വരാഹപുരാണമ്

മഹാതപാ ഉവാച । സോഽന്യജന്മനി പുത്രോഽഭൂത് ത്വഷ്ടുര്ബലഭൃതാം വരഃ । അവധ്യഃ സര്വശസ്ത്രേഷു അപാം ഫേനേന നാശിതഃ ।। ൨൮.

മഹാതപസ് പറഞ്ഞു: മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവന്റെ മകൻ ത്വഷ്ടാവായിരുന്നു, ബലവാന്മാരിൽ പ്രധാനൻ. അവൻ എല്ലാ ആയുധങ്ങൾക്കും അതിജീവിക്കാവുന്നവനായിരുന്നു. പക്ഷേ, വെള്ളത്തിന്റെ നുരയിൽകൊണ്ടു അവൻ നശിച്ചു.

ജലഫേനേന നിഹതസ്തസ്മിഁല്ലയമവാപ്നുയാത് । പുനര്ബ്രഹ്മാന്വയാജ്ജാതഃ സിന്ധുദ്വീപേതി സംജ്ഞിതഃ । സ തേപേ പരമം തീവ്രം ശക്രവൈരമനുസ്മരന് ।। ൨൮.

ജലത്തിലെ നുരയിൽ അടി കിട്ടി അവൻ അവിടെ തന്നെ നശിച്ചു. പക്ഷേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ജനിച്ച്, സിന്ധുദ്വീപൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ഇന്ദ്രനോടുള്ള വൈരം ഓർത്ത്, അതിവിശേഷമായ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

തതഃ കാലേന മഹതാ നദീ വേത്രവതീ ശുഭാ । മാനുഷം രൂപമാസ്ഥായ സാലംകാരം മനോരമമ് । ആജഗാമ യതോ രാജാ തേപേ പരമകം തപഃ ।। ൨൮.

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ശുഭമായ വേദ്രവതീ എന്ന നദി മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവിടെ എത്തി, രാജാവ് പരമമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്ത്.

താം ദൃഷ്ട്വാ രൂപസംപന്നാം സ രാജാ ക്രുദ്ധമാനസഃ । ഉവാച കാഽസി സുശ്രോണി സത്യം കഥയ ഭാമിനി ।। ൨൮.

അവളെ അത്യന്തം സുന്ദരിയായി കണ്ട രാജാവ്, കോപത്തോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച്, 'നിന്റെ പേര് ആരാണ്, സുന്ദരിയായേ? സത്യം പറയണം, ഭാമിനി,' എന്ന് ചോദിച്ചു.

നദ്യുവാച । അഹം ജലപതേഃ പത്നീ വരുണസ്യ മഹാത്മനഃ । നാമ്നാ വേത്രവതീ പുണ്യാ ത്വാമിച്ഛന്തീഹമാഗതാ ।। ൨൮.

ആ നദി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ജലത്തിന്റെ അധിപനായ മഹാത്മാവായ വരുണന്റെ ഭാര്യയാണ്. വേദ്രവതീ എന്നതാണെന്നു പേര്. നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.'

സാഭിലാഷാം പരസ്ത്രീം ച ഭജമാനാം വിസര്ജ്ജയേത് । സ പാപഃ പുരുഷോ ജ്ഞേയോ ബ്രഹ്മഹത്യാം ച വിന്ദതി । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മഹാരാജ ഭജമാനാം ഭജസ്വ മാമ് ।। ൨൮.

മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ മോഹിച്ച് അനുഭവിക്കുന്ന പുരുഷനെ ഉപേക്ഷിക്കണം; അങ്ങനെയവൻ പാപിയാണെന്നും ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ലഭിക്കുമെന്നും അറിയണം. അതുകൊണ്ട്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്നെ സ്വീകരിക്കണം.

ഏവമുക്തസ്തയാ രാജാ സാഭിലാഷോപഭുക്തവാന് । തസ്യ സദ്യോഽഭവത് പുത്രോ ദ്വാദശാര്കസമപ്രഭഃ ।। ൨൮.

അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവ് ആഗ്രഹത്തോടെ അവളെ അനുഭവിച്ചു. ഉടനെ, പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ഒരു മകൻ അവർക്കു ജനിച്ചു.

വേത്രവത്യുദരേ ജാതോ നാമ്നാ വൈത്രാസുരോഽഭവത് । ബലവാനതിതേജസ്വീ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപതിര്ഭവത് ।। ൨൮.

