വരാഹപുരാണമ്

ഇന്ദ്രോ ഭഗ്നോ ഗതഃ സോഗ്നിം അഗ്നിര്ഭഗ്നോ യമം യയൌ । യമോ നിര്ഋതിമാഗച്ഛന്നിര്ഋതിര്വരുണം യയൌ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രൻ തോറ്റു അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് പോയി; അഗ്നിയും തോറ്റു യമനിലേയ്ക്ക് പോയി; യമൻ നിരൃതിയെ സമീപിച്ചു; നിരൃതി വരുണനിലേയ്ക്ക് പോയി.

ഇന്ദ്രാദിഭിരുപേതസ്തു വരുണോ വായുമന്വഗാത് । വായുര്ധനപതിം ത്വാഗാത് സര്വൈരിന്ദ്രാദിഭിഃ സഹ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും കൂടെ ചേർന്ന് വരുണൻ വായുവിനോടൊപ്പം പോയി; വായു കുബേരനിലേയ്ക്ക്, എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവിടേക്ക് പോയി.

ധനദോഽപി സ്വകം മിത്രമീശം ദേവസമന്വിതഃ । ഇയായ ഗദയാ സോഽപി ദാനവോ ബലദര്പിതഃ । ഗദാമാദായ ദുദ്രാവ ശിവലോകം പ്രതി പ്രഭോ ।। ൨൮.

കുബേരൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ ഈശ്വരനും ദേവന്മാരും കൂടെ പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ആ ദാനവൻ ശക്തിയുടെ അഭിമാനത്തോടെ ഗദ എടുത്ത് ശിവലോകത്തേക്ക് ഓടി.

ശിവോഽപ്യവധ്യം തം മത്വാ ദേവാന് ഗുഹ്യ യയൌ പുരീമ് । ബ്രഹ്മണഃ സുരസിദ്ധാദ്യൈര്വന്ദിതാം പുണ്യകാരിഭിഃ ।। ൨൮.

ശിവൻ, അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി, ദേവന്മാരെ കൂട്ടി, ബ്രഹ്മാവും സിദ്ധന്മാരും പൂജിച്ച രഹസ്യ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര ബ്രഹ്മാ ജഗത്സ്ത്രഷ്ടാ വിഷ്ണുപാദോദ്ഭവേ ജലേ । നിയാമിതാകാശഗതോ ജപത്യന്തര്ജലേ ശുഭേ । ക്ഷേത്രജ്ഞമായാം ഗായത്രീം തതോ ദേവാ വിചുക്രുശുഃ ।। ൨൮.

അവിടെ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ജലത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ആ ശുദ്ധജലത്തിനുള്ളിൽ ക്ഷേത്രജ്ഞമായ ഗായത്രി മന്ത്രം ജപിച്ചു. അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചു.

ത്രാഹി പ്രജാപതേ സര്വാന് ദേവാനൃഷിവരാനപി । അസുരാദ്ഭയമാപന്നാന് ത്രാഹി ത്രാഹീത്യചോദയന് ।। ൨൮.

'പ്രജാപതേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും രക്ഷിക്കൂ! ഈ അസുരനിൽ നിന്നുള്ള ഭയം മാറ്റി ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ!' എന്ന് അവർ അപേക്ഷിച്ചു.

ഏവമുക്തസ്തദാ ബ്രഹ്മാ ദൃഷ്ട്വാ ദേവാംസ്തദാഗതാന് । ചിന്തയാമാസ ദേവസ്യ മായേയം വിതതം ജഗത് । നാസുരാ ന സുരാശ്ചാത്ര മായേയം കീദൃശീ മതാ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവരെ കണ്ടു ചിന്തിച്ചു: 'ഈ ലോകം ദൈവത്തിന്റെ മായയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ അസുരന്മാരോ ദേവന്മാരോ ഇല്ല. ഈ മായ എങ്ങനെയാണ്?'

