വരാഹപുരാണമ്

പ്രജാപാല ഉവാച । ശരീരസ്യ കഥം മൂര്തിഗ്രഹണം ജ്യോതിഷോ ദ്വിജ । ഏതന്മേ സംശയം ഛിന്ധി പ്രണതസ്യ ദ്വിജോത്തമ ।। ൨൬.

പ്രജാപാലൻ ചോദിച്ചു: ദ്വിജനേ, ശരീരത്തിന് പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് രൂപം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു, ഈ സംശയം ദയവായി നീക്കം ചെയ്യണം.

മഹാതപാ ഉവാച । യോഽസാവാത്മാ ജ്ഞാനശക്തിരേക ഏവ സനാതനഃ । സ ദ്വിതീയം യദാ ചൈച്ഛത് തദാ സ്വാത്മസ്ഥിതോ ജ്വലത് ।। ൨൬.

മഹാതപാസ് പറഞ്ഞു: ആ ആത്മാവ്, ഒരേ ഒരു ശാശ്വതമായ ജ്ഞാനശക്തി, രണ്ടാമതായി ആഗ്രഹിച്ചു, അപ്പോൾ സ്വയം നിലകൊണ്ടു പ്രകാശിച്ചു.

യഃ സൂര്യ ഇതി ഭാസ്വാംസ്തു അന്യോന്യേന മഹാത്മനഃ । ലോലീഭൂതാനി തേജാംസി ഭാസയന്തി ജഗത്ത്രയമ് ।। ൨൬.

സൂര്യൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രകാശങ്ങൾ പരസ്പരം ചലിച്ചു മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

തസ്മിന് സര്വേ സുരാഃ സിദ്ധാ ഗണാഃ സര്വേ മഹര്ഷിഭിഃ । സമം സൂതാ ഇതി വിഭോ തസ്മാത് സൂര്യോ ഭവന് സ്തുതഃ ।। ൨൬.

അവനിൽ എല്ലാ ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സംഘങ്ങളും മഹർഷികളോടൊപ്പം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സൂര്യനെ സ്രഷ്ടാവെന്നു സ്തുതിക്കുന്നത്.

ലോലീഭൂതസ്യ തസ്യാശു തേജസോഽഭൂച്ഛരീരകമ് । പൃഥക്ത്വേന രവിഃ സോഽഥ കീര്ത്ത്യതേ വേദവാദിഭിഃ ।। ൨൬.

അങ്ങനെ ചലിച്ച ആ തേജസ്സിൽ നിന്ന് ശരീരം ഉണ്ടായി. അതിനാൽ വേദവാദികൾ അവനെ വേറിട്ടു രവി എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ഭാസയന് സര്വലോകാംസ്തു യതോഽസാവുത്ഥിതോ ദിവി । അതോഽസൌ ഭാസ്കരഃ പ്രോക്തഃ പ്രകര്ഷാച്ച പ്രഭാകരഃ ।। ൨൬.

അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു, ആകാശത്ത് ഉദയിക്കുന്നതിനാൽ ഭാസ്കരൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു, അതിന്റെ വലിയ പ്രകാശം കൊണ്ടു പ്രഭാകരൻ എന്നും പറയുന്നു.

ദിവാ ദിവസ ഇത്യുക്തസ്തത്കാരിത്വാദ് ദിവാകരഃ । സര്വസ്യ ജഗതസ്ത്വാദിരാദിത്യസ്തേന ഉച്യതേ ।। ൨൬.

ദിവസം 'ദിവസം' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത് അവൻ കൊണ്ടാണ്, അതിനാൽ ദിവാകരൻ എന്നു പറയുന്നു. എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ആദിയായതിനാൽ ആദിത്യൻ എന്നും പറയുന്നു.

ഏതസ്യ ദ്വാദശാദിത്യാഃ സംഭൂതാസ്തേജസാ പൃഥക് । പ്രധാന ഏവ സര്വേഷാം സര്വദാ സ വിബുധ്യതേ ।। ൨൬.

അവനിൽ നിന്നാണ് പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാർ ഓരോരുത്തരുടെയും തേജസ്സോടെ ഉദിച്ചുയർന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, അവരിൽ എല്ലാവരിലും അവൻ എപ്പോഴും പ്രധാനനായവനായി അറിയപ്പെടുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ ജഗതോ വ്യാപ്തിം കുര്വാണം പരമേശ്വരമ് । തസ്യൈവാന്തഃ സ്ഥിതാ ദേവാ വിനിഷ്ക്രമ്യ സ്തുതിം ജഗുഃ ।। ൨൬.

ആ പരമേശ്വരൻ സർവ്വലോകത്തെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, അവനിൽ വസിച്ചിരുന്ന ദേവന്മാർ പുറത്തു വന്നു അവനെ സ്തുതിച്ചു.

