വരാഹപുരാണമ്

വിശ്വേശ്വരായ ദേവായ ശിവശംഭുഭവായ ച । കപര്ദിനേ കരാലായ മഹാദേവായ തേ നമഃ ।। ൩൩.

ലോകത്തിന്റെ അധിപനേ, ദൈവത്തേ, ശിവനേ, ശംഭുവേ, ഭവനേ, കപർദിയേ, ഭയാനകനായവനേ, മഹാദേവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

ഏവം ദേവൈഃ സ്തുതഃ ശംഭുരുഗ്രധന്വാ സനാതനഃ । ഉവാച ദേവദേവോഽഹം യത്കരോമി തദുച്യതാമ് ।। ൩൩.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ശംഭു, ഉഗ്രധന്വയും ശാശ്വതനുമായവൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരേ, ഞാൻ ദേവദേവനാണ്. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.'

ദേവാ ഊചുഃ । വേദശാസ്ത്രാണി വിജ്ഞാനം ദേഹി നോ ഭവ മാചിരമ് । യജ്ഞം സരഹസ്യം നോ യദി തുഷ്ടോഽസി നഃ പ്രഭോ ।। ൩൩.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ഭവനേ, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും ജ്ഞാനവും ഞങ്ങൾക്ക് ഉടൻ തരിക. യജ്ഞത്തിന്റെ രഹസ്യം ഞങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുക, ഞങ്ങളോട് സന്തോഷമായാൽ, പ്രഭോ.'

മഹാദേവ ഉവാച । ഭവന്തഃ പശവഃ സര്വേ ഭവന്തു സഹിതാ ഇതി । അഹം പതിര്വോ ഭവതാം തതോ മോക്ഷമവാപ്സ്യഥ । തഥേതി ദേവാസ്തം പ്രാഹുസ്തതഃ പശുപതിര്ഭവത് ।। ൩൩.

മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എന്റെ പശുക്കളാവട്ടെ. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അധിപനാകും, അങ്ങനെ നിങ്ങൾ മോക്ഷം നേടും.' ദേവന്മാർ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ അവൻ പശുപതിയായി.

ബ്രഹ്മാ പശുപതിം പ്രാഹ പ്രസന്നേനാന്തരാത്മനാ । ചതുര്ദ്ദശീ തേ ദേവേശ തിഥിരസ്തു ന സംശയഃ ।। ൩൩.

ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ പശുപതിയെ സമീപിച്ചു: 'ദേവേശാ, ചതുര്ദശി തിഥി നിസ്സംശയം നിന്റെതായിരിക്കും.'

തസ്യാം തിഥൌ ഭവന്തം യേ യജന്തേ ശ്രദ്ധയാന്വിതാഃ । ഉപോഷ്യ പശ്ചാദ്ഭുഞ്ജീയാദ്ഗോധൂമാന്നേന വൈ ദ്വിജാന് ൩൩.

അന്ന ദിവസം വിശ്വാസത്തോടെ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർ, ഉപവാസം കഴിഞ്ഞ്, ഗോതമ്പ് അന്നം കഴിച്ച് ദ്വിജന്മാരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.

ഏവമക്തസ്തദാ രുദ്രോ ബ്രഹ്മണാഽവ്യക്തജന്മനാ । ദന്താന് നേത്രേ ഫലേ പ്രാദാദ്ഭഗപൂഷ്ണോഃ ക്രതോരപി । പരിജ്ഞാനം ച സകലം സ പ്രാദാച്ച സുരേഷ്വപി ।। ൩൩.

അന്ന സമയത്ത് ഉപവാസം ചെയ്തിരുന്ന രുദ്രൻ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഭഗനും പൂഷനും നടത്തിയ യാഗത്തിൽ നിന്നുള്ള പല്ലുകളും കണ്ണുകളും ഫലവും ലഭിച്ചു; ദേവന്മാരിൽ മുഴുവൻ അറിവും അവൻ നേടി.

