വരാഹപുരാണമ്

താം ദൃഷ്ട്വാ ദേവകാര്യം ച സിദ്ധം മത്വാ പിതാമഹഃ । ഭവിഷ്യം കാര്യമുദ്ദിശ്യ തതോ വചനമബ്രവീത് ।। ൨൮.

ദേവിയുടെ ദർശനവും ദൈവികകാര്യത്തിന്റെ പൂർത്തിയും കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ട കാര്യത്തെ കുറിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മോവാച । ഇയം ദേവീ വരാരോഹാ യാതു ശൈലം ഹിമോദ്ഭവമ് । തത്ര യൂയം സുരാഃ സര്വേ ഗത്വാ നന്ദത മാചിരമ് ।। ൨൮.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഈ മനോഹരമായ ദേവി ഹിമപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദേവന്മാരും അവിടെ ചെന്നു സന്തോഷിക്കൂ.

നവമ്യാം ച സദാ പൂജ്യാ ഇയം ദേവീ സമാധിനാ । വരദാ സര്വലോകാനാം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൨൮.

നവമിയിൽ ഈ ദേവിയെ എപ്പോഴും ഏകാഗ്രതയോടെ പൂജിക്കണം. അവൾ എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും വരദായിനിയായിരിക്കും, സംശയമില്ല.

നവമ്യാം യശ്ച പിഷ്ടാശീ ഭവിഷ്യതി ഹി മാനവഃ । നാരീ വാ തസ്യ സംപന്നം ഭവിഷ്യതി മനോഗതമ് ।। ൨൮.

നവമിയിൽ ആരെങ്കിലും പുരട്ടിയ അരി കഴിച്ചാൽ, ആ പുരുഷനോ സ്ത്രീയോ അവരുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം നിശ്ചയമായും ലഭിക്കും.

യശ്ച സായം തഥാ പ്രാതരിദം സ്തോത്രം പഠിഷ്യതി । ത്വയേരിതം മഹാദേവ തസ്യ ദേവ്യാ സമം ഭവാന് ।। ൨൮.

മഹാദേവൻ നീ രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും രാവിലെയും വൈകിട്ടും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ ദേവിയുമായി ഐക്യമായിരിക്കും.

വരദോ ദേവ സര്വാസു ആപത്സ്വപ്യുദ്ധരസ്വ തമ് । ഏവമുക്ത്വാ ഭവം ബ്രഹ്മാ പുനര്ദേവീം സ ചാബ്രവീത് ।। ൨൮.

ദേവനേ, വരദായകനേ, എല്ലാ കഷ്ടതകളിൽ നിന്നും അവനെ രക്ഷിക്കണം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദേവിയോട് പറഞ്ഞു.

ത്വയാ ദേവി മഹത്കാര്യം കര്തവ്യം ചാന്യദസ്തി നഃ । ഭവിഷ്യം മഹിഷാഖ്യസ്യ അസുരസ്യ വിനാശനമ് ।। ൨൮.

ദേവിയേ, നിനക്ക് ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട മറ്റൊരു വലിയ കാര്യവും ഉണ്ട്. ഭാവിയിൽ മഹിഷാസുരനെ സംഹരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഏവമുക്ത്വാ തതോ ബ്രഹ്മാ സര്വേ ദേവാശ്ച പാര്ഥിവ । യഥാഗതം തതോ ജഗ്മുര്ദ്ദേവീം സ്ഥാപ്യ ഹിമേ ഗിരൌ । സംസ്ഥാപ്യ നന്ദിതാ യസ്മാത് തസ്മാന്നന്ദാഽഭവത് തു സാ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാവേ, ബ്രഹ്മാവും എല്ലാ ദേവന്മാരും അവരവരുടെ വഴി തിരിച്ചു പോയി. ദേവിയെ ഹിമപർവ്വതത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ആ ദേവിയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ അവൾക്ക് നന്ദാ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു.

യശ്ചേദം ശ്രൃണുയാജ്ജന്മ ദേവ്യാ യശ്ച സ്വയം പഠേത് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ പരം നിര്വാണമൃച്ഛതി ।। ൨൮.

ആ ദേവിയുടെ ജനനകഥ ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ സ്വയം വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമമായ മോക്ഷം നേടും.

മഹാതപാ ഉവാച । ശ്രൃണു രാജന്നവഹിതഃ പ്രജാപാല കഥാമിമാമ് । യദാ ദിശഃ സമുത്പന്നാഃ ശ്രോത്രേഭ്യഃ പൃഥിവീപതേ ।। ൨൯.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനേ, ഈ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ദിശകൾ കാതുകളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മണഃ സൃജതഃ സൃഷ്ടിമാദിസര്ഗേ സമുത്ഥിതേ । ചിന്താഭൂന്മഹതീ കോ മേ പ്രജാഃ സൃഷ്ടാ ധരിഷ്യതി ।। ൨൯.

ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, 'എന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ആരാണ് ഈ ജനങ്ങളെ നിലനിർത്തുക?' എന്ന വലിയ ചിന്ത അവനിൽ ഉണർന്നു.

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ അവകാശം പ്രജാസ്വിഹ । പ്രാദുര്ബഭൂവുഃ ശ്രോത്രേഭ്യഃ ദശ കന്യാ മഹാപ്രഭാഃ ।। ൨൯.

അവൻ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാതുകളിൽ നിന്ന് പത്തു പ്രകാശമുള്ള കന്യാകമാരികൾ ഉദിച്ചു, ഇവർക്ക് ഈ ലോകത്ത് ജീവികൾക്ക് സ്ഥലം ലഭിച്ചു.

പൂര്വാ ച ദക്ഷിണാ ചൈവ പ്രതീചീ ചോത്തരാ തഥാ । ഊര്ധ്വാഽധരാ ച ഷണ്മുഖ്യാഃ കന്യാ ഹ്യാസംസ്തദാ നൃപ ।। ൨൯.

അവരിൽ കിഴക്ക്, തെക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക്, മുകളിലേയും താഴിലേയും ദിശകൾ ചേർന്ന് ആറ് പ്രധാന കന്യകൾ ആ സമയത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു, രാജാവേ.

അന്യാശ്ചതസ്ത്രസ്തേഷാം തു കന്യാഃ പരമശോഭനാഃ । രൂപസ്വിന്യോ മഹാഭാഗാ ഗാമ്ഭീര്യേണ സമന്വിതാഃ ।। ൨൯.

അവരിൽ ശേഷിച്ച നാല് കന്യകൾ അത്യന്തം സുന്ദരികളും, ഭംഗിയുള്ളവരും, വലിയ ഭാഗ്യവും ഗൗരവവും ഉള്ളവരുമായിരുന്നു.

താ ഊചുഃ പ്രണയാദ് ദേവം പ്രജാപതിമകല്മഷമ് । അവകാശം തു നോ ദേഹി ദേവദേവ പ്രജാപതേ ।। ൨൯.

അവ കന്യകൾ സ്നേഹത്തോടെ പാപരഹിതനായ പ്രജാപതിയെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: 'ദേവദേവനേ, പ്രജാപതിയേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്ഥലം ദയവായി നൽകൂ.'

യത്ര തിഷ്ഠാമഹേ സര്വാ ഭര്തൃഭിഃ സഹിതാഃ സുഖമ് । പതയശ്ച മഹാഭാഗാ ദേഹി നോഽവ്യക്തസംഭവ ।। ൨൯.

'ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥലവും, മഹാഭാഗ്യമുള്ള ഭർത്താക്കന്മാരെയും ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണം, സകലത്തിന്റെയും ആധാരമായവനേ.'

ബ്രഹ്മോവാച । ബ്രഹ്മാണ്ഡമേതത് സുശ്രോണ്യഃ ശതകോടിപ്രവിസ്തരമ് । തസ്യാന്തേ സ്വേച്ഛയാ ഭദ്രാ ഉഷ്യതാം മാ വിലമ്ബത ।। ൨൯.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരികളേ, ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം നൂറുകോടി ദൂരത്തോളം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ അറ്റത്ത് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ താമസിക്കൂ, ഭദ്രങ്ങളേ, വൈകരുത്.'

ഭര്തൄംശ്ച വഃ പ്രയച്ഛാമി സൃഷ്ട്വാ രൂപസ്വിനോഽനഘാഃ । യഥേഷ്ടം ഗമ്യതാം ദേശോ യസ്യാ യോ രോചതേഽധുനാ ।। ൨൯.

'നിങ്ങൾക്ക് ഭംഗിയുള്ള, പാപരഹിതരായ ഭർത്താക്കന്മാരെയും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച് നൽകും. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് ഇപ്പോൾ പോകാം.'

ഏവമുക്താശ്ച താഃ സര്വാ യഥേഷ്ടം പ്രയയുസ്തദാ । ബ്രഹ്മാപി സസൃജേ തൂര്ണം ലോകപാലാന് മഹാബലാന് ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ കന്യകൾ അവർക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ പോയി. ബ്രഹ്മാവും ഉടൻ ലോകപാലകരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സൃഷ്ട്വാ തു ലോകപാലാംസ്തു താഃ കന്യാഃ പുനരാഹ്വയത് । വിവാഹം കാരയാമാസ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൯.

ലോകപാലകരെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ആ കന്യകളെ വീണ്ടും വിളിച്ചു വരുത്തി, അവരുടെ വിവാഹം നടത്തി, ലോകപിതാമഹനായി.