ദേവാ ഊചുഃ । ഭവാന് പ്രസൂതിര്ജഗതഃ പുരാണഃ ക്ഷയാമലൈവ പ്രദഹന് ജഗന്തി । സമുത്ഥിതോ നാഥ ശമം പ്രയാഹി മാ ദേവലോകാന് പ്ലുഷ കര്മസാക്ഷിന് ।। ൨൬.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: നീയാണ് ലോകത്തിന്റെ പ്രാചീനമായ ഉത്ഭവം; നീയുടെ അഗ്നിയിൽ ലോകങ്ങൾ കത്തിപ്പോകുന്നു. പ്രഭുവേ, ഇപ്പോൾ ഉദിച്ചവനേ, ദയവായി ശാന്തി വരുത്തേണം—ദേവലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പരുതേ, എല്ലാ കര്‍മങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷിയായവനേ.

ത്വയാ തതം സര്വത ഏവ തേജഃ പ്രതാപിനാ സൂര്യ യജുഃപ്രവൃത്തേ । തിഗ്മം രഥാങ്ഗം തവ ദേവകല്പം കാലാഖ്യമധ്വാന്തകരം വദന്തി ।। ൨൬.

സൂര്യനേ, നിന്റെ തേജസ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, യജുര്‍വേദം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ അതു ദഹിപ്പിക്കുന്നു; നിന്റെ കഠിനമായ രഥചക്രം, ദൈവസ്വരൂപമായത്, 'കാലം' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, അതാണ് ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകറ്റുന്നത്.

പ്രഭാകരസക്ത്വം രവിരാദിദേവ ആത്മാ സമസ്തസ്യ ചരാചരസ്യ । പിതാമഹസക്ത്വം വരുണോ യമശ്ച ഭൂതം ഭവിഷ്യച്ച വദന്തി സിദ്ധാഃ ।। ൨൬.

സൂര്യൻ, ആദിദേവൻ, സകല ചലനചലനങ്ങളുടെയും ആത്മാവാണ് എന്ന് സിദ്ധന്മാർ പറയുന്നു; വരുണനും യമനും പിതാമഹന്റെ ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, അവൻ ഭൂതവും ഭാവിയും ആണെന്ന് അവർ പറയുന്നു.

ധ്വാന്തം പ്രണു ത്വം സുരലോകപൂജ്യ പ്രയാഹി ശാന്തിം പിതരോ വദന്തി । വേദാന്തവേദ്യോഽസി മഖേഷു ദേവ ത്വം ഹൂയസേ വിഷ്ണുരസി പ്രസഹ്യ । ഇതി സ്തുതസ്തൈഃ സുരനാഥ ഭക്ത്യാ പ്രപാഹി ശംഭോ ന ഇതി പ്രസഹ്യ ।। ൨൬.

ഏവമുക്തസ്തദാ ദേവൈഃ സൌമ്യാം മൂര്ത്തിമഥാകരോത് । പ്രകാശത്വം ജഗാമാശു ദേവതാനാം മഹാപ്രഭഃ ।। ൨൬.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ സൌമ്യമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; ദേവന്മാർക്കായി ഉടൻ പ്രകാശം നിറഞ്ഞവനായി.

ഏതത്സര്വം സുരാണാം തു ദഹനം ശാമിതം പുരാ । സപ്തമ്യാം ഖലു സൂര്യേണ മൂര്ത്തിത്വം കൃതവാന് ഭുവി ।। ൨൬.

അപ്പോൾ ദേവന്മാരുടെ മുഴുവൻ ദഹനം ശമിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; ഏഴാം ദിവസം സൂര്യൻ ഭൂമിയിൽ രൂപം എടുത്തു.

ഏതാം യഃ പുരുഷോ ഭക്ത്യാ ഉപാസ്തേ സൂര്യമര്ചയേത് । ഭാസ്കരേണ ച തസ്യാസൌ ഫലമിഷ്ടം പ്രയച്ഛതി ।। ൨൬.

ഈ വിധത്തിൽ ഭക്തിയോടെ സൂര്യനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു ഭാസ്കരൻ ആഗ്രഹിച്ച ഫലം നൽകുന്നു.

ഏതത് തേ കഥിതം രാജന് സൂര്യാഖ്യാനം പുരാതനമ് । ആദിമന്വന്തരേ വൃത്തം മാതരഃ ശ്രൃണു സാംപ്രതമ് ।। ൨൬.

രാജാവേ, ഈ പ്രാചീന സൂര്യകഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആദിമൻവന്തരത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ, അമ്മേ.

മഹാതപാ ഉവാച । പൂര്വമാസീന്മഹാദൈത്യോ ബലവാനന്ധകോ ഭുവി । സ ദേവാന് വശമാനിന്യേ ബ്രഹ്മണോ വരദര്പിതഃ ।। ൨൭.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: പുരാതനകാലത്ത് ഭൂമിയിൽ ആന്ധകൻ എന്ന ശക്തിയുള്ള മഹാദാനവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ലഭിച്ച വരത്താൽ അവൻ ദേവന്മാരെ കീഴടക്കി.

തേനാത്മവാന് സുരാഃ സര്വേ ത്യാജിതാ മേരുപര്വതമ് । ബ്രഹ്മാണം ശരണം ജഗ്മുരന്ധകസ്യ ഭയാര്ദിതാഃ ।। ൨൭.