ഏവം രുദ്രസ്യ സംഭൂതിഃ സംഭൂതാ ബ്രഹ്മണഃ പുരാ । അനേനൈവ പ്രയോഗേന ദേവാനാം പതിരുച്യതേ ।। ൩൩.

ഇങ്ങനെ രുദ്രന്റെ ഉത്ഭവം പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു സംഭവിച്ചു; ഈzelfde രീതിയിലാണ് അവൻ ദേവന്മാരുടെ അധിപനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

യശ്ചൈനം ശ്രൃണുയാന്നിത്യം പ്രാതരുത്ഥായ മാനവഃ । സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ രുദ്രലോകമവാപ്നുയാത് ।। ൩൩.

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഈ കഥയെ ദിവസവും കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി രുദ്രന്റെ ലോകം നേടും.

മഹാതപാ ഉവാച । പിതൄണാം സംഭവം രാജന് കഥ്യമാനം നിബോധ മേ । പൂര്വം പ്രജാപതിര്ബ്രഹ്മാ സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ ।। ൩൪.

മഹാതപസ് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, പിതാക്കളുടെ ഉത്ഭവം ഞാൻ പറയുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. പുരാതനകാലത്ത്, ബ്രഹ്മാവ്, വിവിധ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്—

ഏകാഗ്രമനസാ സര്വാസ്തന്മാത്രാ മനസാ ബഹിഃ । കൃത്വാ പരമകം ബ്രഹ്മ ധ്യായന് സര്ഗേപ്സുരുച്ചകൈഃ ।। ൩൪.

അവൻ മനസ്സു മുഴുവൻ ഏകാഗ്രമാക്കി, എല്ലാ സൂക്ഷ്മതകൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, പരമബ്രഹ്മത്തെ ശക്തമായി ധ്യാനിച്ചു.

തസ്യാത്മനി തദാ യോഗം ഗതസ്യ പരമേഷ്ഠിനഃ । തന്മാത്രാ നിര്യയുര്ദേഹാദ് ധൂമവര്ണാകൃതിത്വിഷഃ ।। ൩൪.

അവൻ ആത്മാവിൽ യോജിച്ചപ്പോൾ, പരമേശ്വരന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, ധൂമം നിറമുള്ള രൂപത്തിൽ സൂക്ഷ്മതകൾ പുറത്തുവന്നു.

പിബാമ ഇതി ഭാഷന്തഃ സുരാന് സോമ ഇതി സ്മ ഹ । ഊര്ധ്വം ജിഗമിഷന്തോ വൈ വിയത്സംസ്ഥാസ്തപസ്വിനഃ ।। ൩൪.

'പാനമ് ചെയ്യാം' എന്നതും, ദേവന്മാരെ 'സോമം' എന്ന് വിളിച്ചും, മേലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ച അവർ ആകാശത്തിൽ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

താന് ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ ബ്രഹ്മാ തിര്യക്സംസ്ഥാന ഉന്മുഖാന് । ഭവന്തഃ പിതരഃ സന്തു സര്വേഷാം ഗൃഹമേധിനാമ് ।। ൩൪.

അവരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, മേലേക്ക് മുഖം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നവരോട്, 'നിങ്ങൾ എല്ലാ ഗൃഹസ്ഥരുടെ പിതാക്കൾ ആകണം' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഊര്ധ്വവക്ത്രാസ്തു യേ തത്ര തേ നാന്ദീമുഖസംജ്ഞിതാഃ । വൃദ്ധിശ്രാദ്ധേഷു സതത പൂജ്യാ ശ്രുതിവിധാനതഃ ।। ൩൪.

അവരിൽ മേലേക്ക് മുഖം തിരിഞ്ഞവരെ 'നാണ്ടീമുഖ' പിതാക്കൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ശ്രാദ്ധങ്ങളിൽ, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി, അവരെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആദരിക്കണം.

