വരാഹപുരാണമ്

മോഹഃ സ്വയംഭൂഃ കൌമാരീ മാത്സര്യം ചേന്ദ്രജം വിദുഃ । യമദണ്ഡധരാ ദേവീ പൈശുന്യം സ്വയമേവ ച । അസൂയാ ച വരാഹാഖ്യാ ഇത്യേതാഃ പരികീര്തിതാഃ ।। ൨൭.

മോഹം സ്വയംഭൂ, കൗമാരി മാത്സര്യം, ഇന്ദ്രജൻ മാത്സര്യം, യമന്റെ ദണ്ഡം കൈവശമുള്ള ദേവി പൈശുന്യം, അസൂയ വരാഹ എന്നിങ്ങനെയാണ് ഇവയെ എണ്ണുന്നത്.

കാമാദിഗണ ഏഷോഽയം ശരീരേ പരികീര്തിതഃ । ജഗ്രാഹ മൂര്ത്തിം തു യഥാ തഥാ തേ കീര്തിതം മയാ ।। ൨൭.

കാമം മുതലായ ഈ ഗണങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഉണ്ട്. അവയ്ക്ക് ഓരോരുത്തരായി രൂപം കിട്ടിയതുപോലെ ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഏതാഭിര്ദേവതാഭിശ്ച തസ്യ രക്തേഽതിശോഷിതേ । ക്ഷയം ഗതാഽഽസുരീ മായാ സ ച സിദ്ധോഽന്ധകോഽഭവത് । ഏതത് തേ സര്വമാഖ്യാതമാത്മവിദ്യാഽമൃതം മയാ ।। ൨൭.

ഈ ദേവതകൾ അവന്റെ രക്തം വറ്റിച്ചപ്പോൾ, അസുരന്റെ മായ വാടിപ്പോയി. അപ്പോൾ അന്ധകൻ സിദ്ധി നേടി. ഇതെല്ലാം ആത്മവിദ്യയുടെ അമൃതം പോലെ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

യ ഏതച്ഛൃണുയാന്നിത്യം മാതൄണാമുദ്ഭവം ശുഭമ് । തസ്യ താഃ സര്വതോ രക്ഷാം കുര്വന്ത്യനുദിനം നൃപ ।। ൨൭.

ആർ ദിവസവും ഈ മാതാക്കളുടെ പുണ്യജന്മം കേൾക്കുന്നു, അവർക്കു അവർ എല്ലാടും സംരക്ഷണം നൽകുന്നു, രാജാവേ, ഓരോ ദിവസവും.

യശ്ചൈതത് പഠതേ ജന്മ മാതൄണാം പുരുഷോത്തമ । സ ധന്യഃ സര്വദാ ലോകേ ശിവലോകം ച ഗച്ഛതി ।। ൨൭.

ആർ ഈ മാതാക്കളുടെ ജനനം പാരായണം ചെയ്യുന്നു, പുരുഷോത്തമാ, അവൻ ലോകത്തിൽ എപ്പോഴും ഭാഗ്യവാനാകുന്നു, ശിവലോകവും പ്രാപിക്കുന്നു.

താസാം ച ബ്രഹ്മണാ ദത്താ അഷ്ടമീ തിഥിരുത്തമാ । ഏതാഃ സംപൂജയേദ് ഭക്ത്യാ ബില്വാഹാരോ നരഃ സദാ । തസ്യ താഃ പരിതുഷ്ടാസ്തു ക്ഷേമാരോഗ്യം ദദന്തി ച ।। ൨൭.

ബ്രഹ്മാവു് ഇവർക്കു് അഷ്ടമി തിഥിയെ ഉത്തമമായതായി നൽകിയിരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഇവരെ പൂജിക്കുകയും, എല്ലായ്പ്പോഴും ബില്വപത്രം ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവർ സന്തോഷത്തോടെ അവനു് ക്ഷേമവും ആരോഗ്യവും നൽകുന്നു.

പ്രജാപാല ഉവാച । കഥം മായാ സമുത്പന്നാ ദുര്ഗാ കാത്യായനീ ശുഭാ । ആദിക്ഷേത്രേ സ്ഥിതാ സൂക്ഷ്മാ പൃഥഗ്മൂര്ത്താ വ്യജായത ।। ൨൮.

പ്രജാപാലൻ ചോദിച്ചു: മായ എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു? ദുർഗ്ഗയും കാത്യായനിയും, ആദിക്ഷേത്രത്തിൽ സൂക്ഷ്മമായി നിലകൊണ്ടു, വേറിട്ട രൂപത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷമായി?

