്, മൂന്നു അവസ്ഥകളിൽ സ്ഥിരതയോടെ, എപ്പോഴും ശുഭനായവനായി, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ആത്മാവിൽ ഉറച്ചവനാകും.

യദാ പഞ്ച പുനഃ പഞ്ച പഞ്ച പഞ്ചാപി സംത്യജേത് । ഏകമാര്ഗസ്തദാ ബ്രഹ്മ ശാശ്വതം ലഭതേ നരഃ ।। ൩൯.

അഞ്ച് അഞ്ചായി വീണ്ടും വീണ്ടും വിട്ട്, ഒറ്റയൊരു മാർഗം പിന്തുടരുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കും.