വേദ്രവതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച ആ കുട്ടിക്ക് വൈത്രാസുരൻ എന്ന പേരായി. അവൻ അതിവിശാലനും ശക്തിയുള്ളവനും പ്രാഗ്ജ്യോതിഷരാജാവായി.

സ കാലേന യുവാ ജാതോ ബലവാന് ദൃഢവിക്രമഃ । മഹായോഗേന സംയുക്തോ ജിഗായേമാം വസുംധരാമ് ।। ൨൮.

കാലക്രമേണ, അവൻ യുവാവായി വളർന്നു, ശക്തിയും ഉറച്ച ധൈര്യവും ഉള്ളവനായി. മഹായോഗശക്തിയോടെ, ഈ ഭൂമി ജയിച്ചു.

സപ്തദ്വീപവതീം പശ്ചാന്മേരുപര്വതമാരുഹത് । തത്രേന്ദ്രം പ്രഥമം ജിഗ്യേ പശ്ചാദഗ്നിം യമം തതഃ । നിര്ഋതിം വരുണം വായും ധനദശ്ചേശ്വരം തതഃ ।। ൨൮.

ഏഴ് ദ്വീപുകളുള്ള ഭൂമിയെ ജയിച്ച ശേഷം, അവൻ മേരു പർവതത്തിൽ കയറി. അവിടെ ആദ്യം ഇന്ദ്രനെ ജയിച്ചു, പിന്നെ അഗ്നിയെ, പിന്നെ യമനെ, നിരൃതിയെ, വരുണനെ, വായുവിനെ, കുബേരനെ, ഒടുവിൽ ഈശ്വരനെയും ജയിച്ചു.

ഇന്ദ്രോ ഭഗ്നോ ഗതഃ സോഗ്നിം അഗ്നിര്ഭഗ്നോ യമം യയൌ । യമോ നിര്ഋതിമാഗച്ഛന്നിര്ഋതിര്വരുണം യയൌ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രൻ തോറ്റു അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് പോയി; അഗ്നിയും തോറ്റു യമനിലേയ്ക്ക് പോയി; യമൻ നിരൃതിയെ സമീപിച്ചു; നിരൃതി വരുണനിലേയ്ക്ക് പോയി.

ഇന്ദ്രാദിഭിരുപേതസ്തു വരുണോ വായുമന്വഗാത് । വായുര്ധനപതിം ത്വാഗാത് സര്വൈരിന്ദ്രാദിഭിഃ സഹ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും കൂടെ ചേർന്ന് വരുണൻ വായുവിനോടൊപ്പം പോയി; വായു കുബേരനിലേയ്ക്ക്, എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവിടേക്ക് പോയി.

ധനദോഽപി സ്വകം മിത്രമീശം ദേവസമന്വിതഃ । ഇയായ ഗദയാ സോഽപി ദാനവോ ബലദര്പിതഃ । ഗദാമാദായ ദുദ്രാവ ശിവലോകം പ്രതി പ്രഭോ ।। ൨൮.

കുബേരൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ ഈശ്വരനും ദേവന്മാരും കൂടെ പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ആ ദാനവൻ ശക്തിയുടെ അഭിമാനത്തോടെ ഗദ എടുത്ത് ശിവലോകത്തേക്ക് ഓടി.

ശിവോഽപ്യവധ്യം തം മത്വാ ദേവാന് ഗുഹ്യ യയൌ പുരീമ് । ബ്രഹ്മണഃ സുരസിദ്ധാദ്യൈര്വന്ദിതാം പുണ്യകാരിഭിഃ ।। ൨൮.

ശിവൻ, അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി, ദേവന്മാരെ കൂട്ടി, ബ്രഹ്മാവും സിദ്ധന്മാരും പൂജിച്ച രഹസ്യ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര ബ്രഹ്മാ ജഗത്സ്ത്രഷ്ടാ വിഷ്ണുപാദോദ്ഭവേ ജലേ । നിയാമിതാകാശഗതോ ജപത്യന്തര്ജലേ ശുഭേ । ക്ഷേത്രജ്ഞമായാം ഗായത്രീം തതോ ദേവാ വിചുക്രുശുഃ ।। ൨൮.