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ പ്രാദുരാസീദയോനിജാ । ശുക്ലാമ്ബരധരാ കന്യാ സ്ത്രക്കിരീടോജ്ജ്വലാനനാ । അഷ്ടഭിര്ബാഹുഭിര്യുക്താ ദിവ്യപ്രഹരണോദ്യതാ ।। ൨൮.

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കന്യക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മാലയും കിരീടവും ധരിച്ച പ്രകാശമുള്ള മുഖം, എട്ട് കൈകളും ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉയർത്തിയവളായിരുന്നു.

ചക്രം ശങ്ഖം ഗദാം പാശം ഖങ്ഗം ഘണ്ടാം തഥാ ധനുഃ । ധാരയന്തീ തഥാ ചാന്യാന് ബദ്ധതൂണാ ജലാദ് ബഹിഃ ।। ൨൮.

അവൾ ചക്രം, ശംഖം, ഗദ, പാശം, ഖഡ്ഗം, മണി, ധനുസ്സ് എന്നിവയും മറ്റും കൈവശം വച്ചു, അമ്പുയിരിപ്പുള്ള തൂണിയും ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നവളായിരുന്നു.

നിശ്ചക്രാമ മഹാദേവീ സിംഹവാഹനവേഗിതാ । യുയുധേ ചാസുരാന് സര്വാനേകൈവ ബഹുധാ സ്ഥിതാ ।। ൨൮.

മഹാദേവി സിംഹവാഹനത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ പുറത്തുവന്നു. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു, എന്നാൽ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, എല്ലാ അസുരന്മാരുമായും പോരാടിച്ചു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്ത്രം തു ദിവ്യൈരസ്ത്രൈര്മഹാബലമ് । യുദ്ധ്വാ കാലാത്യയേ ദേവ്യാ ഹതോ വൈത്രാസുരോ രണേ । തതഃ കിലകിലാശബ്ദോ ദേവസൈന്യേഽഭവന്മഹാന് ।। ൨൮.

ആ ദേവി ആയിരം ദിവ്യവത്സരങ്ങൾ ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മഹാബലനായ വൈത്രാസുരനുമായി യുദ്ധം നടത്തി. സമയമെത്തിയപ്പോൾ ദേവി അവനെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു. പിന്നെ ദേവസൈന്യത്തിൽ വലിയ ആഹ്ലാദശബ്ദം ഉയർന്നു.

ഹതേ വൈത്രാസുരേ ഭീമേ തദാ സര്വേ ദിവൌകസഃ । പ്രണേമുര്ജയ യുദ്ധേതി സ്വയമീശഃ സ്തുതിം ജഗൌ ।। ൨൮.

ഭയങ്കരനായ വൈത്രാസുരൻ വീണപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും 'യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് വിളിച്ചു, ഭഗവാൻ തന്നെയാണ് അവളെ സ്തുതിച്ചു.

മഹേശ്വര ഉവാച । ജയസ്വ ദേവി ഗായത്രേ മഹാമായേ മഹാപ്രഭേ । മഹാദേവി മഹാഭാഗേ മഹാസത്ത്വേ മഹോത്സവേ ।। ൨൮.

മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ജയിക്കട്ടെ ദേവി ഗായത്രി, മഹാമായ, മഹാപ്രഭ, മഹാദേവി, മഹാഭാഗ്യശാലിനി, മഹാസത്ത്വം, മഹോത്സവത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവളേ!

ദിവ്യഗന്ധാനുലിപ്താങ്ഗി ദിവ്യസ്ത്രഗ്ദാമഭൂഷിതേ । വേദമാതര്നമസ്തുഭ്യം ത്ര്യക്ഷരസ്ഥേ മഹേശ്വരി ।। ൨൮.

ദിവ്യസുഗന്ധം പുരട്ടിയ ശരീരവും ദിവ്യായുധങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച മാലകളും ധരിച്ചവളേ, വേദങ്ങളുടെ മാതാവേ, ത്രയക്ഷരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മഹേശ്വരിയേ, നമസ്കാരം.