മഹാതപാ ഉവാച । ആസീദ് രാജാ പുരാ രാജന് സിന്ധുദ്വീപഃ പ്രതാപവാന് । വരുണാംശോ മഹാരാജ സോഽരണ്യേ തപസി സ്ഥിതഃ ।। ൨൮.

മഹാതപസ് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഒരിക്കൽ ഒരു മഹാശക്തനായ രാജാവായിരുന്നുവു്, സിന്ധുദ്വീപൻ. അവൻ വരുണന്റെ അംശമായിരുന്നു. അവൻ കാടിൽ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു.

പുത്രോ മേ ശക്രനാശായ ഭവേദിതി നാരധിപഃ । ഏവം കൃതമതിഃ സോഽഥ മഹതാ തപസാ സ്വകമ് । കലേവരം സ്ഥിതോ ഭൂത്വാ ശോഷയാമാസ സുവ്രത ।। ൨൮.

അവൻ തന്റെ മകൻ ഇന്ദ്രനെ നശിപ്പിക്കാൻ ജനിക്കണം എന്നു ഉറച്ച മനസ്സോടെ വലിയ തപസ്സു ചെയ്തു. അങ്ങനെ, ദൃഢവ്രതനായി, തന്റെ ശരീരം ഉണക്കി, തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു.

പ്രജാപാല ഉവാച । കഥം തസ്യ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ശക്രേണാപകൃതം ഭവേത് । യേനാസൌ തദ്വിനാശായ പുത്രമിച്ഛന് വ്രതേ സ്ഥിതഃ ।। ൨൮.

പ്രജാപാലൻ ചോദിച്ചു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഇന്ദ്രൻ അവനോട് എന്താണ് അന്യായം ചെയ്തത്? അതുകൊണ്ടു അവൻ ഇന്ദ്രന്റെ നാശത്തിനായി ഇങ്ങനെ വ്രതത്തിൽ പ്രവേശിച്ചുവോ?

മഹാതപാ ഉവാച । സോഽന്യജന്മനി പുത്രോഽഭൂത് ത്വഷ്ടുര്ബലഭൃതാം വരഃ । അവധ്യഃ സര്വശസ്ത്രേഷു അപാം ഫേനേന നാശിതഃ ।। ൨൮.

മഹാതപസ് പറഞ്ഞു: മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവന്റെ മകൻ ത്വഷ്ടാവായിരുന്നു, ബലവാന്മാരിൽ പ്രധാനൻ. അവൻ എല്ലാ ആയുധങ്ങൾക്കും അതിജീവിക്കാവുന്നവനായിരുന്നു. പക്ഷേ, വെള്ളത്തിന്റെ നുരയിൽകൊണ്ടു അവൻ നശിച്ചു.

ജലഫേനേന നിഹതസ്തസ്മിഁല്ലയമവാപ്നുയാത് । പുനര്ബ്രഹ്മാന്വയാജ്ജാതഃ സിന്ധുദ്വീപേതി സംജ്ഞിതഃ । സ തേപേ പരമം തീവ്രം ശക്രവൈരമനുസ്മരന് ।। ൨൮.

ജലത്തിലെ നുരയിൽ അടി കിട്ടി അവൻ അവിടെ തന്നെ നശിച്ചു. പക്ഷേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ജനിച്ച്, സിന്ധുദ്വീപൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ഇന്ദ്രനോടുള്ള വൈരം ഓർത്ത്, അതിവിശേഷമായ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

തതഃ കാലേന മഹതാ നദീ വേത്രവതീ ശുഭാ । മാനുഷം രൂപമാസ്ഥായ സാലംകാരം മനോരമമ് । ആജഗാമ യതോ രാജാ തേപേ പരമകം തപഃ ।। ൨൮.

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ശുഭമായ വേദ്രവതീ എന്ന നദി മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവിടെ എത്തി, രാജാവ് പരമമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്ത്.

താം ദൃഷ്ട്വാ രൂപസംപന്നാം സ രാജാ ക്രുദ്ധമാനസഃ । ഉവാച കാഽസി സുശ്രോണി സത്യം കഥയ ഭാമിനി ।। ൨൮.

