വരാഹപുരാണമ്

ബ്രഹ്മണഃ സൃജതഃ സൃഷ്ടിമാദിസര്ഗേ സമുത്ഥിതേ । ചിന്താഭൂന്മഹതീ കോ മേ പ്രജാഃ സൃഷ്ടാ ധരിഷ്യതി ।। ൨൯.

ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, 'എന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ആരാണ് ഈ ജനങ്ങളെ നിലനിർത്തുക?' എന്ന വലിയ ചിന്ത അവനിൽ ഉണർന്നു.

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ അവകാശം പ്രജാസ്വിഹ । പ്രാദുര്ബഭൂവുഃ ശ്രോത്രേഭ്യഃ ദശ കന്യാ മഹാപ്രഭാഃ ।। ൨൯.

അവൻ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാതുകളിൽ നിന്ന് പത്തു പ്രകാശമുള്ള കന്യാകമാരികൾ ഉദിച്ചു, ഇവർക്ക് ഈ ലോകത്ത് ജീവികൾക്ക് സ്ഥലം ലഭിച്ചു.

പൂര്വാ ച ദക്ഷിണാ ചൈവ പ്രതീചീ ചോത്തരാ തഥാ । ഊര്ധ്വാഽധരാ ച ഷണ്മുഖ്യാഃ കന്യാ ഹ്യാസംസ്തദാ നൃപ ।। ൨൯.

അവരിൽ കിഴക്ക്, തെക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക്, മുകളിലേയും താഴിലേയും ദിശകൾ ചേർന്ന് ആറ് പ്രധാന കന്യകൾ ആ സമയത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു, രാജാവേ.

അന്യാശ്ചതസ്ത്രസ്തേഷാം തു കന്യാഃ പരമശോഭനാഃ । രൂപസ്വിന്യോ മഹാഭാഗാ ഗാമ്ഭീര്യേണ സമന്വിതാഃ ।। ൨൯.

അവരിൽ ശേഷിച്ച നാല് കന്യകൾ അത്യന്തം സുന്ദരികളും, ഭംഗിയുള്ളവരും, വലിയ ഭാഗ്യവും ഗൗരവവും ഉള്ളവരുമായിരുന്നു.

താ ഊചുഃ പ്രണയാദ് ദേവം പ്രജാപതിമകല്മഷമ് । അവകാശം തു നോ ദേഹി ദേവദേവ പ്രജാപതേ ।। ൨൯.

അവ കന്യകൾ സ്നേഹത്തോടെ പാപരഹിതനായ പ്രജാപതിയെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: 'ദേവദേവനേ, പ്രജാപതിയേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്ഥലം ദയവായി നൽകൂ.'

യത്ര തിഷ്ഠാമഹേ സര്വാ ഭര്തൃഭിഃ സഹിതാഃ സുഖമ് । പതയശ്ച മഹാഭാഗാ ദേഹി നോഽവ്യക്തസംഭവ ।। ൨൯.

'ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥലവും, മഹാഭാഗ്യമുള്ള ഭർത്താക്കന്മാരെയും ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണം, സകലത്തിന്റെയും ആധാരമായവനേ.'

ബ്രഹ്മോവാച । ബ്രഹ്മാണ്ഡമേതത് സുശ്രോണ്യഃ ശതകോടിപ്രവിസ്തരമ് । തസ്യാന്തേ സ്വേച്ഛയാ ഭദ്രാ ഉഷ്യതാം മാ വിലമ്ബത ।। ൨൯.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരികളേ, ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം നൂറുകോടി ദൂരത്തോളം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ അറ്റത്ത് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ താമസിക്കൂ, ഭദ്രങ്ങളേ, വൈകരുത്.'

ഭര്തൄംശ്ച വഃ പ്രയച്ഛാമി സൃഷ്ട്വാ രൂപസ്വിനോഽനഘാഃ । യഥേഷ്ടം ഗമ്യതാം ദേശോ യസ്യാ യോ രോചതേഽധുനാ ।। ൨൯.

'നിങ്ങൾക്ക് ഭംഗിയുള്ള, പാപരഹിതരായ ഭർത്താക്കന്മാരെയും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച് നൽകും. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് ഇപ്പോൾ പോകാം.'

ഏവമുക്താശ്ച താഃ സര്വാ യഥേഷ്ടം പ്രയയുസ്തദാ । ബ്രഹ്മാപി സസൃജേ തൂര്ണം ലോകപാലാന് മഹാബലാന് ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ കന്യകൾ അവർക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ പോയി. ബ്രഹ്മാവും ഉടൻ ലോകപാലകരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സൃഷ്ട്വാ തു ലോകപാലാംസ്തു താഃ കന്യാഃ പുനരാഹ്വയത് । വിവാഹം കാരയാമാസ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൯.

ലോകപാലകരെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ആ കന്യകളെ വീണ്ടും വിളിച്ചു വരുത്തി, അവരുടെ വിവാഹം നടത്തി, ലോകപിതാമഹനായി.