ഏകാമിന്ദ്രായ സ പ്രാദാദഗ്നയേഽന്യാം യമായ ച । നിര്ഋതായ ച ദേവായ വരുണായ മഹാത്മനേ ।। ൨൯.

അവരിൽ ഒരുത്തിയെ ഇന്ദ്രനു, മറ്റൊരുത്തിയെ അഗ്നിക്കു, ഒരുത്തിയെ യമനു, മറ്റൊരുത്തിയെ നിരൃതിക്കു, മറ്റൊരുത്തിയെ മഹാത്മാവായ വരുണനു നൽകി.

വായവേ ധനദേശായ ഈശാനായ ച സുവ്രത । ഊര്ദ്ധ്വാം സ്വയമധിഷ്ഠായ ശേഷായാധോ വ്യവസ്ഥിതാമ് ।। ൨൯.

വായുവിനും, കുബേരനും, ഈശാനനും മറ്റുള്ളവരെ നൽകി. ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ മുകളിലെ ദിശയിൽ വസിച്ചു, താഴെയുള്ള ദിശ ശേഷനു നൽകി.

ഏവം ദത്ത്വാ പുനര്ബ്രഹ്മാ തിഥിം പ്രാദാദ് ദിശാം പുനഃ । ദശമീം ഭര്തൃനാമ്നസ്തു ദധ്യന്നം ഭോജനം പ്രഭുഃ ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ നൽകിക്കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദിശകൾക്ക് ഒരു തിഥി നിശ്ചയിച്ചു. ഭർത്താക്കന്മാരുടെ പേരിൽ ദശമി തിഥി, അവർക്കു തൈര് ചോറ് ആഹാരമായി നിശ്ചയിച്ചു.

തതഃ പ്രഭൃതി താ ദേവ്യഃ സേന്ദ്രാദ്യാഃ പരികീര്തിതാഃ । ദശമീ ച തിഥിസ്താസാമതീവ ദയിതാഭവത് ।। ൨൯.

അന്നുമുതൽ, ആ ദേവികൾ ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരുമായൊപ്പം പ്രശസ്തരായി. ദശമി തിഥി അവർക്കു വളരെ പ്രിയമായതായി മാറി.

തസ്യാം ദധ്യാശനോ യസ്തു സുവ്രതീ ഭവതേ നരഃ । തസ്യ പാപക്ഷയം താസ്തു കുര്വന്ത്യഹരഹര്നൃപ ।। ൨൯.

ആ ദിവസം തൈര് ചോറ് കഴിക്കുന്ന ശുദ്ധവ്രതനായ മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങൾ, രാജാവേ, ആ ദേവികൾ ദിവസേന നീക്കുന്നു.

യശ്ചൈതച്ഛൃണുയാജ്ജന്മ ദിശാം നിയതമാനസഃ । സ പ്രതിഷ്ഠാമവാപ്നോതി ബ്രഹ്മലോകേ ന സംശയഃ ।। ൨൯.

ആ ദിക്കുകളുടെ ജനനകഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ഉറച്ച സ്ഥാനം നേടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

മഹാതപാ ഉവാച । ശ്രൃണു ചാന്യാം വസുപതേരുത്പത്തിം പാപനാശിനീമ് । യഥാ വായുഃ ശരീരസ്ഥോ ധനദഃ സംബഭൂവ ഹ ।। ൩൦.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന, ധനത്തിന്റെ അധിപന്റെ മറ്റൊരു ജനനകഥയും നീ കേൾക്കൂ. ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന വായു എങ്ങനെ ധനം നൽകുന്നവനായി മാറിയെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു.

ആദ്യം ശരീരം യത് തസ്മിന് വായുരന്തഃ സ്ഥിതോഽഭവത് । പ്രയോജനാന്മൂര്ത്തിമത്ത്വമാദിഷ്ടം ക്ഷേത്രദേവതാ ।। ൩൦.

ആദ്യമായി വായു അകത്ത് പാർത്തിരുന്ന ആ ശരീരം, ഒരു ഉദ്ദേശത്തോടെ രൂപംകൊണ്ടു; അതിനാൽ അതിന് ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ദേവതയായ സ്ഥാനം ലഭിച്ചു.

തത്ര മൂര്ത്തസ്യ വായോസ്തു ഉത്പത്തിഃ കീര്ത്ത്യയേ മയാ । താം ശ്രൃണുഷ്വ മഹാഭാഗ കഥ്യമാനാം മയാനഘ ।। ൩൦.

അവിടെ വായുവിന്റെ രൂപംകൊണ്ട ജനനം ഞാൻ പ്രസിദ്ധിക്കായി പറയുന്നു; മഹാഭാഗ്യവാനേ, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ പറയുന്നതു നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.