അവനെ കാരണം, ശക്തിയുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരും മേരുപർവ്വതം വിട്ടുപോയി; ആന്ധകന്റെ ഭയത്തിൽ അവർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഭയം തേടി.

താനാഗതാംസ്തദാ ബ്രഹ്മാ ഉവാച സുരസത്തമാന് । കിമാഗമനകൃത്യം വോ ദേവാ ബ്രൂത കിമാസ്യതേ ।। ൨൭.

അവർ അങ്ങോട്ട് എത്തിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് ചോദിച്ചു: 'ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ വരാൻ കാര്യം എന്താണ്? എന്തിനാണ് ഈ വരവ്?'

ദേവാ ഊചുഃ । അന്ധകേനാര്ദിതാഃ സര്വേ വയം ദേവാ ജഗത്പതേ । ത്രാഹി സര്വാംശ്ചതുര്വക്ത്ര പിതാമഹ നമോഽസ്തു തേ ।। ൨൭.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: ലോകപതിയേ, ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ ആന്ധകന്റെ പീഡനത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; നാലുമുഖനായ പിതാമഹനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മോവാച । അന്ധകാന്നൈവ ശക്തോഽഹം ത്രാതും വൈ സുരസത്തമാഃ । ഭവം ശര്വം മഹാദേവം വ്രജാമ ശരണാര്ഥിനഃ ।। ൨൭.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആന്ധകനെ ഞാൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല; നമുക്ക് മഹാദേവനായ ശർവന്റെ അഭയം തേടാൻ പോകാം.

കിന്തു പൂര്വം മയാ ദത്തോ വരസ്തസ്യ സുരോത്തമാഃ । അവധ്യസ്ത്വം ഹി ഭവിതാ ന ശരീരം സ്പൃശേന്മഹീമ് ।। ൨൭.

എന്നാൽ, ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, മുമ്പ് ഞാൻ അവനു ഒരു വരം നൽകിയിരുന്നു: അവന്റെ ശരീരം ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതുവരെ അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല.

തസ്യൈവം ബലിനസ്ത്വേകോ ഹന്താ രുദ്രഃ പരംതപഃ । തത്ര ഗച്ഛാമഹേ സര്വേ കൈലാസനിലയം പ്രഭുമ് ।। ൨൭.

എന്നിരുന്നാലും, ആ ശക്തനായവനെ കൊല്ലാൻ ഒരാൾക്കു മാത്രം കഴിയും, അതായത് ഭയങ്കരനായ രുദ്രൻ; നമുക്ക് എല്ലാവരും കൈലാസത്തിൽ വസിക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ അടുക്കൽ പോകാം.

ഏവമുക്ത്വാ യയൌ ബ്രഹ്മാ സദേവോ ഭവസന്നിധൌ । തസ്യ സംദര്ശനാദ് രുദ്രഃ പ്രത്യുത്ഥാനാദികാഃ ക്രിയാഃ । കൃത്വാഭ്യുവാച ദേവേശോ ബ്രഹ്മാണം ഭുവനേശ്വരമ് ।। ൨൭.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഭവന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി; അവരെ കണ്ട രുദ്രൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരണം നടത്തി, ലോകപതിയായ ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരിച്ചു.

ശംഭുരുവാച । കിം കാര്യം ദേവതാഃ സര്വാ ആഗതാ മമ സന്നിധൌ । യേനാഹം തത്കരോമ്യാശു ആജ്ഞാ കാര്യാ ഹി സത്വരമ് ।। ൨൭.

ശംഭു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരെ, നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ, ഉടൻ ഞാൻ അതു ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ വേഗത്തിൽ പാലിക്കണം.

ദേവാ ഊചുഃ । രക്ഷസ്വ ദേവ ബലിനസ്ത്വന്ധകാദ് ദുഷ്ടചേതസഃ ।। ൨൭.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: ദേവാ, ശക്തിയും ദുഷ്ടചിത്തവുമുള്ള അന്ധകനിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

യാവദേവം സുരാ സര്വേ ശംസന്തി പരമേഷ്ഠിനഃ । താവത് സൈന്യേന മഹതാ തത്രൈവാന്ധക ആയയൌ ।। ൨൭.

എല്ലാ ദേവന്മാരും പരമേശ്വരനോട് ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് അന്ധകൻ വലിയൊരു സൈന്യവുമായി അവിടെ എത്തി.

ബലേന ചതുരങ്ഗേണ ഹന്തുകാമോ ഭവം മൃധേ । തസ്യ ഭാര്യാം ഗിരിസുതാം ഹര്തുമിച്ഛന് സസാധനഃ ।। ൨൭.

നാലുവിധ സൈന്യവുമായി യുദ്ധത്തിൽ ഭവനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, പർവതപുത്രിയായ ഭാര്യയെ പിടിക്കാനായി അന്ധകൻ ആയുധങ്ങളോടെ അവിടെ എത്തി.