അഗ്നിം പുരസ്കൃതോ യൈസ്തു തേ ദ്വിജാ അഗ്നിഹോത്രിണഃ । നിത്യൈര്നൈമിത്തികൈഃ കാമ്യൈഃ പാര്വണൈസ്തര്പയന്തു താന് ।। ൩൪.

അഗ്നിയെ മുൻനിർത്തി യാഗം ചെയ്യുന്ന ദ്വിജന്മാർ, നിത്യേന, പ്രത്യേക, ആഗ്രഹപ്രകാരം, പക്ഷതർപ്പണങ്ങൾ വഴി അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

ബഹിഃപ്രവരണാ യേ ച ക്ഷത്രിയാസ്തര്പയന്തു താന് । ആജ്യം പിബന്തി യേ ചാത്ര താനര്ചയന്തു വിശഃ സദാ ।। ൩൪.

പുറത്തുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ക്ഷത്രിയർ അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം; clarified butter പാനമ് ചെയ്യുന്നവർ, ജനങ്ങൾ അവരെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആദരിക്കണം.

ബ്രാഹ്മണൈരഭ്യനുജ്ഞാതാഃ ശൂദ്രാഃ സ്വപിതൃനാമതഃ । താനേവാര്ചയതാം സമ്യഗ്വിധിമന്ത്രബഹിഷ്കൃതാഃ ।। ൩൪.

ബ്രഹ്മണന്മാർ അനുമതി നൽകിയ ശൂദ്രർ, തങ്ങളുടെ പിതാക്കളെ യഥാസമയം ആദരിക്കണം; എന്നാൽ മന്ത്രങ്ങളും വിധികളും കൂടാതെ.

അനാഹിതാഗ്നയോ യേ ച ബ്രഹ്മക്ഷത്രവിശോ നരാഃ । സ്വകാലിനസ്തേഽര്ചയന്തു ലോകാഗ്നിപുരതഃ സദാ ।। ൩൪.

അഗ്നി സ്ഥാപിക്കാത്ത ബ്രഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, തങ്ങളുടെ പിതാക്കളെ യഥാസമയം ഗൃഹാഗ്നിയുടെ മുന്നിൽ ആദരിക്കണം.

ഇത്യേവം പൂജിതാ യൂയമിഷ്ടാന് കാമാന് പ്രയച്ഛത । ആയുഃ കീര്തിം ധനം പുത്രാന് വിദ്യാമഭിജനം സ്മൃതിമ് ।। ൩൪.

ഇങ്ങനെ നിങ്ങൾ ആദരിക്കപ്പെട്ടാൽ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ വരങ്ങളും നൽകുന്നു—ആയുസ്സ്, കീർത്തി, ധനം, പുത്രന്മാർ, വിദ്യ, ഉന്നത വംശം, സ്മൃതി.

ഇത്യുക്ത്വാ തു തദാ ബ്രഹ്മാ തേഷാം പന്ഥാനമാകരോത് । ദക്ഷിണായനസംജ്ഞം തു പിതൄണാം ച പിതാമഹഃ ।। ൩൪.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ്, പിതാക്കൾക്കായി 'ദക്ഷിണായന' എന്ന പാത സൃഷ്ടിച്ചു; പിതാമഹൻ എന്ന നിലയിൽ.

തൂഷ്ണീം സസര്ജ ഭൂതാനി തമൂചുഃ പിതരസ്തതഃ । വൃത്തിം നോ ദേഹി ഭഗവന് യയാ വിന്ദാമഹേ സുഖമ് ।। ൩൪.

അവൻ ഭൂതങ്ങളെ മൗനത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു; പിതാക്കൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'ഭഗവനെ, ഞങ്ങൾ സുഖം നേടാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഉപജീവന മാർഗം തരിക.'