ത്രിലോകസ്ഥേ ത്രിതത്ത്വസ്ഥേ ത്രിവഹ്നിസ്ഥേ ത്രിശൂലിനി । ത്രിനേത്രേ ഭീമവക്ത്രേ ച ഭീമനേത്രേ ഭയാനകേ । കമലാസനജേ ദേവി സരസ്വതി നമോഽസ്തു തേ ।। ൨൮.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നവളേ, മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതയായവളേ, മൂന്നു അഗ്നികളിൽ വസിക്കുന്നവളേ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവളേ, മൂന്നു കണ്ണുകൾ ഉള്ളവളേ, ഭയങ്കരമായ മുഖവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കണ്ണുകളും ഉള്ളവളേ, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ദേവിയായ സരസ്വതിയേ, നമസ്കാരം.

നമഃ പങ്കജപത്രാക്ഷി മഹാമായേഽമൃതസ്ത്രവേ । സര്വഗേ സര്വഭൂതേശി സ്വാഹാകാരേ സ്വധേഽമ്ബികേ ।। ൨൮.

പങ്കജദളങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവളേ, മഹാമായയേ, അമൃതം ഒഴുകുന്നവളേ, എല്ലിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവളേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ അധിപതിയായ അമ്മേ, സ്വാഹാ എന്നതിലും സ്വധാ എന്നതിലും പ്രത്യക്ഷമായവളേ, നമസ്കാരം.

സംപൂര്ണേ പൂര്ണചന്ദ്രാഭേ ഭാസ്വരാങ്ഗേ ഭവോദ്ഭവേ । മഹാവിദ്യേ മഹാവേദ്യേ മഹാദൈത്യവിനാശിനി । മഹാബുദ്ധ്യുദ്ഭവേ ദേവി വീതശോകേ കിരാതിനി ।। ൨൮.

സമ്പൂർണ്ണമായവളേ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ശരീരവളേ, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായവളേ, മഹാവിദ്യ, മഹാവേദ്യ, മഹാദൈത്യസംഹാരിണി, മഹാബുദ്ധിയുടെ ഉത്ഭവമായ ദേവിയേ, ദുഃഖരഹിതയായ കിരാതിനിയേ.

ത്വം നീതിസ്ത്വം മഹാഭാഗേ ത്വം ഗീസ്ത്വം ഗൌസ്ത്വമക്ഷരമ് । ത്വം ധീസ്ത്വം ശ്രീസ്ത്വമോങ്കാരസ്തത്ത്വേ ചാപി പരിസ്ഥിതാ । സര്വസത്ത്വാഹിതേ ദേവി നമസ്തേ പരമേശ്വരി ।। ൨൮.

നീതിയാണ് നീ, മഹാഭാഗ്യശാലിനിയേ, ഗാനം നീ, പശു നീ, അക്ഷരം നീ, ബുദ്ധി നീ, ഐശ്വര്യം നീ, ഓം എന്നതിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഹിതം ചെയ്യുന്ന പരമേശ്വരിയേ, നമസ്കാരം.

ഇത്യേവം സംസ്തുതാ ദേവീ ഭവേന പരമേഷ്ഠിനാ । ദേവൈരപി ജയേത്യുച്ചൈരിത്യുക്താ പരമേശ്വരീ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ ഭവൻ എന്ന പരമേശ്വരൻ ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു. ദേവതകളും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ 'ജയിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് വിളിച്ചു.

യാവദാസ്തേ ചതുര്വക്ത്രസ്താവദന്തര്ജലാദ് ബഹിഃ । നിശ്ചക്രാമ തതോ ദേവീം കൃതകൃത്യാം ദദര്ശ സഃ ।। ൨൮.

നാലുമുഖനായവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ദേവിയും ജലത്തിനുപുറത്ത് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീട് ദേവി തന്റെ കടമ പൂർത്തിയാക്കി എന്നതിനെ അവൻ കണ്ടു.

താം ദൃഷ്ട്വാ ദേവകാര്യം ച സിദ്ധം മത്വാ പിതാമഹഃ । ഭവിഷ്യം കാര്യമുദ്ദിശ്യ തതോ വചനമബ്രവീത് ।। ൨൮.