അവിടെ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ജലത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ആ ശുദ്ധജലത്തിനുള്ളിൽ ക്ഷേത്രജ്ഞമായ ഗായത്രി മന്ത്രം ജപിച്ചു. അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചു.

ത്രാഹി പ്രജാപതേ സര്വാന് ദേവാനൃഷിവരാനപി । അസുരാദ്ഭയമാപന്നാന് ത്രാഹി ത്രാഹീത്യചോദയന് ।। ൨൮.

'പ്രജാപതേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും രക്ഷിക്കൂ! ഈ അസുരനിൽ നിന്നുള്ള ഭയം മാറ്റി ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ!' എന്ന് അവർ അപേക്ഷിച്ചു.

ഏവമുക്തസ്തദാ ബ്രഹ്മാ ദൃഷ്ട്വാ ദേവാംസ്തദാഗതാന് । ചിന്തയാമാസ ദേവസ്യ മായേയം വിതതം ജഗത് । നാസുരാ ന സുരാശ്ചാത്ര മായേയം കീദൃശീ മതാ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവരെ കണ്ടു ചിന്തിച്ചു: 'ഈ ലോകം ദൈവത്തിന്റെ മായയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ അസുരന്മാരോ ദേവന്മാരോ ഇല്ല. ഈ മായ എങ്ങനെയാണ്?'

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ പ്രാദുരാസീദയോനിജാ । ശുക്ലാമ്ബരധരാ കന്യാ സ്ത്രക്കിരീടോജ്ജ്വലാനനാ । അഷ്ടഭിര്ബാഹുഭിര്യുക്താ ദിവ്യപ്രഹരണോദ്യതാ ।। ൨൮.

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കന്യക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മാലയും കിരീടവും ധരിച്ച പ്രകാശമുള്ള മുഖം, എട്ട് കൈകളും ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉയർത്തിയവളായിരുന്നു.

ചക്രം ശങ്ഖം ഗദാം പാശം ഖങ്ഗം ഘണ്ടാം തഥാ ധനുഃ । ധാരയന്തീ തഥാ ചാന്യാന് ബദ്ധതൂണാ ജലാദ് ബഹിഃ ।। ൨൮.

അവൾ ചക്രം, ശംഖം, ഗദ, പാശം, ഖഡ്ഗം, മണി, ധനുസ്സ് എന്നിവയും മറ്റും കൈവശം വച്ചു, അമ്പുയിരിപ്പുള്ള തൂണിയും ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നവളായിരുന്നു.

നിശ്ചക്രാമ മഹാദേവീ സിംഹവാഹനവേഗിതാ । യുയുധേ ചാസുരാന് സര്വാനേകൈവ ബഹുധാ സ്ഥിതാ ।। ൨൮.

മഹാദേവി സിംഹവാഹനത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ പുറത്തുവന്നു. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു, എന്നാൽ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, എല്ലാ അസുരന്മാരുമായും പോരാടിച്ചു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്ത്രം തു ദിവ്യൈരസ്ത്രൈര്മഹാബലമ് । യുദ്ധ്വാ കാലാത്യയേ ദേവ്യാ ഹതോ വൈത്രാസുരോ രണേ । തതഃ കിലകിലാശബ്ദോ ദേവസൈന്യേഽഭവന്മഹാന് ।। ൨൮.

ആ ദേവി ആയിരം ദിവ്യവത്സരങ്ങൾ ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മഹാബലനായ വൈത്രാസുരനുമായി യുദ്ധം നടത്തി. സമയമെത്തിയപ്പോൾ ദേവി അവനെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു. പിന്നെ ദേവസൈന്യത്തിൽ വലിയ ആഹ്ലാദശബ്ദം ഉയർന്നു.

ഹതേ വൈത്രാസുരേ ഭീമേ തദാ സര്വേ ദിവൌകസഃ । പ്രണേമുര്ജയ യുദ്ധേതി സ്വയമീശഃ സ്തുതിം ജഗൌ ।। ൨൮.

ഭയങ്കരനായ വൈത്രാസുരൻ വീണപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും 'യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് വിളിച്ചു, ഭഗവാൻ തന്നെയാണ് അവളെ സ്തുതിച്ചു.

മഹേശ്വര ഉവാച । ജയസ്വ ദേവി ഗായത്രേ മഹാമായേ മഹാപ്രഭേ । മഹാദേവി മഹാഭാഗേ മഹാസത്ത്വേ മഹോത്സവേ ।। ൨൮.

മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ജയിക്കട്ടെ ദേവി ഗായത്രി, മഹാമായ, മഹാപ്രഭ, മഹാദേവി, മഹാഭാഗ്യശാലിനി, മഹാസത്ത്വം, മഹോത്സവത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവളേ!

ദിവ്യഗന്ധാനുലിപ്താങ്ഗി ദിവ്യസ്ത്രഗ്ദാമഭൂഷിതേ । വേദമാതര്നമസ്തുഭ്യം ത്ര്യക്ഷരസ്ഥേ മഹേശ്വരി ।। ൨൮.

ദിവ്യസുഗന്ധം പുരട്ടിയ ശരീരവും ദിവ്യായുധങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച മാലകളും ധരിച്ചവളേ, വേദങ്ങളുടെ മാതാവേ, ത്രയക്ഷരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മഹേശ്വരിയേ, നമസ്കാരം.

ത്രിലോകസ്ഥേ ത്രിതത്ത്വസ്ഥേ ത്രിവഹ്നിസ്ഥേ ത്രിശൂലിനി । ത്രിനേത്രേ ഭീമവക്ത്രേ ച ഭീമനേത്രേ ഭയാനകേ । കമലാസനജേ ദേവി സരസ്വതി നമോഽസ്തു തേ ।। ൨൮.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നവളേ, മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതയായവളേ, മൂന്നു അഗ്നികളിൽ വസിക്കുന്നവളേ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവളേ, മൂന്നു കണ്ണുകൾ ഉള്ളവളേ, ഭയങ്കരമായ മുഖവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കണ്ണുകളും ഉള്ളവളേ, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ദേവിയായ സരസ്വതിയേ, നമസ്കാരം.

നമഃ പങ്കജപത്രാക്ഷി മഹാമായേഽമൃതസ്ത്രവേ । സര്വഗേ സര്വഭൂതേശി സ്വാഹാകാരേ സ്വധേഽമ്ബികേ ।। ൨൮.

പങ്കജദളങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവളേ, മഹാമായയേ, അമൃതം ഒഴുകുന്നവളേ, എല്ലിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവളേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ അധിപതിയായ അമ്മേ, സ്വാഹാ എന്നതിലും സ്വധാ എന്നതിലും പ്രത്യക്ഷമായവളേ, നമസ്കാരം.

സംപൂര്ണേ പൂര്ണചന്ദ്രാഭേ ഭാസ്വരാങ്ഗേ ഭവോദ്ഭവേ । മഹാവിദ്യേ മഹാവേദ്യേ മഹാദൈത്യവിനാശിനി । മഹാബുദ്ധ്യുദ്ഭവേ ദേവി വീതശോകേ കിരാതിനി ।। ൨൮.

സമ്പൂർണ്ണമായവളേ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ശരീരവളേ, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായവളേ, മഹാവിദ്യ, മഹാവേദ്യ, മഹാദൈത്യസംഹാരിണി, മഹാബുദ്ധിയുടെ ഉത്ഭവമായ ദേവിയേ, ദുഃഖരഹിതയായ കിരാതിനിയേ.

ത്വം നീതിസ്ത്വം മഹാഭാഗേ ത്വം ഗീസ്ത്വം ഗൌസ്ത്വമക്ഷരമ് । ത്വം ധീസ്ത്വം ശ്രീസ്ത്വമോങ്കാരസ്തത്ത്വേ ചാപി പരിസ്ഥിതാ । സര്വസത്ത്വാഹിതേ ദേവി നമസ്തേ പരമേശ്വരി ।। ൨൮.

നീതിയാണ് നീ, മഹാഭാഗ്യശാലിനിയേ, ഗാനം നീ, പശു നീ, അക്ഷരം നീ, ബുദ്ധി നീ, ഐശ്വര്യം നീ, ഓം എന്നതിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഹിതം ചെയ്യുന്ന പരമേശ്വരിയേ, നമസ്കാരം.

ഇത്യേവം സംസ്തുതാ ദേവീ ഭവേന പരമേഷ്ഠിനാ । ദേവൈരപി ജയേത്യുച്ചൈരിത്യുക്താ പരമേശ്വരീ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ ഭവൻ എന്ന പരമേശ്വരൻ ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു. ദേവതകളും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ 'ജയിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്ന് വിളിച്ചു.