അവളെ അത്യന്തം സുന്ദരിയായി കണ്ട രാജാവ്, കോപത്തോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച്, 'നിന്റെ പേര് ആരാണ്, സുന്ദരിയായേ? സത്യം പറയണം, ഭാമിനി,' എന്ന് ചോദിച്ചു.

നദ്യുവാച । അഹം ജലപതേഃ പത്നീ വരുണസ്യ മഹാത്മനഃ । നാമ്നാ വേത്രവതീ പുണ്യാ ത്വാമിച്ഛന്തീഹമാഗതാ ।। ൨൮.

ആ നദി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ജലത്തിന്റെ അധിപനായ മഹാത്മാവായ വരുണന്റെ ഭാര്യയാണ്. വേദ്രവതീ എന്നതാണെന്നു പേര്. നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.'

സാഭിലാഷാം പരസ്ത്രീം ച ഭജമാനാം വിസര്ജ്ജയേത് । സ പാപഃ പുരുഷോ ജ്ഞേയോ ബ്രഹ്മഹത്യാം ച വിന്ദതി । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മഹാരാജ ഭജമാനാം ഭജസ്വ മാമ് ।। ൨൮.

മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ മോഹിച്ച് അനുഭവിക്കുന്ന പുരുഷനെ ഉപേക്ഷിക്കണം; അങ്ങനെയവൻ പാപിയാണെന്നും ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ലഭിക്കുമെന്നും അറിയണം. അതുകൊണ്ട്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്നെ സ്വീകരിക്കണം.

ഏവമുക്തസ്തയാ രാജാ സാഭിലാഷോപഭുക്തവാന് । തസ്യ സദ്യോഽഭവത് പുത്രോ ദ്വാദശാര്കസമപ്രഭഃ ।। ൨൮.

അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവ് ആഗ്രഹത്തോടെ അവളെ അനുഭവിച്ചു. ഉടനെ, പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ഒരു മകൻ അവർക്കു ജനിച്ചു.

വേത്രവത്യുദരേ ജാതോ നാമ്നാ വൈത്രാസുരോഽഭവത് । ബലവാനതിതേജസ്വീ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപതിര്ഭവത് ।। ൨൮.

വേദ്രവതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച ആ കുട്ടിക്ക് വൈത്രാസുരൻ എന്ന പേരായി. അവൻ അതിവിശാലനും ശക്തിയുള്ളവനും പ്രാഗ്ജ്യോതിഷരാജാവായി.

സ കാലേന യുവാ ജാതോ ബലവാന് ദൃഢവിക്രമഃ । മഹായോഗേന സംയുക്തോ ജിഗായേമാം വസുംധരാമ് ।। ൨൮.

കാലക്രമേണ, അവൻ യുവാവായി വളർന്നു, ശക്തിയും ഉറച്ച ധൈര്യവും ഉള്ളവനായി. മഹായോഗശക്തിയോടെ, ഈ ഭൂമി ജയിച്ചു.

സപ്തദ്വീപവതീം പശ്ചാന്മേരുപര്വതമാരുഹത് । തത്രേന്ദ്രം പ്രഥമം ജിഗ്യേ പശ്ചാദഗ്നിം യമം തതഃ । നിര്ഋതിം വരുണം വായും ധനദശ്ചേശ്വരം തതഃ ।। ൨൮.

ഏഴ് ദ്വീപുകളുള്ള ഭൂമിയെ ജയിച്ച ശേഷം, അവൻ മേരു പർവതത്തിൽ കയറി. അവിടെ ആദ്യം ഇന്ദ്രനെ ജയിച്ചു, പിന്നെ അഗ്നിയെ, പിന്നെ യമനെ, നിരൃതിയെ, വരുണനെ, വായുവിനെ, കുബേരനെ, ഒടുവിൽ ഈശ്വരനെയും ജയിച്ചു.

ഇന്ദ്രോ ഭഗ്നോ ഗതഃ സോഗ്നിം അഗ്നിര്ഭഗ്നോ യമം യയൌ । യമോ നിര്ഋതിമാഗച്ഛന്നിര്ഋതിര്വരുണം യയൌ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രൻ തോറ്റു അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് പോയി; അഗ്നിയും തോറ്റു യമനിലേയ്ക്ക് പോയി; യമൻ നിരൃതിയെ സമീപിച്ചു; നിരൃതി വരുണനിലേയ്ക്ക് പോയി.