ദേവിയുടെ ദർശനവും ദൈവികകാര്യത്തിന്റെ പൂർത്തിയും കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ട കാര്യത്തെ കുറിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മോവാച । ഇയം ദേവീ വരാരോഹാ യാതു ശൈലം ഹിമോദ്ഭവമ് । തത്ര യൂയം സുരാഃ സര്വേ ഗത്വാ നന്ദത മാചിരമ് ।। ൨൮.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഈ മനോഹരമായ ദേവി ഹിമപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദേവന്മാരും അവിടെ ചെന്നു സന്തോഷിക്കൂ.

നവമ്യാം ച സദാ പൂജ്യാ ഇയം ദേവീ സമാധിനാ । വരദാ സര്വലോകാനാം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൨൮.

നവമിയിൽ ഈ ദേവിയെ എപ്പോഴും ഏകാഗ്രതയോടെ പൂജിക്കണം. അവൾ എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും വരദായിനിയായിരിക്കും, സംശയമില്ല.

നവമ്യാം യശ്ച പിഷ്ടാശീ ഭവിഷ്യതി ഹി മാനവഃ । നാരീ വാ തസ്യ സംപന്നം ഭവിഷ്യതി മനോഗതമ് ।। ൨൮.

നവമിയിൽ ആരെങ്കിലും പുരട്ടിയ അരി കഴിച്ചാൽ, ആ പുരുഷനോ സ്ത്രീയോ അവരുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം നിശ്ചയമായും ലഭിക്കും.

യശ്ച സായം തഥാ പ്രാതരിദം സ്തോത്രം പഠിഷ്യതി । ത്വയേരിതം മഹാദേവ തസ്യ ദേവ്യാ സമം ഭവാന് ।। ൨൮.

മഹാദേവൻ നീ രചിച്ച ഈ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും രാവിലെയും വൈകിട്ടും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ ദേവിയുമായി ഐക്യമായിരിക്കും.

വരദോ ദേവ സര്വാസു ആപത്സ്വപ്യുദ്ധരസ്വ തമ് । ഏവമുക്ത്വാ ഭവം ബ്രഹ്മാ പുനര്ദേവീം സ ചാബ്രവീത് ।। ൨൮.

ദേവനേ, വരദായകനേ, എല്ലാ കഷ്ടതകളിൽ നിന്നും അവനെ രക്ഷിക്കണം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദേവിയോട് പറഞ്ഞു.

ത്വയാ ദേവി മഹത്കാര്യം കര്തവ്യം ചാന്യദസ്തി നഃ । ഭവിഷ്യം മഹിഷാഖ്യസ്യ അസുരസ്യ വിനാശനമ് ।। ൨൮.

ദേവിയേ, നിനക്ക് ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട മറ്റൊരു വലിയ കാര്യവും ഉണ്ട്. ഭാവിയിൽ മഹിഷാസുരനെ സംഹരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഏവമുക്ത്വാ തതോ ബ്രഹ്മാ സര്വേ ദേവാശ്ച പാര്ഥിവ । യഥാഗതം തതോ ജഗ്മുര്ദ്ദേവീം സ്ഥാപ്യ ഹിമേ ഗിരൌ । സംസ്ഥാപ്യ നന്ദിതാ യസ്മാത് തസ്മാന്നന്ദാഽഭവത് തു സാ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാവേ, ബ്രഹ്മാവും എല്ലാ ദേവന്മാരും അവരവരുടെ വഴി തിരിച്ചു പോയി. ദേവിയെ ഹിമപർവ്വതത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ആ ദേവിയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ അവൾക്ക് നന്ദാ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു.

യശ്ചേദം ശ്രൃണുയാജ്ജന്മ ദേവ്യാ യശ്ച സ്വയം പഠേത് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ പരം നിര്വാണമൃച്ഛതി ।। ൨൮.

ആ ദേവിയുടെ ജനനകഥ ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ സ്വയം വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമമായ മോക്ഷം നേടും.