ഏകാമിന്ദ്രായ സ പ്രാദാദഗ്നയേഽന്യാം യമായ ച । നിര്ഋതായ ച ദേവായ വരുണായ മഹാത്മനേ ।। ൨൯.

അവരിൽ ഒരുത്തിയെ ഇന്ദ്രനു, മറ്റൊരുത്തിയെ അഗ്നിക്കു, ഒരുത്തിയെ യമനു, മറ്റൊരുത്തിയെ നിരൃതിക്കു, മറ്റൊരുത്തിയെ മഹാത്മാവായ വരുണനു നൽകി.

വായവേ ധനദേശായ ഈശാനായ ച സുവ്രത । ഊര്ദ്ധ്വാം സ്വയമധിഷ്ഠായ ശേഷായാധോ വ്യവസ്ഥിതാമ് ।। ൨൯.

വായുവിനും, കുബേരനും, ഈശാനനും മറ്റുള്ളവരെ നൽകി. ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ മുകളിലെ ദിശയിൽ വസിച്ചു, താഴെയുള്ള ദിശ ശേഷനു നൽകി.

ഏവം ദത്ത്വാ പുനര്ബ്രഹ്മാ തിഥിം പ്രാദാദ് ദിശാം പുനഃ । ദശമീം ഭര്തൃനാമ്നസ്തു ദധ്യന്നം ഭോജനം പ്രഭുഃ ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ നൽകിക്കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദിശകൾക്ക് ഒരു തിഥി നിശ്ചയിച്ചു. ഭർത്താക്കന്മാരുടെ പേരിൽ ദശമി തിഥി, അവർക്കു തൈര് ചോറ് ആഹാരമായി നിശ്ചയിച്ചു.

തതഃ പ്രഭൃതി താ ദേവ്യഃ സേന്ദ്രാദ്യാഃ പരികീര്തിതാഃ । ദശമീ ച തിഥിസ്താസാമതീവ ദയിതാഭവത് ।। ൨൯.

അന്നുമുതൽ, ആ ദേവികൾ ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരുമായൊപ്പം പ്രശസ്തരായി. ദശമി തിഥി അവർക്കു വളരെ പ്രിയമായതായി മാറി.

തസ്യാം ദധ്യാശനോ യസ്തു സുവ്രതീ ഭവതേ നരഃ । തസ്യ പാപക്ഷയം താസ്തു കുര്വന്ത്യഹരഹര്നൃപ ।। ൨൯.

ആ ദിവസം തൈര് ചോറ് കഴിക്കുന്ന ശുദ്ധവ്രതനായ മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങൾ, രാജാവേ, ആ ദേവികൾ ദിവസേന നീക്കുന്നു.

യശ്ചൈതച്ഛൃണുയാജ്ജന്മ ദിശാം നിയതമാനസഃ । സ പ്രതിഷ്ഠാമവാപ്നോതി ബ്രഹ്മലോകേ ന സംശയഃ ।। ൨൯.

ആ ദിക്കുകളുടെ ജനനകഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ഉറച്ച സ്ഥാനം നേടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

മഹാതപാ ഉവാച । ശ്രൃണു ചാന്യാം വസുപതേരുത്പത്തിം പാപനാശിനീമ് । യഥാ വായുഃ ശരീരസ്ഥോ ധനദഃ സംബഭൂവ ഹ ।। ൩൦.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന, ധനത്തിന്റെ അധിപന്റെ മറ്റൊരു ജനനകഥയും നീ കേൾക്കൂ. ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന വായു എങ്ങനെ ധനം നൽകുന്നവനായി മാറിയെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു.

ആദ്യം ശരീരം യത് തസ്മിന് വായുരന്തഃ സ്ഥിതോഽഭവത് । പ്രയോജനാന്മൂര്ത്തിമത്ത്വമാദിഷ്ടം ക്ഷേത്രദേവതാ ।। ൩൦.

ആദ്യമായി വായു അകത്ത് പാർത്തിരുന്ന ആ ശരീരം, ഒരു ഉദ്ദേശത്തോടെ രൂപംകൊണ്ടു; അതിനാൽ അതിന് ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ദേവതയായ സ്ഥാനം ലഭിച്ചു.

തത്ര മൂര്ത്തസ്യ വായോസ്തു ഉത്പത്തിഃ കീര്ത്ത്യയേ മയാ । താം ശ്രൃണുഷ്വ മഹാഭാഗ കഥ്യമാനാം മയാനഘ ।। ൩൦.

അവിടെ വായുവിന്റെ രൂപംകൊണ്ട ജനനം ഞാൻ പ്രസിദ്ധിക്കായി പറയുന്നു; മഹാഭാഗ്യവാനേ, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

ബ്രഹ്മണഃ സൃഷ്ടികാമസ്യ മുഖാദ് വായുര്വിനിര്യയൌ । പ്രചണ്ഡശര്കരാവര്ഷീ തം ബ്രഹ്മാ പ്രത്യഷേധയത് । മൂര്ത്തോ ഭവസ്വ ശാന്തശ്ച തത്രോക്തോ മൂര്ത്തിമാന് ഭവത് ।। ൩൦.

സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് വായു പുറത്ത് വന്നു; അതിവേഗത്തിൽ കല്ലുപെയ്യുന്നവനായി. ബ്രഹ്മാവ് അവനെ തടഞ്ഞു: 'നിനക്ക് രൂപം ലഭിക്കട്ടെ, മനസ്സു ശാന്തമാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ വായുവിന് രൂപം ലഭിച്ചു.

സര്വേഷാം ചൈവ ദേവാനാം യദ് വിത്തം ഫലമേവ ച । തത്സര്വം പാഹി യേനോക്തം തസ്മാദ് ധനപതിര്ഭവത് ।। ൩൦.

എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ധനവും ഫലവും നീ സംരക്ഷിക്കണം—ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് കല്പിച്ചപ്പോൾ, വായു ധനത്തിന്റെ അധിപനായി.

തസ്യ ബ്രഹ്മാ ദദൌ തുഷ്ടസ്തിഥിമേകാദശീം പ്രഭുഃ । തസ്യാമനഗ്നിപക്വാശീ യോ ഭവേന്നിയതഃ ശുചിഃ ।। ൩൦.

അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ബ്രഹ്മാവ് അവനു ഏകാദശി വ്രതം സമ്മാനിച്ചു; ആ ദിവസം അഗ്നിയിൽ പാകം ചെയ്തതല്ലാത്ത ഭക്ഷണം ശുദ്ധനായും നിയന്ത്രിതനായും കഴിക്കുന്നവനു—

തസ്യാശു ധനദോ ദേവസ്തുഷ്ടഃ സര്വം പ്രയച്ഛതി । ഏഷാ ധനപതേര്മൂര്തിഃ സര്വകില്ബിഷനാശിനീ ।। ൩൦.

അത്തരം ഭക്തനായി ഏകാദശി ആചരിക്കുന്നവനു ധനദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം വേഗത്തിൽ നൽകുന്നു. ഇതാണ് എല്ലാ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ധനപതിയുടെ രൂപം.

യ ഏതാം ശ്രൃണുയാദ് ഭക്ത്യാ പുരുഷഃ പഠതേഽപി വാ । സര്വകാമമവാപ്നോതി സ്വര്ഗലോകം ച ഗച്ഛതി ।। ൩൦.

ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടുകയും സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്യും.

മഹാതപാ ഉവാച । മനോര്നാമ മനുത്വം ച യദേതത് പഠ്യതേ കില । പ്രയോജനവശാദ് വിഷ്ണുരസാവേവ തു മൂര്ത്തിമാന് ।। ൩൧.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: മനു എന്ന പേരിലും മനുത്വം എന്ന നിലയിലും പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം, അതിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി വിഷ്ണു തന്നെ രൂപംകൊണ്ടു.

യോഽസൌ നാരായണോ ദേവഃ പരാത് പരതരോ നൃപ । തസ്യ ചിന്താ സമുത്പന്നാ സൃഷ്ടിം പ്രതി നരോത്തമ ।। ൩൧.

രാജാവേ, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനായ നാരായണൻ സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.

സൃഷ്ടാ ചേയം മയാ സൃഷ്ടിഃ പാലനീയാ മയൈവ ഹ । കര്മകാണ്ഡം ത്വമൂര്ത്തേന കര്തും നൈവേഹ ശക്യതേ । തസ്മാന്മൂര്ത്തിം സൃജാമ്യേകാം യയാ പാല്യമിദം ജഗത് ।। ൩൧.

ഈ സൃഷ്ടി ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനെ ഞാൻ തന്നെ സംരക്ഷിക്കണം. എന്നാൽ ശരീരമില്ലാതെ കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ, ഈ ലോകം സംരക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു ശരീരമുള്ള രൂപം സൃഷ്ടിക്കും.

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ സത്യാഭിധ്യായിനോ നൃപ । പ്രാക്സൃഷ്ടിജാതം രാജന് വൈ മൂര്ത്തിമത് തത്പുരോ ബഭൌ ।। ൩൧.

അങ്ങനെ സത്യസങ്കൽപത്തോടെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, രാജാവേ, സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ് ജനിച്ച ഒരു ശരീരമുള്ള ജീവൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പുരോഭൂതേ തതസ്തസ്മിന് ദേവോ നാരായണഃ സ്വയമ് । പ്രവിശന്തം ദദര്ശാഥ ത്രൈലോക്യം തസ്യ ദേഹതഃ ।। ൩൧.

അവൻ മുന്നിൽ വന്നപ്പോൾ, നാരായണൻ സ്വയം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു.