വരാഹപുരാണമ്

അബ്രഹ്മണ്യം ഗതം കന്യേ ധാവസ്വാനയ മാം രുഷഃ । യാവന്നായാതി വികൃതിം താവന്മാം ത്രാതുമര്ഹസി ।। ൨൨.

'കന്യകേ, ഞാൻ ഇനി ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല; നീ വേഗം ഓടി എന്നെ രക്ഷിക്കണം. കൂടുതൽ ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ രക്ഷിക്കണം.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ചിന്തയാമാസ പാര്വതീ । പിതൃഭാവേന ശൈലേന്ദ്രം ഭര്തൃഭാവേന ശംകരമ് । സ്പൃശാമി തപസാ പൂതാ കഥം വിപ്രം സ്പൃശാമ്യഹമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ, പാർവതി ചിന്തിച്ചു: 'ഹിമവാൻ എന്റെ അച്ഛനാണ്, ശങ്കരൻ ഭർത്താവാണ്; തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധയായ ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണനെ സ്പർശിക്കണം?'

യദ്യേനം നാപകര്ഷാമി മകരേണ ജലേ ധൃതമ് । തദാനീം ബ്രഹ്മവധ്യാ മേ ഭവതീതി ന സംശയഃ ।। ൨൨.

'മകരൻ വെള്ളത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവനെ ഞാൻ പുറത്തെടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം എനിക്ക് വരും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.'

അന്യവ്യതിക്രമേ ധര്മമപനേതും ച ശക്യതേ । ബ്രഹ്മവധ്യാ പുനര്നൈവമേവമുക്തവാ ഗതാ ത്വരമ് ।। ൨൨.

'മറ്റു പാപങ്ങളിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാം, പക്ഷേ ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് അതില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി.

സാ ഗത്വാ ത്വരിതം ഭീരുര്ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ ദ്വിജമ് । ചകര്ഷാന്തര്ജലാത് താവത് സ്വയം ഭൂതപതിര്ഹരഃ ।। ൨൨.

ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി, കൈകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെ പിടിച്ചു, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അപ്പോൾ തന്നെ ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനായ ഹരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു.

യമാരാധ്യ തപശ്ചര്ത്തുമാരബ്ധം ശൈലപുത്രായാ । സ ഏവ ഭഗവാന് രുദ്രസ്തസ്യാഃ പാണൌ വിലമ്ബത ।। ൨൨.

പർവ്വതപുത്രിയായ പാർവതി ഭക്തിപൂർവ്വം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നത്.

തം ദൃഷ്ട്വാ ലജ്ജിതാ ദേവീ പൂര്വത്യാഗമനുസ്മരന് । ന കിംചിദുത്തരം സുഭ്രൂര്വദതി സ്മ സുലജ്ജിതാ ।। ൨൨.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുൻകാലത്തെ ത്യാഗം ഓർത്ത്, ദേവി ലജ്ജിച്ചു. മനോഹരമായ ക眉കളോടെ, അതീവ ലജ്ജയോടെ, അവൾ ഒരു വാക്കും പറയുംവണ്ണം ആയിരുന്നില്ല.

തൂഷ്ണീംഭൂതാം തു താം ദൃഷ്ട്വാ ഗൌരീം രുദ്രോ ഹസന്നിവ । പാണൌ ഗൃഹീത്വാ മാം ഭദ്രേ കഥം ത്യക്തുമിഹാര്ഹസി ।। ൨൨.

ഗൗരി വാക്കൊന്നും പറയാതെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ട രുദ്രൻ, പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "സുന്ദരി, നീ എന്നെ ഇവിടെ വിട്ട് പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?"

മത്പാണിഗ്രഹണം ഭദ്രേ വൃഥാ യദി കരിഷ്യസി । തദാനീം ബ്രഹ്മണഃ പുത്ര്യാമാഹാരാര്ഥം ബ്രവീമ്യഹമ് ।। ൨൨.

"സുന്ദരി, നീ എന്റെ കൈ പിടിക്കുന്നത് വെറുതെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ വിവാഹത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകളോട് സംസാരിക്കും."

ന ഭവേത് പരിഹാസോഽയമുക്താ ദേവീ പരാപരാ । ലജ്ജമാനാ തദാ വാക്യം വദതി സ്മിതപൂര്വകമ് ।। ൨൨.

"ഇതിൽ തമാശയൊന്നും ഉണ്ടാകരുത്," പരമമായ ദേവി പറഞ്ഞു. ലജ്ജയോടെ, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ദേവദേവ ത്രിലോകേശ ത്വദര്ഥോഽയം സമുദ്യമഃ । പ്രാഗ്ജന്മാരാധിതോ ഭര്ത്താ ഭവാന് ദേവോ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൨.

"ദേവദേവാ, മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും നാഥാ, ഈ മുഴുവൻ ശ്രമവും നിന്റെതന്നെയാണ്. മുൻജന്മത്തിൽ ഭർത്താവായി നിന്നെ ഞാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചിരുന്നു, മഹേശ്വരാ."

ഇദാനീം മേ ഭവാന് ദേവഃ പതിര്നാന്യോ ഭവിഷ്യതി । കിന്തു സ്വാമീ പിതാ മഹ്യം ശൈലേന്ദ്രോ മേ വ്രജാമി തമ് । അനുജ്ഞാപ്യ വിധാനേന തതഃ പാണിം ഗൃഹീഷ്യസി ।। ൨൨.

"ഇനി ദേവാ, നീയല്ലാതെ മറ്റാരും എന്റെ ഭർത്താവാവില്ല. എങ്കിലും എന്റെ അച്ഛൻ പർവ്വതരാജാവാണ് എന്റെ രക്ഷകൻ. ഞാൻ ആദ്യം അവനോട് പോകും. അവന്റെ അനുമതിയോടെ, ആചാരപ്രകാരം നീ എന്റെ കൈ പിടിക്കാം."

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദേവീ പിതരം പ്രതി ഭാമിനീ । കൃതാഞ്ജലിപുടാ ഭൂത്വാ ഹിമവന്തമുവാച ഹ ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പ്രകാശമുള്ള ദേവി, കയ്യുകൂപ്പി, തന്റെ അച്ഛനായ ഹിമവന്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.

അതോഽന്യജന്മഭര്ത്താ മേ രുദ്രോ ദക്ഷമഖാന്തകഃ । ഇദാനീം തപസാ സൈവ ധ്യാതോഽഭൂദ് ഗതിഭാവനഃ ।। ൨൨.

"മുൻജന്മത്തിൽ ദക്ഷയാഗം നശിപ്പിച്ച രുദ്രൻ എന്റെ ഭർത്താവായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, തപസ്സിലൂടെ, അവനെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു."

സ ച വിശ്വപതിര്ഭൂത്വാ ബ്രാഹ്മണോ മേ തപോവനമ് । ആഗത്യ ഭോജനാര്ഥായ യാചയാമാസ ശംകരഃ । മയാ സ്നാതും വ്രജസ്വേതി ചോദിതോ ജാഹ്നവീം ഗതഃ ।। ൨൨.

"അവൻ, ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ എന്റെ തപോവനത്തിൽ വന്നു ഭക്ഷണം ചോദിച്ചു. ഞാൻ അവനോട് സ്നാനം ചെയ്യാൻ ജഹ്നവിയിലേക്കു പോകാൻ പറഞ്ഞു."

തത്രാസൌ വൃദ്ധകായേന ദ്വിജരൂപേണ ശംകരഃ । മകരേണ ധൃതസ്തൂര്ണം അബ്രഹഹ്മണ്യമുവാച ഹ ।। ൨൨.

"അവിടെ, വൃദ്ധനായ ബ്രാഹ്മണനായി ശങ്കരൻ ഉടൻ ഒരു മുക്കലാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ബ്രാഹ്മണനു യോജിക്കാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു എന്നോട് അഭിമുഖം നടത്തി."

ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാത് താത മയാ പാണൌ ധൃതസ്തതഃ । ധൃതമാത്രഃ സ്വകം ദേഹം ദര്ശയാമാസ ശംകരഃ ।। ൨൨.

"ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പേടിയിൽ, അച്ഛാ, ഞാൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഉടനെ ശങ്കരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു."

തതോ മാമബ്രവീദ് ദേവഃ പാണിഗ്രഹണമാഗതാമ് । ഭവതീ ദേവി മാ കിംചിദ് വിചാരയ തപോധനേ ।। ൨൨.

"അപ്പോൾ ദേവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'തപസ്സിനാൽ സമ്പന്നയായ ദേവി, നീ ഒരു സംശയവും വേണ്ട.'"

ഏവമുക്താ ത്വഹം തേന ശംകരേണ മഹാത്മനാ । തദനുജ്ഞാപ്യ ദേവേശം ഭവന്തം പ്രഷ്ടുമാഗതാ । ഇദാനീം യത് ക്ഷമം കാര്യം തച്ഛീഘ്രം സംവിധീയതാമ് ।। ൨൨.

"അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ദേവനേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുമതി തേടാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് ഉടൻ നടത്തണം."

ഏവം ശ്രുത്വാ തദാ വാക്യം ശൈലരാജോ മുദാ യുതഃ । ഉവാച ദുഹിതാം ധന്യാം തസ്മിന് കാലേ വരാനനാമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പർവ്വതരാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ, ആ സമയത്ത്, ഭാഗ്യശാലിയായ തന്റെ മകളോട് പറഞ്ഞു.

പുത്രി ധന്യോഽസ്മ്യഹം ലോകേ യസ്യ രുദ്രഃ സ്വയം ഹരഃ । ജാമാതാ ഭവിതാ ദേവി ത്വയാഽപത്യവതാമഹമ് । സ്ഥാപിതോ മൂര്ധ്നി ദേവാനാമപി പുത്രി ത്വയാ ഹ്യഹമ് ।। ൨൨.

"മകളേ, ലോകത്തിൽ ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, കാരണം രുദ്രൻ തന്നെയാണ് എന്റെ മരുമകൻ. നിന്നിലൂടെ എനിക്ക് സന്താനവും ലഭിക്കും. നീ എന്നെ ദേവന്മാരിലും ഉയർത്തി നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു."

സ്ഥീയതാം ക്ഷണമേകം തു യാവദാഗമനം മമ । ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ രാജാ ശൈലാനാം ബ്രഹ്മണോഽന്തികമ് ।। ൨൨.

"ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക, ഞാൻ തിരിച്ചു വരും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് പർവ്വതങ്ങളുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുത്ത് പോയി.

തത്ര ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം സര്വദേവപിതാമഹമ് । ഉവാച പ്രണതോ ഭൂത്വാ ബ്രഹ്മാണം ശൈലരാട് തതഃ ।। ൨൨.

അവിടെ, മഹാത്മാവും എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പിതാവുമായ ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടു, പർവ്വതരാജാവ് വിനയത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.

ദേവോമാ ദുഹിതാ മഹ്യം താം രുദ്രായ ദദാമ്യഹമ് । ത്വയാ ദേവ അനുജ്ഞാതസ്തത്കരോമി പ്രശാധി മാമ് ।। ൨൨.

ദേവന്മാരേ, ഈ മകളെന്‍റെതാണ്; അവളെ ഞാന്‍ രുദ്രന് നല്‍കുന്നു. നിങ്ങള്‍ സമ്മതം നല്‍കുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇതു ചെയ്യുന്നു—ദയവായി എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം.

തതോ ബ്രഹ്മാ പ്രീതമനാ യാഹി രുദ്രായ താം ശുഭാമ് । പ്രയച്ഛോവാച ദേവാനാം തദാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൨.

അപ്പോള്‍ ബ്രഹ്മാവു സന്തോഷത്തോടെ, 'പോകൂ, അവളെ രുദ്രന് നല്‍കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹന്‍ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്തഃ ശൈലരാജഃ സ്വവേശ്മാഗമ്യ സത്വരമ് । ദേവാനൃഷീന് സിദ്ധസംഘാന് ചാമന്ത്രയത സത്വരമ് ।। ൨൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, പര്‍വ്വതരാജാവ് വേഗത്തില്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി, ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും ഉടനെ വിളിച്ചു കൂട്ടി.

തുമ്ബുരും നാരദം ചൈവ ഹാഹാഹൂഹൂം തഥൈവ ച । സ ഗത്വാ കിന്നരാംശ്ചൈവ അസുരാന് രാക്ഷസാനപി ।। ൨൨.

തുമ്പുരുവിനെയും നാരദനെയും ഹാഹാ ഹൂഹൂവിനെയും, പിന്നെ കിന്നരന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും കൂടി വിളിച്ചു കൂട്ടി.

പര്വതാഃ സരിതഃ ശൈലാ വൃക്ഷാ ഓഷധയസ്തഥാ । ആഗതാ മൂര്ത്തിമന്തോ വൈ പര്വതാഃ സങ്ഗമോപലാഃ । ഹിമവദ്ദുഹിതുര്ദ്രഷ്ടും വിവാഹം ശംകരേണ ഹ ।। ൨൨.

പര്‍വ്വതങ്ങള്‍, നദികള്‍, കല്ലുകള്‍, മരങ്ങള്‍, ഔഷധികള്‍—ഇവയെല്ലാം രൂപം ധരിച്ച്, സംഗമസ്ഥലത്തിലെ കല്ലുകളും കൂടി, ഹിമവാന്‍റെ മകളുടെ ശങ്കരനോടുള്ള വിവാഹം കാണാന്‍ എത്തി.

തത്ര വേദിഃ ക്ഷിതിശ്ചാസീത് കലശാഃ സപ്ത സാഗരാഃ । സൂര്യോ ദീപസ്തഥാ സോമഃ സരിതോ വവഹുര്ജലമ് ।। ൨൨.

അവിടെ ഭൂമി തന്നെയാണ് വേദി, ഏഴ് സമുദ്രങ്ങള്‍ കലശങ്ങളായി, സൂര്യന്‍ വിളക്കായി, ചന്ദ്രന്‍ സാക്ഷിയായി, നദികള്‍ ജലം കൊണ്ടുവന്നു.