ഇന്ദ്രാദിഭിരുപേതസ്തു വരുണോ വായുമന്വഗാത് । വായുര്ധനപതിം ത്വാഗാത് സര്വൈരിന്ദ്രാദിഭിഃ സഹ ।। ൨൮.

ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും കൂടെ ചേർന്ന് വരുണൻ വായുവിനോടൊപ്പം പോയി; വായു കുബേരനിലേയ്ക്ക്, എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവിടേക്ക് പോയി.

ധനദോഽപി സ്വകം മിത്രമീശം ദേവസമന്വിതഃ । ഇയായ ഗദയാ സോഽപി ദാനവോ ബലദര്പിതഃ । ഗദാമാദായ ദുദ്രാവ ശിവലോകം പ്രതി പ്രഭോ ।। ൨൮.

കുബേരൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ ഈശ്വരനും ദേവന്മാരും കൂടെ പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ആ ദാനവൻ ശക്തിയുടെ അഭിമാനത്തോടെ ഗദ എടുത്ത് ശിവലോകത്തേക്ക് ഓടി.

ശിവോഽപ്യവധ്യം തം മത്വാ ദേവാന് ഗുഹ്യ യയൌ പുരീമ് । ബ്രഹ്മണഃ സുരസിദ്ധാദ്യൈര്വന്ദിതാം പുണ്യകാരിഭിഃ ।। ൨൮.

ശിവൻ, അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി, ദേവന്മാരെ കൂട്ടി, ബ്രഹ്മാവും സിദ്ധന്മാരും പൂജിച്ച രഹസ്യ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര ബ്രഹ്മാ ജഗത്സ്ത്രഷ്ടാ വിഷ്ണുപാദോദ്ഭവേ ജലേ । നിയാമിതാകാശഗതോ ജപത്യന്തര്ജലേ ശുഭേ । ക്ഷേത്രജ്ഞമായാം ഗായത്രീം തതോ ദേവാ വിചുക്രുശുഃ ।। ൨൮.

അവിടെ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ജലത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ആ ശുദ്ധജലത്തിനുള്ളിൽ ക്ഷേത്രജ്ഞമായ ഗായത്രി മന്ത്രം ജപിച്ചു. അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചു.

ത്രാഹി പ്രജാപതേ സര്വാന് ദേവാനൃഷിവരാനപി । അസുരാദ്ഭയമാപന്നാന് ത്രാഹി ത്രാഹീത്യചോദയന് ।। ൨൮.

'പ്രജാപതേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും രക്ഷിക്കൂ! ഈ അസുരനിൽ നിന്നുള്ള ഭയം മാറ്റി ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ!' എന്ന് അവർ അപേക്ഷിച്ചു.

ഏവമുക്തസ്തദാ ബ്രഹ്മാ ദൃഷ്ട്വാ ദേവാംസ്തദാഗതാന് । ചിന്തയാമാസ ദേവസ്യ മായേയം വിതതം ജഗത് । നാസുരാ ന സുരാശ്ചാത്ര മായേയം കീദൃശീ മതാ ।। ൨൮.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവരെ കണ്ടു ചിന്തിച്ചു: 'ഈ ലോകം ദൈവത്തിന്റെ മായയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ അസുരന്മാരോ ദേവന്മാരോ ഇല്ല. ഈ മായ എങ്ങനെയാണ്?'

ഏവം ചിന്തയതസ്തസ്യ പ്രാദുരാസീദയോനിജാ । ശുക്ലാമ്ബരധരാ കന്യാ സ്ത്രക്കിരീടോജ്ജ്വലാനനാ । അഷ്ടഭിര്ബാഹുഭിര്യുക്താ ദിവ്യപ്രഹരണോദ്യതാ ।। ൨൮.

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കന്യക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മാലയും കിരീടവും ധരിച്ച പ്രകാശമുള്ള മുഖം, എട്ട് കൈകളും ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉയർത്തിയവളായിരുന്നു.

ചക്രം ശങ്ഖം ഗദാം പാശം ഖങ്ഗം ഘണ്ടാം തഥാ ധനുഃ । ധാരയന്തീ തഥാ ചാന്യാന് ബദ്ധതൂണാ ജലാദ് ബഹിഃ ।। ൨൮.

അവൾ ചക്രം, ശംഖം, ഗദ, പാശം, ഖഡ്ഗം, മണി, ധനുസ്സ് എന്നിവയും മറ്റും കൈവശം വച്ചു, അമ്പുയിരിപ്പുള്ള തൂണിയും ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നവളായിരുന്നു.