ബ്രഹ്മാ ഉവാച । അമാവാസ്യാദിനം വോഽസ്തു തസ്യാം കുശതിലോദകൈഃ । തര്പിതാ മാനുഷൈസ്തൃപ്തിം പരാം ഗച്ഛഥ നാന്യഥാ ।। ൩൪.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'അമാവാസ്യാ ദിവസം നിങ്ങളുടെതായിരിക്കും; അന്ന് മനുഷ്യർ കുശയും തിലവും ചേർത്ത വെള്ളം നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ പരമമായ തൃപ്തി നേടും; മറ്റെന്തെങ്കിലും വഴി അല്ല.'

തിലാ ദേയാസ്തഥൈതസ്യാമുപോഷ്യ പിതൃഭക്തിതഃ । പരമം തസ്യ സംതുഷ്ടാ വരം യച്ഛത മാ ചിരമ് ।। ൩൪.

ഈ ദിവസം പിതൃഭക്തിയോടെ ഉപവസിച്ച് എള്ള് ദാനം ചെയ്താൽ, പിതാക്കന്മാർ അത്യന്തം സന്തോഷം പ്രാപിച്ച് ഉടൻ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.

മഹാതപാ ഉവാച । ബ്രഹ്മണോ മാനസഃ പുത്രഃ അത്രിര്നാമ മഹാതപാഃ । തസ്യ പുത്രോഽഭവത്സോമോ ദക്ഷജാമാതൃതാം ഗതഃ ।। ൩൫.

മഹാതപസ്വി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അത്രി എന്ന മഹർഷിക്കു സോമൻ എന്ന പുത്രൻ ഉണ്ടായി; അവൻ ദക്ഷന്റെ മരുമകനായി.

സപ്തവിംശതി യാഃ കന്യാ ദാക്ഷായണ്യഃ പ്രകീര്ത്തിതാഃ । സോമപത്ന്യോഽതിമന്തവ്യാസ്താസാം ശ്രേഷ്ഠാ തു രോഹിണി ।। ൩൫.

ദക്ഷന്റെ ഇരുപത്തേഴു പുത്രിമാർ പ്രശസ്തരാണ്; അവർ സോമന്റെ ഭാര്യമാരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അവരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനി രോഹിണിയാണ്.

താമേവ രമതേ സോമോ നേതരാ ഇതി ശുശ്രുമഃ । ഇതരാഃ പ്രോചുരാഗത്യ ദക്ഷസ്യാസമതാം ശശേഃ ।। ൩൫.

സോമൻ രോഹിണിയോടു മാത്രം സ്നേഹം കാണിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരോട് അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതായി ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവർ ഒത്തുചേർന്ന് ദക്ഷനോടു സമത്വം ഇല്ലെന്നു പരാതി പറഞ്ഞു.

ദക്ഷോഽപ്യസകൃദാഗത്യ തമുവാച സ നാകരോത് । സമതാം സോഽപി തം ദക്ഷഃ ശശാപാന്തര്ഹിതോ ഭവ ।। ൩൫.

ദക്ഷൻ പലതവണ വന്ന് സോമനോട് സമത്വം പാലിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ സോമൻ അതു ചെയ്തില്ല. അപ്പോൾ ദക്ഷൻ സോമനെ ശപിച്ചു: 'നീ മറഞ്ഞുപോകുക' എന്നു പറഞ്ഞു.

ഏവം ശപ്തസ്തു ദക്ഷേണ സോമോ ദേഹം ത്യജേദഥ । ഉവാച സോമോ ദക്ഷം തു ഭവാനേവം ഭവിഷ്യതി । അനേകജോ വിഹായേമം ബ്രഹ്മദേഹം സനാതനമ് ।। ൩൫.

ഇങ്ങനെ ദക്ഷന്റെ ശാപം ലഭിച്ച സോമൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോൾ സോമൻ ദക്ഷനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്കും ഇതുപോലെ സംഭവിക്കും; അനേകം സന്താനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, നീ ഈ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും.'